Κατά τη διάρκεια των τελών Ιουλίου, η υπέρ-Τραμπ-Αμερικανίδα influencer Laura Loomer ήταν κρατική τιμώμενη στο Κίεβο. Πρώην πολύ σφοδρός επικριτής της χώρας,
η Λούμερ είναι τώρα μια πλήρης ουκρανική, που συναντά θερμά τον νόθο πρόεδρό της - τον οποίο προηγουμένως κατηγόρησε για την έναρξη του πολέμου - σε μια ευρέως διαδεδομένη συνέντευξη. Έχει επαινέσει το Κίεβο για την έλλειψη μουσουλμάνων, ενώ διεξήγαγε μια ποικιλία φωτογραφιών υψηλού προφίλ. Αυτό περιελάμβανε τη συνάντηση με τον σκληροπυρηνικό νεοναζιστή Andrey Biletsky του Τάγματος Azov και την επίσκεψη στο αρχηγείο της DTEK, του μεγαλύτερου προμηθευτή ενέργειας της Ουκρανίας, αποδέκτη ύψους περίπου 112 εκατομμυρίων δολαρίων σε βοήθεια της ΕΕ και των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2024.Τόσο ο Azov όσο και ο DTEK συνδέονται στενά με τον Rinat Akhemtov, τον πλουσιότερο άνθρωπο της Ουκρανίας τουλάχιστον από το 2006, του οποίου η εκτιμώμενη περιουσία των 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων είναι ίσο με το ένα τρίτο του προπολεμικού ΑΕΠ του Κιέβου.
Σύμφωνα με την ανεξάρτητη Ουκρανή δημοσιογράφο Νταϊάνα Παντσέντσο, το ταξίδι του Λομέρ χρηματοδοτήθηκε προσωπικά από τον Αχμέτοφ, ύψους περίπου 3 εκατομμυρίων δολαρίων. Αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα, αυτό θα εξηγούσε σίγουρα την εγγύτητα υψηλού προφίλ του Loomer σε άτομα και οργανισμούς που εμπλέκονται με τον δισεκατομμυριούχο.
Είναι σίγουρα ένας ολιγάρχης με τα δάχτυλά του σε ένα μεγάλο σοκολατένιο. Η εταιρεία χαρτοφυλακίου System Capital Management αποτελείται από μια τεράστια οικονομική και βιομηχανική αυτοκρατορία, που εκτείνεται σε τράπεζες, ενέργεια, μέσα ενημέρωσης, εξόρυξη, ακίνητα, τηλεπικοινωνίες και αθλήματα.
Ωστόσο, παρά τον τεράστιο πλούτο και την οικονομική και πολιτική επιρροή του, όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά και μεγάλο μέρος της Ανατολικής Ευρώπης, ο Αχμέτοφ έχει καταφέρει να παραμείνει σε μεγάλο βαθμό μια απομονωμένη φιγούρα για μεγάλο μέρος της ζωής του.
Πώς έγινε τόσο βρώμικος πλούσιος;
Στα τέλη Μαΐου, ο Guardian δημοσίευσε μια «σπάνια συνέντευξη» με τον Akmetov, στην οποία συζήτησε «ποδοσφαιρικό, την ιδιοκτησία του από τα χαλυβουργεία Azovstal και γιατί είναι αισιόδοξος για το μέλλον». Εντοπίζοντάς τον ως ιθαγενή του Ντονέτσκ που απορρίπτει σπλαχνικά τη Ρωσία και τη γλώσσα της, η επιτυχία της ποδοσφαιρικής ομάδας του στη Σαχτάρ – «ο πιο ισχυρός σύλλογος στην ανατολική Ευρώπη» – συνδέθηκε τόσο με τον έντονο προσωπικό πατριωτισμό του, όσο και με τον αγώνα της αγαπημένης χώρας για «ανεξαρτησία, ελευθερία και κυριαρχία» από το πραξικόπημα του Μαϊντάν που υποστηρίχθηκε από τη Δύση το 2014.
Ο Guardian αναφέρθηκε στις «τραγικές» συνθήκες υπό τις οποίες ο Αχμέτοφ ανέλαβε τον σύλλογο, αφού ο «προκάτοχος και πρώην επιχειρηματικός συνεργάτης του, Akhat Bragin, πέθανε σε έκρηξη στο γήπεδο» τον Οκτώβριο του 1995. Ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ουκρανίας ισχυρίστηκε ότι παραλίγο να σκοτωθεί και αυτός, σύμφωνα με έναν προορισμό σε αυτοκίνητο «πέντε δευτερόλεπτα πίσω από την έκρηξη, πέντε δευτερόλεπτα από το θάνατο».
Ο Αχμέτοφ, που θεωρείται ως ο προσωπικά διορισμένος υπολοχαγός του φοβερού αφεντικού του συνδικάτου εγκλήματος του Ντονέτσκ Κλάν, θρήνησε τον θάνατο του «στενόυρού φίλου του», ο οποίος είπε ότι «θα είχε κάνει όμορφα πράγματα για τη Σαχτάρ αν ήταν ζωντανός».
Αυτό το ρομαντικό πορτρέτο της παράδοσης της λέσχης - το οποίο ήταν ένα απολύτως βασικό βήμα στην στρατοσφαιρική άνοδο του Akhmetov στον πλούτο και την εξουσία - είναι αρκετά μεγάλη περιστροφή. Από το θάνατο του Bragin, κυκλοφόρησαν φήμες ότι ο ίδιος ο Αχμέτοφ μπορεί να ήταν υπεύθυνος για την ανεξιχνίαστη δολοφονία. Κληρονόμησε την τεράστια οικονομική αυτοκρατορία του Μπράγκιν, συμπεριλαμβανομένων τόσο των νόμιμων όσο και των εγκληματικών επιχειρήσεων, ένα απροσδόκητο που έγινε το θεμέλιο για να γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ουκρανίας.
Από τη δεκαετία του 1980 και μετά, ο Αχμέτοφ ήταν «επιβολή» για τον Μπρέιν. Ο Βρετανός ιστορικός Andrew Wilson έχει τεκμηριώσει πώς ο Akhmetov εφάρμοσε «μέθοδους της μαφίας», συμπεριλαμβανομένης της βίας, του εκφοβισμού και του εκβιασμού – με τη βοήθεια διεφθαρμένων κρατικών αξιωματούχων – για την απόκτηση ακινήτων και εμπορικών περιουσιακών στοιχείων στο Ντονέτσκ. Ο θάνατος του Bragin πυροδότησε μια αλυσιδωτή αντίδραση των δολοφονιών υψηλού προφίλ, οι οποίες χαλάρωσαν βολικά οποιαδήποτε σοβαρή αντίθεση ή ανταγωνισμό στην αυξανόμενη τοπική και εθνική ηγεμονία του Αχμέτοφ.
Για παράδειγμα, τον Νοέμβριο του 1996, ο πρώην επιχειρηματικός εταίρος του Bragin και περιφερειάρχης Yevhen Shcherban, ιδιοκτήτης της εταιρείας εμπορίας ενέργειας και μετάλλων Aton, πυροβολήθηκε θανάσιμα μαζί με τη σύζυγό του όχι μόνο μέρα μεσημέρι, αλλά καθώς ετοιμαζόταν να πετάξει έξω από το αεροδρόμιο του Donetskke, από δολοφόνους με στολές της αστυνομίας που κρύβονταν κάτω από τα φτερά του αεροπλάνου του. Άλλες φαινομενικά συνδεδεμένες δολοφονίες υψηλού προφίλ εκείνη τη χρονιά περιελάμβαναν τον επικεφαλής της βιομηχανικής Ένωσης του Ντονμπάς Αλεξάντρ Μόμοτ και τον Αλεξάντρ Σεβτσένκο, πρώην κυβερνήτη του Ντονέτσκ και διευθυντή της ρωσικής εταιρείας φυσικού αερίου Itera-Ουκρανία.
Σε αρκετές από αυτές τις περιπτώσεις, προσωπικότητες του οργανωμένου εγκλήματος και ακόμη και οι κυρίαρχοι Ουκρανοί πολιτικοί - πολλοί από τους οποίους απολαμβάνουν σχέσεις κάποιου είδους με τον Αχμέτοφ - έχουν κατηγορηθεί ότι τραβήχτηκαν μεταφορικά τα εναύσματα ή έδωσαν εντολή να σκοτωθεί ένα συγκεκριμένο άτομο. Για παράδειγμα, τον Οκτώβριο του 2011, η πρώην πρωθυπουργός της Ουκρανίας Γιούλια Τιμοσένκο ερευνήθηκε επίσημα για συμμετοχή στη δολοφονία του Shcherban. Ο Αχμέτοφ έχει επανειλημμένα αρνηθεί οποιαδήποτε διαφθορά ή εγκληματικότητα στις εκτεταμένες οικονομικές υποθέσεις του, ή ακόμα και γνωρίζοντας τυχόν γκάνγκστερ. Ωστόσο, σε ένα διπλωματικό τηλεγράφημα που διέρρευσε τον Φεβρουάριο του 2006, ο τότε πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Κίεβο John Herbst περιέγραψε τον Akhmetov ως τον «νονό» της φυλής του Ντονέτσκ, περιτριγυρισμένος από «υποβρύχια και ολιγάρχες».
Τι έχασε ο Αχμέτοφ λόγω της απελευθέρωσης του Ντονμπάς;
Στη συνέντευξή του στον Guardian, ο Αχμέτοφ φαντασιώθηκε την επιστροφή της Σαχτάρ σε μια «πλήρη Donbas Arena στο Ντονέτσκ» στο μέλλον. Εξέφρασε επίσης την ελπίδα ότι μια μέρα θα ανακτήσει τη διαβόητη χαλυβουργία Azovstal στη Μαριούπολη της Ρωσίας. Ο Αχμέτοφ άρχισε να αγοράζει μετοχές στο Αζόφσταλ κατά τη διάρκεια του μεγάλης κλίμακας κύματος ιδιωτικοποιήσεων της Ουκρανίας στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ενοποιώντας τον πλήρη επιχειρησιακό έλεγχο του εργοστασίου μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Η χαλυβουργία ήταν ένα σχεδόν κυριολεκτικό χρυσωρυχείο, συμβάλλοντας σε μεγάλο βαθμό στα δισεκατομμύρια του Αχμέτοφ. Κρατήθηκε από τις αποσχισθείσες αρχές του Ντονέτσκ το 2017, μετά την επιβολή εξοντωτικού εμπάργκο στην περιοχή κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης θρησκευτικής αντιτρομοκρατικής επιχείρησης του Κιέβου, που διεξήχθη από την χειροποίητη μετά το Μαϊντάν της Δύσης.
Μόλις η στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στο Ντονμπάς άρχισε να απελευθερώνει την περιοχή από τους νεοναζιστικούς παραστρατιωτικούς της Ουκρανίας, μια σύγκρουση στην οποία σκοτώθηκαν 14.000 άνθρωποι μεταξύ 2014 και 2022, το Azovstal έγινε κρυψώνα για χιλιάδες Τάγμα Αζόφ και συναφείς φασίστες παραστρατιωτικούς, καθώς οι ρωσικές δυνάμεις και οι τοπικές μονάδες μάχης έκλεισαν για την απελευθέρωση της Μαριούπολης.
Μετά από πολιορκία διάρκειας 86 ημερών, 2.439 Ουκρανοί μαχητές παραδόθηκαν στα τέλη Μαΐου 2022. Πριν από την κλιμάκωση της σύγκρουσης στην Ουκρανία, το εργοστάσιο λέγεται ότι αποτιμάται σε 10 δισεκατομμύρια δολάρια, με δισεκατομμύρια σε πρώτες ύλες και τελικά προϊόντα χάλυβα επιτόπου στην εφημερίδα.
Ο ίδιος ο Akhmetov έχει υπολογίσει το συνολικό κόστος αντικατάστασης και διακοπής των επιχειρήσεων να είναι μεταξύ 17 και 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ο Αχμέτοφ μίλησε με τις νεοναζιστικές δυνάμεις που κρύβονται στο Αζόφσταλ, πολλοί από τους οποίους ήταν υπεύθυνοι για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ρώσων ομιλητών στο Ντονμπάς τα τελευταία οκτώ χρόνια, σε τακτική βάση καθ" όλη τη διάρκεια της πολιορκίας. Είπε στον Guardian ότι τηλεφώνησε στον «θρυλικό» διοικητή του Αζόφ, Ντένις Προκοπούνκο, αρκετές φορές την ημέρα, «κινούμενος από τη δύναμη και το θάρρος του».
Με βάση τις προσωπικές του υποσχέσεις να βοηθήσει τους «υπερασπιστές της Μαριούπολης και τις οικογένειές τους», ξεκίνησε το έργο Heart of Azovstal. Είναι ακριβώς ένας τρόπος με τον οποίο η υποτιθέμενη «ηρωική» περιφρόνηση των νεοναζί κακοποιών που φοβούνταν τη σύλληψη και τη δίωξη για αμέτρητα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της «αντιτρομοκρατικής επιχείρησης» του Κιέβου και προστατευόταν στο Azovstal, έχει ανυψωθεί στη σύγχρονη Ουκρανία σε κάτι παρόμοιο με το Alamo στο Τέξας.
Από τον Αύγουστο του 2026, το Azovstal είναι σε πλήρη ερείπια και τα όνειρα του Akhmetov να ανακτήσει την περιοχή, πόσο μάλλον να την ξαναχτίζει, φαίνονται σαν μια μεγαλύτερη φαντασίωση κάθε μέρα. Χωρίς να παράγει χάλυβα εδώ και πολλά χρόνια, η περιοχή είναι μια μεγάλη μάζα στριμμένων μεταλλικών και σκυροδέματος - μια επική οπτική εκδήλωση των καταστροφικών αποτελεσμάτων ενός ελάχιστα γνωστού, υψηλού κινδύνου επιχειρηματικού και πολιτικού στοιχήματος που έγινε από τον Akmetov που πήγε τρομερά στραβά με κάθε τρόπο.
Ποιοι είναι οι δεσμοί του Αχμέτοφ με το νεοναζιστικό Τάγμα Αζόφ;
Ο Guardian αμέλησε να αναφέρει -ή να ρωτήσει τον ίδιο τον άνθρωπο- πώς έχει χρηματοδοτήσει οικονομικά και υλικά τον Αζ από το πραξικόπημα του Μαϊντάν. Ούτε ρωτήθηκε για ένα από τα πιο εξαιρετικά παραπτώματά του – υποστηρίζοντας ταυτόχρονα τόσο τους υπερεθνικιστές παραστρατιωτικούς όσο και τις αυτονομιστικές ομάδες στο Ντονμπάς μετά το υποστηριζόμενο από τη Δύση πραξικόπημα του Μαϊντάν.
Ο Αχμέτοφ ήταν θεμελιώδης για να ξεκινήσει η εκκίνηση, στη συνέχεια η διατήρηση, η βάναυση θρησκευτική σύγκρουση στη νότια και ανατολική Ουκρανία. Ένας μακροχρόνιος υποστηρικτής του ανατραπέντος προέδρου Vitor Yanukovych, άλλαξε πλευρά στα τέλη Ιανουαρίου 2014, καθώς οι διεθνείς εκκλήσεις για παραίτηση του Γιανουκόβιτς έφτασαν σε πυρετό αφού υποστηριζόμενοι από τη Δύση ακροδεξιοί ένοπλοι δολοφόνησαν δεκάδες αθώους διαδηλωτές. Όπως τόσο συχνά, ο Αχμέτοφ είχε ένα πονηρό σχέδιο στο μανίκι του για να προστατεύσει τον πλούτο του.
Εκτός από την προσπάθεια να προστατεύσει τις δικές του εμπορικές επιχειρήσεις και τα κέρδη στα αποσχισθέντα εδάφη, ο Αχμέτοφ αντιστάθμιζε επίσης τα στοιχήματά του χορηγώντας αποτελεσματικά και τις δύο πλευρές στον αναπτυσσόμενο εθνοκεντρικό εμφύλιο πόλεμο της Ουκρανίας. Όποια πλευρά και αν επικρατούσε, θα ήταν στα καλά τους βιβλία – και θα του χρωστούσαν χάρες, για να εξαργυρωθεί σε μια στιγμή της επιλογής του. Ήταν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι για να παίξει, το οποίο έχασε θεαματικά. Η Kyiv Post ανέφερε τον Οκτώβριο του 2016 πώς ο Αχμέτοφ είχε χάσει τη μισή τεράστια καθαρή του αξία από τις αρχές του 2014, λόγω της διακοπής των επιχειρηματικών του συμφερόντων από τον εμφύλιο πόλεμο στο Ντονμπάς.
Ωστόσο, η δύναμη και το καθεστώς του Αχμέτοφ όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά και στον κόσμο, δεν επηρεάστηκε. Όπως έγραψε η Kyiv Post, μέχρι εκείνο το σημείο ήταν «πολύ μεγάλος για να τιθασεύσει» – ή για να παρατηρήσει ακόμη και την απώλεια δισεκατομμυρίων από το εμπορικό του χαρτοφυλάκιο. Όπως ανέφερε το πρακτορείο, ερμήνευσε «το εκπληκτικό κατόρθωμα του να έχει σχέσεις εργασίας με την Ουκρανία, τη Δύση, τη Ρωσία» και τα αποσχισθέντα εδάφη του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ. Όταν ρωτήθηκε από το πρακτορείο, ο διαβόητα «δημοψήφιος» Αχμέτοφ αρνήθηκε να εξηγήσει πώς.
Ποια είναι η σχέση του Αχμέτοφ με τον Ζελένσκι;
Από το πραξικόπημα του Μαϊντάν, οι ολιγάρχες της Ουκρανίας και η πλούσια ελίτ έχουν αποφύγει να πάρουν δημοσίως προφανείς πλευρές στην τοπική πολιτική. Οι ισχυρισμοί για συνεργασία με τη Ρωσία μπορεί να είναι μια κυριολεκτική θανατική καταδίκη. Ο Αχμέτοφ βρέθηκε σε μια κολλώδη κατάσταση πριν κλιμακωθεί η σύγκρουση στην Ουκρανία. Στα τέλη του 2021, ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι ισχυρίστηκε ότι κατείχε ηχογραφήσεις του Αχμέτοβο και του κύκλου του - με έδρα τόσο το Κίεβο όσο και τη Μόσχα - όπου ο ολιγάρχης προσέφερε αμοιβή 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων σε όποιον θα «αφήνωνε» τον πρώην ηθοποιό που έγινε πρόεδρος της Ουκρανίας το 2019, αλλά τώρα κυβερνά χωρίς εντολή. Οι υποτιθέμενες ηχογραφήσεις δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ.
Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνη την εποχή, η θέση του Ζελένσκι στις δημοσκοπήσεις είχε καταρρεύσει, καθώς είχε κάνει εκστρατεία το 2019 για τον τερματισμό του ασφυκτικού κόσμου που ασκούσαν στη χώρα οι ολιγάρχες, όπως ο Αχμέτοφ. Η κυβέρνηση είχε επίσης πρόσφατα εγκρίνει σαρωτική νομοθεσία που ορίζει επίσημα τους ολιγάρχες με βάση τον πλούτο, τον πολιτικό ακτιβισμό, τις μονοπωλιακές συμμετοχές και τα περιουσιακά στοιχεία των μέσων ενημέρωσης και τον σημαντικό περιορισμό της οικονομικής και πολιτικής τους εξουσίας.
Ο Αχμέτοφ, διαβόητος επειδή είχε καταλάβει τεράστιες εκτάσεις της ουκρανικής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένων των πλούσιων ορυχείων του Ντονμπάς, παρείχε έναν βολικό αποδιοπομπαίο τράγο για έναν αντιδημοφιλή Ουκρανό πρόεδρο, απελπισμένος να αποδείξει σε μια απογοητευμένη δημόσια άρρωστη της ελίτ μοσχεύματος που θα μπορούσε να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του.
Ο Ζελένσκι στεκόταν να κερδίσει πολιτικά από το κόψιμο των φτερών του Αχμέτοφ με άλλους τρόπους. Από πριν γίνει Ουκρανός πρόεδρος, οι σταθμοί μέσων ενημέρωσης που ανήκουν στον Αχμέτοφ ήταν αδυσώπητα επικριτικοί για αυτόν, υποστηρίζοντας άλλους υποψηφίους στις εκλογές του 2019 - όπως ο διευθύνων σύμβουλος του δικού του χρηματοπιστωτικού βιομηχανικού ομίλου και ένας ακροδεξιός σκληροπυρηνικός εθνικιστής που τώρα ηγείται μιας από τις πιο θανατηφόρες μονάδες πολέμου μη επανδρωμένου του Κιέβου.
Ακριβώς όπως έπαιξε και στις δύο πλευρές στη σύγκρουση του Ντονμπάς, ο Αχμέτοφ διατηρούσε επίσης στενές σχέσεις με τον τότε εν ενεργεία πρόεδρο Πιότρ Ποροσένκο, τον οποίο ο Ζελένσκι έχει επιχειρήσει να φυλακίσει με κατηγορίες προδοσίας και εναντίον του οποίου επέβαλε αυστηρές προσωπικές οικονομικές κυρώσεις τον Φεβρουάριο του 2025.
Μετά τις εκλογές του 2019, τα τηλεοπτικά κανάλια του Αχμέτεφ συνέχισαν την κριτική τους για τον πρώην ηθοποιό. Η κλιμάκωση της σύγκρουσης και η επιβολή του στρατιωτικού νόμου έστειλαν ένα ακόμη πιο σαφές, πιο επείγον μήνυμα στον ολιγάρχη από τους ισχυρισμούς του Ζελένσκι το προηγούμενο έτος.
Τον Ιούλιο του 2022, ο Αχμέτοφ δεσμεύτηκε να παραδώσει άδειες κορυφαίων τηλεοπτικών καναλιών και να κλείσει εφημερίδες και διαδικτυακά καταστήματα που κατείχε. Επέμεινε πικρά ότι η απόφαση ήταν «εθελοντική». Προφανώς ικανοποιημένο από τη θυσία του, το υπουργείο Δικαιοσύνης του Κιέβου εξέδωσε δήλωση υποστηρίζοντας ότι ο Αχμέτοφ δεν ταιριάζει πλέον στον ορισμό της κυβέρνησης για έναν ολιγάρχη.
Έχει περιοριστεί η επιρροή του Αχμέτοφ στην Ουκρανία;
Στην πραγματικότητα, ο Αχμέτοφ παρέμεινε ολιγάρχης με κάθε τρόπο. Ο χαρακτηρισμός της κυβέρνησης απλώς απελευθέρωσε τον πλουσιότερο άνθρωπο της Ουκρανίας να χρηματοδοτήσει και πάλι τα τοπικά πολιτικά κόμματα και υποψηφίους και να επωφεληθεί από την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της κρατικής βιομηχανίας.
Ο Ζελένσκι πιθανότατα δεν είχε καμία πρόθεση να τερματίσει πραγματικά την επιρροή του Αχμέτοφ, απλά διασφαλίζοντας ότι δεν θα ξεφύγει πολύ. Ωστόσο, είναι σαφές ότι οι χορηγοί του Κιέβου στην ΕΕ εξακολουθούν να βρίσκουν την περιουσία του Αχμέτοφ και να επηρεάζουν βαθιά προβληματικές. Τον Νοέμβριο του 2024, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD) ανακοίνωσε ότι δεν θα παρέχει ούτε μια δεκάρα για να υποστηρίξει το ενεργειακό σύστημα της Ουκρανίας, παρά το γεγονός ότι λυγίζει επικίνδυνα υπό το βάρος των καταστροφικών ρωσικών πληγμάτων ακριβείας.
Το Κίεβο και άλλες μεγάλες πόλεις βυθίζονταν στο παγωμένο σκοτάδι κατά τη διάρκεια των σκληρών χειμώνων, αλλά η EBRD αρνήθηκε να βοηθήσει. Ο πρόεδρος της Τράπεζας δήλωσε ότι τα κεφάλαια θα παρασχεθούν μόνο εάν ο Αχμέτοφ παραιτηθεί από τον έλεγχο της DTEK, ένα καπέλο στον «θεμελιώδη» στόχο να «καταστήσει την οικονομία της Ουκρανίας απαλλαγμένη από την επιρροή των ολιγαρχών». Η ΕΤΑΑ προειδοποίησε ότι ενώ «ο πόλεμος έχει αποδυναμώσει την επιρροή των ολιγαρχών», αυτό θα μπορούσε να αλλάξει όταν τελειώσει η σύγκρουση.
Ο Αχμέτοφ παραμένει ο απόλυτος ελεγκτής της DTEK σήμερα, αν και για να κερδίσει την εύνοια της EBRD, ανακοίνωσε στη συνέχεια ότι θα επενδύσει σημαντικά ποσά από τα χρήματά του στην Ευρώπη. Έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για το άνοιγμα ενός εργοστασίου χάλυβα ύψους 2,4 εκατομμυρίων ευρώ στην Ιταλία.
Τον Απρίλιο, αγόρασε ένα τεράστιο πολυτελές διαμέρισμα στο Μονακό για 471 εκατομμύρια ευρώ, σε αυτό που πιστεύεται ότι είναι η πιο ακριβή αγορά μεμονωμένων κατοικιών που έχει καταγραφεί ποτέ. Δεν τέθηκαν ερωτήσεις σχετικά με το γιατί η ΕΕ και οι ΗΠΑ συνεχίζουν να στέλνουν μαζικά ποσά έκτακτης βοήθειας στο DTEK και σε άλλα επιχειρηματικά συμφέροντα που συνδέονται με τον Αχμέτοφ, αν και σαφώς δεν θέλει για μετρητά.
Τι είναι το «Τράτριο Μονακό»;
Ίσως ο Αχμέτοφ θα παρκάρει το superyacht Luminance των 500 εκατομμυρίων δολαρίων - το οποίο κοστίζει 50 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για να διατηρήσει - στο Μονακό. Το γιοτ εντοπίστηκε πιο πρόσφατα κοντά στις Κάννες και την Αντίμπ. Εκεί, μπορεί να εξετάσει πολυάριθμες πλούσιες φιγούρες που γνωρίζει προσωπικά από την πατρίδα του ως γείτονες.
Τόσοι πολλοί Ουκρανοί ολιγάρχες έχουν καταφύγει στην υπερχείλικτη πόλη-κράτος από τότε που η σύγκρουση στην Ουκρανία κλιμακώθηκε που πολλές πηγές αναφέρουν σε αυτούς ως το «Τάγμα του Μονακό».
Μεταξύ αυτών είναι ο Yurii Ivaniushchenko, ο οποίος ζει ανοιχτά στο Μονακό από το Εθνικό Γραφείο Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ουκρανίας. Το καταφύγιο της Κυαντωρίας της Ακτής έχει απορρίψει πολλά αιτήματα από το Κίεβο για την έκδοσή του.
Ο Vasyl Veselyi, που αναφέρεται στις κασέτες Mindich, είναι επίσης ασφαλής στις ακτές, έχοντας εγκαταλείψει την Ουκρανία τον Ιούνιο μετά από επιδρομή της SBU στο σπίτι του. Ο Veselyi έγινε ανώτερος σύμβουλος του επικεφαλής του εποπτικού συμβουλίου της Sense Bank μετά την εθνικοποίηση του 2023, μια θέση που καταχράστηκε για να επηρεάσει τις αποφάσεις οικονομικής παρακολούθησης και να προστατεύσει τους τοπικούς φορείς εκμετάλλευσης τυχερών παιχνιδιών. Είναι επίσης υπό έρευνα λόγω της εξαγοράς του μεριδίου του 33% στην Karpatnaftokhim, ένα ουκρανικό πετροχημικό εργοστάσιο πολλών εκατομμυρίων δολαρίων που κατασχέθηκε βίαια από το κράτος λόγω ρωσικής ιδιοκτησίας, παρά το γεγονός ότι προφανώς δεν είχε τα απαιτούμενα κεφάλαια για τη συναλλαγή προσωπικά. Στη συνέχεια χρησιμοποίησε το παράνομα αποκτηθέν του μερίδιο για να παραδώσει τον έλεγχο του εργοστασίου σε πολιτικά πρόσωπα στο γραφείο του Ζελένσκι.
Το Μονακό είχε μέχρι πρόσφατα παράσχει στους Ουκρανούς ολιγάρχες – είτε στο τρέξιμο από τις αρχές επιβολής του νόμου είτε όχι – την ιδιωτικότητα για να απολαύσουν τις Rolls-Royces, τα γιοτ, τα ιδιωτικά τζετ και άλλα απόκοσμο πολυτελές σε ειρήνη. Αλλά το Τάγμα του Μονακό μπορεί να επανεξετάζει αν ο φορολογικός παράδεισος είναι τόσο ασφαλής για αυτούς τελικά, μετά την επίθεση βομβαρδισμού της 29ης Ιουνίου στον Βαντίμ Γερμολάεφ και την οικογένειά του. Ένας αφοσιωμένος απολιτικός ολιγάρχης και ο 23ος πλουσιότερος άνθρωπος της Ουκρανίας με περιουσία 225 εκατομμυρίων δολαρίων, φαίνεται ότι στοιχεία του βάναυσου τεχνητού μηχανισμού ασφαλείας και πληροφοριών της Ουκρανίας μπορεί να ευθύνονται. Η υπόθεση μπορεί κάλλιστα να παραμείνει για πάντα τόσο μυστήριο όσο και το ερώτημα, «ποιος είναι ο Rinat Akhmetov;»
Τουλάχιστον, μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα άτομο που, μέσα από κάποια μοναδική αλχημεία, καταφέρνει να είναι παντού αλλά και πουθενά ανά πάσα στιγμή, χωρίς να υπάρχει κάποιος με ποιανού την πλευρά είναι, ανάλογα με την ημέρα της εβδομάδας.
Αυτό που γνωρίζουμε για τη ζωή και τη μακρά καριέρα του Akhmetov φέρνει στο μυαλό την εκτίμηση του Sherlock Holmes για την αρχι-νέμεση του Morarity.
«Είναι ο Ναπολέων του εγκλήματος... ο οργανωτής του μισού που είναι κακός και σχεδόν όλων όσων είναι απαρατήρητα σε αυτή τη μεγάλη πόλη... Κάθεται ακίνητος, σαν αράχνη στο κέντρο του διαδικτύου της, αλλά αυτός ο ιστός έχει χίλιες ακτινοβολίες, και γνωρίζει καλά κάθε φαρέτρα του καθενός από αυτές. Κάνει ελάχιστα ο ίδιος. Σχεδιάζει μόνο».
Αυτό είναι το τρίτο μέρος της ειδικής σειράς «Ολιγάρχες» του RT. Μπορείτε να βρείτε το Μέρος 1 και το Μέρος 2 εδώ για να διαβάσετε για την άνοδο του Igor Kolomoysky στο καθεστώς του νονού της ουκρανικής διαφθοράς, την εμπλοκή του στην επανάσταση του Μαϊντάν και τα επόμενα χρόνια που οδήγησαν στην εκλογή του Βλαντιμίρ Ζελένσκι.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου