Προς έναν οικονομικό γκρεμό χωρίς επιστροφή μοιάζει να βαδίζει υπνωτισμένη η Ευρώπη…
Οι προειδοποιήσεις πληθαίνουν, οι δείκτες κινδύνου αναβοσβήνουν κόκκινο και η ανησυχία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες λαμβάνει πλέον διαστάσεις πανικού.
«Κυριαρχεί μια αίσθηση επικείμενης βιομηχανικής κατάρρευσης και άμεσου κινδύνου», προειδοποιεί ο Jeromin Zettelmeyer, επικεφαλής του έγκυρου think tank Bruegel στις Βρυξέλλες.
Και η διαπίστωση αυτή μόνο υπερβολική δεν ακούγεται, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα εφιαλτικό δίλημμα: είτε θα αποδεχθεί την εξάρτησή της από την κινεζική οικονομική ισχύ είτε θα επιχειρήσει μια βίαιη αποκοπή με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Την ώρα που ο Vladimir Putin και ο Donald Trump πραγματοποιούν υψηλού επιπέδου επαφές με το Πεκίνο, κλείνοντας συμφωνίες δισεκατομμυρίων και επανασχεδιάζοντας τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς, η Ευρώπη εμφανίζεται απομονωμένη, εγκλωβισμένη στις ιδεοληψίες της και έτοιμη να ανοίξει μέτωπο με τον δεύτερο μεγαλύτερο εμπορικό της εταίρο.
Σε μια δήλωση που προκάλεσε αίσθηση, η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Kaja Kallas, παρομοίασε την εξάρτηση της Ευρώπης από τα κινεζικά προϊόντα με μια σοβαρή ασθένεια.
Σύμφωνα με την ίδια, η απαλλαγή από αυτή την εξάρτηση θα απαιτήσει μια μορφή «χημειοθεραπείας», μια διαδικασία εξαιρετικά επώδυνη αλλά, κατά την άποψή της, αναγκαία.
Η δήλωση αυτή αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη νέα ιδεολογική σταυροφορία των Βρυξελλών.
Μόνο που η θεραπεία που προτείνεται κινδυνεύει να αποδειχθεί πιο θανατηφόρα από την ίδια την ασθένεια.
Οι φθηνοί κινεζικοί ηλιακοί συλλέκτες, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και οι βιομηχανικές πρώτες ύλες έχουν αποτελέσει για χρόνια βασικούς πυλώνες της ευρωπαϊκής παραγωγής και κατανάλωσης.
Η βίαιη αποκοπή από αυτά τα δίκτυα δεν απειλεί μόνο το εμπόριο.
Απειλεί το ίδιο το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών.
Τείχη απέναντι στην πραγματικότητα
Στο παρασκήνιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επεξεργάζεται νέους μηχανισμούς περιορισμού των κινεζικών εισαγωγών, στοχεύοντας κρίσιμους τομείς όπως ο χάλυβας, η αυτοκινητοβιομηχανία και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Το επιχείρημα των Βρυξελλών είναι ότι η Κίνα παράγει δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό των παγκόσμιων βιομηχανικών αγαθών, δημιουργώντας στρεβλώσεις στις αγορές.
Ωστόσο, πολλοί αναλυτές βλέπουν πίσω από αυτή τη ρητορική μια δυσάρεστη αλήθεια: η Κίνα παράγει φθηνότερα, ταχύτερα και αποτελεσματικότερα από την Ευρώπη.
Αντί η ΕΕ να επενδύσει στην καινοτομία, στην έρευνα, στη μείωση του ενεργειακού κόστους και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, επιλέγει όλο και περισσότερο τη λύση των δασμών, των περιορισμών και της προστατευτικής πολιτικής.
Οι αριθμοί προκαλούν πραγματικό ίλιγγο.
Το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεχίζει να διευρύνεται, αντανακλώντας την αδυναμία της ευρωπαϊκής βιομηχανίας να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά.
Κάθε νέο στατιστικό στοιχείο λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι η μάχη της ανταγωνιστικότητας χάνεται σε πολλά μέτωπα.
Και ενώ το Πεκίνο διευρύνει την οικονομική του επιρροή, η Ευρώπη φαίνεται να εγκλωβίζεται σε μια αμυντική στρατηγική φόβου και περιορισμών.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Γερμανός καγκελάριος Friedrich Merz αναδεικνύεται σε μία από τις ελάχιστες φωνές που προειδοποιούν για τους κινδύνους μιας γενικευμένης σύγκρουσης με την Κίνα.
Η γερμανική οικονομία γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα τι σημαίνει απώλεια πρόσβασης στη μεγαλύτερη αγορά του πλανήτη.
Για τη βιομηχανική Γερμανία, ένας εμπορικός πόλεμος με το Πεκίνο δεν θα ήταν απλώς μια πολιτική αντιπαράθεση.
Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε οικονομικό σεισμό με μαζικές απώλειες θέσεων εργασίας, επενδύσεων και εξαγωγών.
Ο φόβος δημιουργίας ευρωπαϊκών «ζωνών σκουριάς», αντίστοιχων με εκείνες που εμφανίστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την αποβιομηχάνιση, γίνεται πλέον όλο και πιο ορατός.
Ο Macron και η νέα ευρωπαϊκή σταυροφορία
Την ίδια στιγμή, ο Emmanuel Macron υιοθετεί ολοένα πιο επιθετική ρητορική υπέρ της προστασίας των στρατηγικών βιομηχανιών της Ευρώπης.
Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται από κορυφαίους Ευρωπαίους αξιωματούχους θυμίζει όλο και περισσότερο γεωπολιτική σύγκρουση παρά οικονομική συνεργασία.
Τα κινεζικά προϊόντα παρουσιάζονται ως «απειλή», η εξαγωγική στρατηγική του Πεκίνου ως «επιθετική» και ο ανταγωνισμός ως «σοκ» που πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Η άλλοτε κυρίαρχη ρωσοφοβική ρητορική φαίνεται πλέον να μετασχηματίζεται σε μια νέα μορφή κινεζοφοβίας, με τις Βρυξέλλες να αναζητούν τον επόμενο μεγάλο αντίπαλο.
Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αναπάντητο:
Εάν οι Ευρωπαίοι καταναλωτές επιλέγουν κινεζικά προϊόντα επειδή είναι φθηνότερα και ανταγωνιστικότερα, φταίει η Κίνα ή οι ευρωπαϊκές πολιτικές που έχουν οδηγήσει σε εκτίναξη του κόστους παραγωγής;
Καθώς οι Βρυξέλλες ετοιμάζονται για μια νέα οικονομική αντιπαράθεση με το Πεκίνο, ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο τις εμπορικές σχέσεις.
Αφορά το μέλλον της ίδιας της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, τη βιωσιμότητα εκατομμυρίων θέσεων εργασίας και την οικονομική ευημερία μιας ηπείρου που δείχνει ολοένα περισσότερο να φοβάται τον ανταγωνισμό αντί να τον αντιμετωπίζει.
Και αν η «χημειοθεραπεία» που υπόσχονται οι Βρυξέλλες αποδειχθεί τελικά θανατηφόρα για τον ίδιο τον ασθενή, τότε η Ευρώπη ίσως βρεθεί αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη βιομηχανική κρίση των τελευταίων δεκαετιών.
www.bankingnews.gr
Οι προειδοποιήσεις πληθαίνουν, οι δείκτες κινδύνου αναβοσβήνουν κόκκινο και η ανησυχία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες λαμβάνει πλέον διαστάσεις πανικού.
«Κυριαρχεί μια αίσθηση επικείμενης βιομηχανικής κατάρρευσης και άμεσου κινδύνου», προειδοποιεί ο Jeromin Zettelmeyer, επικεφαλής του έγκυρου think tank Bruegel στις Βρυξέλλες.
Και η διαπίστωση αυτή μόνο υπερβολική δεν ακούγεται, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα εφιαλτικό δίλημμα: είτε θα αποδεχθεί την εξάρτησή της από την κινεζική οικονομική ισχύ είτε θα επιχειρήσει μια βίαιη αποκοπή με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Την ώρα που ο Vladimir Putin και ο Donald Trump πραγματοποιούν υψηλού επιπέδου επαφές με το Πεκίνο, κλείνοντας συμφωνίες δισεκατομμυρίων και επανασχεδιάζοντας τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς, η Ευρώπη εμφανίζεται απομονωμένη, εγκλωβισμένη στις ιδεοληψίες της και έτοιμη να ανοίξει μέτωπο με τον δεύτερο μεγαλύτερο εμπορικό της εταίρο.
Σε μια δήλωση που προκάλεσε αίσθηση, η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Kaja Kallas, παρομοίασε την εξάρτηση της Ευρώπης από τα κινεζικά προϊόντα με μια σοβαρή ασθένεια.
Σύμφωνα με την ίδια, η απαλλαγή από αυτή την εξάρτηση θα απαιτήσει μια μορφή «χημειοθεραπείας», μια διαδικασία εξαιρετικά επώδυνη αλλά, κατά την άποψή της, αναγκαία.
Η δήλωση αυτή αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη νέα ιδεολογική σταυροφορία των Βρυξελλών.
Μόνο που η θεραπεία που προτείνεται κινδυνεύει να αποδειχθεί πιο θανατηφόρα από την ίδια την ασθένεια.
Οι φθηνοί κινεζικοί ηλιακοί συλλέκτες, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και οι βιομηχανικές πρώτες ύλες έχουν αποτελέσει για χρόνια βασικούς πυλώνες της ευρωπαϊκής παραγωγής και κατανάλωσης.
Η βίαιη αποκοπή από αυτά τα δίκτυα δεν απειλεί μόνο το εμπόριο.
Απειλεί το ίδιο το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών.
Τείχη απέναντι στην πραγματικότητα
Στο παρασκήνιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επεξεργάζεται νέους μηχανισμούς περιορισμού των κινεζικών εισαγωγών, στοχεύοντας κρίσιμους τομείς όπως ο χάλυβας, η αυτοκινητοβιομηχανία και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Το επιχείρημα των Βρυξελλών είναι ότι η Κίνα παράγει δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό των παγκόσμιων βιομηχανικών αγαθών, δημιουργώντας στρεβλώσεις στις αγορές.
Ωστόσο, πολλοί αναλυτές βλέπουν πίσω από αυτή τη ρητορική μια δυσάρεστη αλήθεια: η Κίνα παράγει φθηνότερα, ταχύτερα και αποτελεσματικότερα από την Ευρώπη.
Αντί η ΕΕ να επενδύσει στην καινοτομία, στην έρευνα, στη μείωση του ενεργειακού κόστους και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, επιλέγει όλο και περισσότερο τη λύση των δασμών, των περιορισμών και της προστατευτικής πολιτικής.
Οι αριθμοί προκαλούν πραγματικό ίλιγγο.
Το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεχίζει να διευρύνεται, αντανακλώντας την αδυναμία της ευρωπαϊκής βιομηχανίας να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά.
Κάθε νέο στατιστικό στοιχείο λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι η μάχη της ανταγωνιστικότητας χάνεται σε πολλά μέτωπα.
Και ενώ το Πεκίνο διευρύνει την οικονομική του επιρροή, η Ευρώπη φαίνεται να εγκλωβίζεται σε μια αμυντική στρατηγική φόβου και περιορισμών.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Γερμανός καγκελάριος Friedrich Merz αναδεικνύεται σε μία από τις ελάχιστες φωνές που προειδοποιούν για τους κινδύνους μιας γενικευμένης σύγκρουσης με την Κίνα.
Η γερμανική οικονομία γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα τι σημαίνει απώλεια πρόσβασης στη μεγαλύτερη αγορά του πλανήτη.
Για τη βιομηχανική Γερμανία, ένας εμπορικός πόλεμος με το Πεκίνο δεν θα ήταν απλώς μια πολιτική αντιπαράθεση.
Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε οικονομικό σεισμό με μαζικές απώλειες θέσεων εργασίας, επενδύσεων και εξαγωγών.
Ο φόβος δημιουργίας ευρωπαϊκών «ζωνών σκουριάς», αντίστοιχων με εκείνες που εμφανίστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την αποβιομηχάνιση, γίνεται πλέον όλο και πιο ορατός.
Ο Macron και η νέα ευρωπαϊκή σταυροφορία
Την ίδια στιγμή, ο Emmanuel Macron υιοθετεί ολοένα πιο επιθετική ρητορική υπέρ της προστασίας των στρατηγικών βιομηχανιών της Ευρώπης.
Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται από κορυφαίους Ευρωπαίους αξιωματούχους θυμίζει όλο και περισσότερο γεωπολιτική σύγκρουση παρά οικονομική συνεργασία.
Τα κινεζικά προϊόντα παρουσιάζονται ως «απειλή», η εξαγωγική στρατηγική του Πεκίνου ως «επιθετική» και ο ανταγωνισμός ως «σοκ» που πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Η άλλοτε κυρίαρχη ρωσοφοβική ρητορική φαίνεται πλέον να μετασχηματίζεται σε μια νέα μορφή κινεζοφοβίας, με τις Βρυξέλλες να αναζητούν τον επόμενο μεγάλο αντίπαλο.
Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αναπάντητο:
Εάν οι Ευρωπαίοι καταναλωτές επιλέγουν κινεζικά προϊόντα επειδή είναι φθηνότερα και ανταγωνιστικότερα, φταίει η Κίνα ή οι ευρωπαϊκές πολιτικές που έχουν οδηγήσει σε εκτίναξη του κόστους παραγωγής;
Καθώς οι Βρυξέλλες ετοιμάζονται για μια νέα οικονομική αντιπαράθεση με το Πεκίνο, ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο τις εμπορικές σχέσεις.
Αφορά το μέλλον της ίδιας της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, τη βιωσιμότητα εκατομμυρίων θέσεων εργασίας και την οικονομική ευημερία μιας ηπείρου που δείχνει ολοένα περισσότερο να φοβάται τον ανταγωνισμό αντί να τον αντιμετωπίζει.
Και αν η «χημειοθεραπεία» που υπόσχονται οι Βρυξέλλες αποδειχθεί τελικά θανατηφόρα για τον ίδιο τον ασθενή, τότε η Ευρώπη ίσως βρεθεί αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη βιομηχανική κρίση των τελευταίων δεκαετιών.
www.bankingnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου