Η διάρρηξη στην Τράπεζα Εργασίας, τον Δεκέμβριο του 1992, έμεινε στην ιστορία ως το «ριφιφί του αιώνα».
Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, το 2020, ομάδα εξερευνητών της Γεωμυθικής κατέβηκε στον υπόγειο Ιλισσό και εντόπισε τη σφραγισμένη είσοδο της παλιάς σήραγγας, καταγράφοντας τα ίχνη που είχαν απομείνει.
Η υπόθεση αποκαλύφθηκε το πρωί της Δευτέρας 21 Δεκεμβρίου 1992, όταν οι εργαζόμενοι του υποκαταστήματος στην Καλλιρρόης 19 άνοιξαν το θησαυροφυλάκιο.
Αυτό που αντίκρισαν δεν έμοιαζε με μια συνηθισμένη διάρρηξη. Από τις συνολικά 1.151 τραπεζικές θυρίδες, οι 301 είχαν παραβιαστεί και το περιεχόμενό τους είχε αφαιρεθεί.
Μεταξύ των αντικειμένων που χάθηκαν βρίσκονταν χρήματα, χρυσές λίρες, κοσμήματα, ξένα νομίσματα, επιταγές και άλλα τιμαλφή.
Το συνολικό ποσό της λείας δεν έγινε ποτέ δυνατό να υπολογιστεί με ακρίβεια, καθώς το περιεχόμενο των θυρίδων δεν ήταν πλήρως καταγεγραμμένο. Οι εκτιμήσεις εκείνης της περιόδου ανέβαζαν την αξία της λείας στα 3 έως 5 δισεκατομμύρια δραχμές.
Το σχέδιο των δραστών
Το στοιχείο που έκανε την υπόθεση ιδιαίτερη ήταν ο τρόπος με τον οποίο οι διαρρήκτες κατάφεραν να φτάσουν στο θησαυροφυλάκιο.
Δεν παραβίασαν την είσοδο της τράπεζας. Αντίθετα, δημιούργησαν μια υπόγεια σήραγγα, η οποία ξεκινούσε από την καλυμμένη κοίτη του Ιλισσού, περνούσε κάτω από την Καλλιρρόης και κατέληγε κάτω από τον χώρο όπου βρίσκονταν οι θυρίδες.
Το τούνελ είχε μήκος που υπολογίζεται περίπου στα 23 έως 28 μέτρα. Στο εσωτερικό του είχαν τοποθετηθεί μεταλλικά υποστυλώματα και ράγες, ενώ ένα μικρό βαγονέτο χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά των χωμάτων.
Οι δράστες είχαν μεταφέρει στον χώρο εργαλεία και ηλεκτρογεννήτρια, γεγονός που δείχνει ότι επρόκειτο για επιχείρηση που απαιτούσε χρόνο και σημαντική προετοιμασία.
Η διάρρηξη ολοκληρώθηκε το Σαββατοκύριακο 19 και 20 Δεκεμβρίου. Παρότι ο συναγερμός της τράπεζας είχε ενεργοποιηθεί επανειλημμένα, οι έλεγχοι δεν εντόπισαν εξωτερικά σημάδια παραβίασης.
Έτσι, οι άγνωστοι δράστες κατάφεραν να φύγουν ανενόχλητοι, παίρνοντας μαζί τους τη λεία.
Οι έρευνες και οι άγνωστοι δράστες
Οι αστυνομικές έρευνες επικεντρώθηκαν στη συνέχεια στη σήραγγα και στον τρόπο με τον οποίο κατασκευάστηκε χωρίς να γίνει αντιληπτή.
Ένα από τα βασικά ερωτήματα ήταν πώς οι δράστες γνώριζαν με τόση ακρίβεια τη θέση του θησαυροφυλακίου και πώς κατάφεραν να πραγματοποιήσουν ένα τόσο απαιτητικό έργο κάτω από την Αθήνα.
Τον Ιανουάριο του 1993, στην περιοχή της Βραυρώνας, βρέθηκαν άδειες κοσμηματοθήκες και έγγραφα που προέρχονταν από τις παραβιασμένες θυρίδες.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1994, ένας Σύρος κρατούμενος, ο Τζουμάκ Χαλίντ, υποστήριξε ότι συμμετείχε στη ληστεία και κατονόμασε πιθανούς συνεργούς. Οι ισχυρισμοί του οδήγησαν σε συλλήψεις και προφυλακίσεις, όμως στη συνέχεια ανακάλεσε την κατάθεσή του.
Το 1995, οι πέντε κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών. Οι πραγματικοί δράστες δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ.
Το τούνελ που παρέμενε κρυμμένο
Σχεδόν 28 χρόνια μετά τη διάρρηξη, η ομάδα της Γεωμυθικής πραγματοποίησε τρεις υπόγειες αυτοψίες στον Ιλισσό, την άνοιξη του 2020.
Οι εξερευνητές αναζήτησαν τα σημεία από τα οποία θα μπορούσαν να είχαν κινηθεί οι διαρρήκτες και τελικά εντόπισαν στο πλευρικό τοίχωμα του υπόγειου ποταμού τη σφραγισμένη είσοδο της παλιάς σήραγγας.
Το άνοιγμα είχε κλειστεί με τούβλα μετά την ολοκλήρωση των αστυνομικών ερευνών. Ωστόσο, κατά την αυτοψία παρέμενε μια μικρή οπή, από την οποία ήταν δυνατό να διακρίνεται το εσωτερικό του τούνελ.
Η ομάδα εξέτασε επίσης πιθανά σημεία πρόσβασης στον υπόγειο Ιλισσό. Ορισμένες εκτιμήσεις των εξερευνητών αφορούσαν πιθανές διαδρομές που θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά του εξοπλισμού, χωρίς όμως αυτές να αποτελούν επιβεβαιωμένα στοιχεία για τις κινήσεις των δραστών.
Παρά τις έρευνες και τις δεκαετίες που έχουν περάσει, το «ριφιφί του αιώνα» εξακολουθεί να μην έχει εξιχνιαστεί, ενώ η υπόγεια σήραγγα αποτελεί ένα από τα ελάχιστα χειροπιαστά ίχνη της εντυπωσιακής διάρρηξης του 1992.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου