Fatherland
Ο Πάβελ Παβλικόφσκι επιστρέφει μετά το
Cold War και ακολουθεί τον Τόμας Μαν και την κόρη του σε δύο τελετές
βράβευσής του, σε μια Γερμανία διχασμένη, το έτος 1949, δηλαδή στο τέλος
μιας φριχτής δεκαετίας για τη χώρα – αλλά και για τον κόσμο. Σινεμά που
θεραπεύει τον αμφιβληστροειδή και την ψυχή και ακόμα μια σημαντική
προσθήκη σε μια φιλμογραφία στην οποία, δεδομένα, θα ανατρέχουμε τις
δεκαετίες που θα ακολουθήσουν. Διαβάστε την αναλυτική κριτική μας για την ταινία από το περασμένο φεστιβάλ Καννών.
(Από 03/09).
Fall 2
Η πορεία του Fall στο VOD πρέπει να ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητική ώστε οι παραγωγοί του να επανέλθουν με μια δεύτερη ταινία που στηρίζεται σε υψοφοβικό σασπένς, αυτή τη φορά με ηρωίδες δύο αλπινίστριες που εγκλωβίζονται σε μια βουνοπλαγιά ύψους τριών χιλιομέτρων από το έδαφος. Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνoυν οι δίδυμοι αδερφοί Spierig, που έπιασαν το peak τους με τον (cult πλέον) φιλμικό γρίφο Predestination (2014), μα στη συνέχεια κονιορτοποίησαν κάθε υπόσχεση που έδωσαν με τα Jigsaw και Winchester. Ίσως το Fall 2 αποτελέσει το comeback τους. (Από 03/09).
Hope
Μια δεκαετία μετά τη συγκλονιστική
αλληγορία τρόμου του The Wailing, ο Νοτιοκορεάτης δημιουργός Na Hong-Jin
δοκιμάζεται στο action σινεμά με το πρώτο μέρος μιας πρωτότυπης sci-fi
εποποιίας. Η ταινία απαρτίζεται από τρεις μακροσκελείς σεκάνς κυνηγητού,
με τη μεσαία να υστερεί σημαντικά, πιθανότατα επειδή η θεαματική πρώτη,
που κρατά λίγο πάνω από μια ώρα (!), είναι τόσο εφευρετική και τέτοιας
βιρτουοζιτέ, που θέλεις να ανέβεις στον θάλαμο προβολής, να βρεις τον
προβολατζή, να τού κολλήσεις ένα
εικοσάρικο στο μέτωπο και να του
πεις «ξαναπαίξτη». Η ταινία κλείνει με τη σύσταση του lore που θα
εξερευνηθεί στο επόμενο μέρος – θέλοντας και μη, θα προχωρήσουμε σε
συνολική αποτίμηση αφού δούμε κι εκείνο. (Από 10/09).
The Match
Αν ρωτήσετε όσους βρέθηκαν στο περασμένο φεστιβάλ Καννών ποια ταινία ξεσήκωσε το κοινό, προκαλώντας γέλια κι ενθουσιασμό, θα σας απαντήσουν «το Club Kid». Αν τούς ρωτήσετε, όμως, ποια άλλη ταινία το πέτυχε, αυτή ήταν το The Match, που αφορά το θρυλικό παιχνίδι Αργεντινής-Αγγλίας στο Μουντιάλ του ’86, με τα δύο ιστορικά γκολ που συνοψίζουν την ποδοσφαιρική (και όχι μόνο) ιδιοσυγκρασία του Maradona – κι εκείνο του Lineker που συνήθως ξεχνάμε. Το Match προσεγγίζει πολύπλευρα το παιχνίδι και στήνει μια απολαυστική αφήγηση γύρω από αυτό, καταφέρνοντας να κερδίσει ακόμα και ανθρώπους που δεν γνωρίζουν από πόσους ποδοσφαιριστές απαρτίζεται κάθε ποδοσφαιρική ομάδα στο γήπεδο. (Από 10/09).
Practical Magic 2
Λίγους μήνες μετά το Devil wears Prada,
ακόμα ένας τίτλος που οι millennials έλιωσαν στο DVD και στην τηλεόραση
γνωρίζει sequel το οποίο, εκτός συγκλονιστικού απρόοπτου, μετά από
μερικά χρόνια λίγοι θα θυμούνται ότι συνέβη – με το χέρι στην καρδιά,
πόσοι θυμάστε το περσινό Freakier Friday; Sandra Bullock και Nicole
Kidman επιστρέφουν με χαρά, ελπίζουμε οι δημιουργοί του να επινόησαν ένα
θεαματικό μαγικό ξόρκι που θα το κάνει να βλέπεται. Α, και η παρουσία
της Bier πίσω από τον φακό δεν θα λέγαμε ότι μάς κάνει
απαραίτητα περισσότερο αισιόδοξους. (Από 10/09).
Resident Evil
Με το περσινό Weapons ο Zach Cregger
πέρασε στη Α’ Εθνική των νέων δημιουργών. Κι αν επιδείξει ανάλογο έλεγχο
πάνω στο υλικό του και επιστρατεύσει τη δεξιοτεχνία του στον σχεδιασμό
της εκάστοτε σκηνής, δεν θα λύσει απλώς τον δυσεπίλυτο γρίφο της
κινηματογραφικής μεταφοράς του δημοφιλούς horror franchise του
Playstation – αν και κάποιες ταινίες του Paul W.S. Anderson έχουν τις
στιγμές τους – αλλά θα παραδώσει την
καλύτερη μεταφορά video game που έχουμε δει στο σινεμά μέχρι στιγμής. (Από 17/09).
Il Maestro
Η συνεργασία του Stefano di Martino με τον Pierfrancesco Favino μας έδωσε μια ιταλική εκδοχή Michael Mann, με το Ultima Notte di Amore, ευλογημένη με ένα αξέχαστο μουσικό score από τον Santi Pulvirenti, που κινήθηκε επιδέξια μεταξύ Morricone και Cipriani. Ό,τι και να γύριζαν μετά, θα θέλαμε να το δούμε, εδώ φαίνεται ότι αλλάζουν ύφος και παραδίδουν ένα crowdpleaser ιδανικό για θερινό σινεμά, που που έρχεται μεν λίγο αργά σ’αυτά, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. (Από 17/09).
Heart of the Beast
Στα χαρτιά είναι η λιγότερο ενδιαφέρουσα από τις τρεις ταινίες που θα δούμε φέτος τον Brad Pitt – οι άλλες δυο είναι το ταραντινικό Further Mis-Adventures of Cliff Booth του David Fincher και το Riders του Edward Berger (Conclave), που πραγματοποίησε γυρίσματα στη χώρα μας. Επειδή όμως ψοφάμε για ταινίες επιβίωσης κι επειδή ο αγαπητός πρωταγωνιστής έχει άξιο συμπαραστάτη έναν σκύλο, θα της δώσουμε μια ευκαιρία, έστω κι αν και με τον David Ayer (Fury, Suicide Squad, The Beekeper) στο τιμόνι, αναπόφευκτα, κρατούμε μικρό καλάθι. (Από 24/09).
Sense and Sensibility
Έχουμε ήδη μια ιδεώδη μεταφορά του μυθιστορήματος της Jane Austen στα ‘90s δια χειρός Ang Lee, με χιούμορ, φινέτσα και mise-en-scene που θα έκανε τον William Wyler περήφανο, ωστόσο είμαστε περίεργοι ποια θα είναι η κατάθεση της Georgia Oakley του Blue Jean στην ιστορία δύο αδερφών, καθεμία εκ των οποίων εκπροσωπεί μονολιθικά ένα από τα δύο χαρακτηριστικά του τίτλου και πρέπει να περάσουν μια σειρά από ατυχή ρομαντικά γεγονότα για να βρουν την ισορροπία. (Από 24/09).
Avengers Endgame: Εncore
Παραμερίζοντας την εντελώς τηλεοπτικής λογικής αφήγησης του Infinity War για μια πιο στοχευμένη, το Endgame, ίσως επειδή ήταν η τελευταία ταινία των πρώτων φάσεων του MCU, είχε ανάσες, επιχειρούσε κι έναν ριψοκίνδυνο ελιγμό αλά Psycho στο πρώτο του δεκάλεπτο – φανταστείτε να είχαν την τόλμη να μην επαναφέρουν τον Thanos στη συνέχεια – και είναι από τις λίγες ταινίες για τις οποίες εκεί στo στούντιο της Marvel μπορούν να αισθάνονται περήφανοι. Η επανέκδοση του πριν έρθει το Doomsday τον Δεκέμβριο ανοίγει την όρεξη, οι φήμες για την προσθήκη 4 λεπτών δίνουν ένα έξτρα κίνητρο στους φαν, ωστόσο το Encore στον τίτλο υποδεικνύει κάποια after credits πάσα για εκείνη την ταινία – κάπως πρέπει να δικαιολογηθεί και η επαναφορά του Cap, άλλωστε. (Από 24/09).
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου