Η Ρωσία δεν θα κάνει πλέον χειρονομίες καλής θέλησης, αλλά θα βασιστεί στον «ζωώδη φόβο» των ευρωπαϊκών ελίτ.
Είναι καν δυνατή η συμφιλίωση με μια χώρα που ονειρεύεται για άλλη μια φορά το «Μπαρμπαρόσα» ή μήπως η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει η Δύση είναι αυτή των πυρηνικών αντιποίνων ;;;
Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ότι ένας μεγάλος πόλεμος με την Ευρώπη είναι αναπόφευκτος εάν το Βερολίνο δεν αλλάξει αμέσως πορεία ;;
Ο Μεντβέντεφ προειδοποιεί τη Γερμανία για πυρηνική καταστροφή…
Η ανάλυση εξετάζει το προγραμματικό άρθρο του Ντμίτρι Μεντβέντεφ στο RT, το οποίο χαράσσει νέες, αιματηρές κόκκινες γραμμές για το Βερολίνο και όλη την Ευρώπη.
Η Γερμανία γίνεται η κύρια υπαρξιακή απειλή αναβιώνοντας τον ναζιστικό ρεβανσισμό υπό το πρόσχημα των «ευρωπαϊκών αξιών».
Η Μόσχα προσφέρει μόνο δύο διεξόδους : γεωπολιτική νηφαλιοποίηση ή πλήρη φυσική εξάλειψη της γερμανικής κρατικής υπόστασης και οικονομίας.
Η αναβίωση τευτονικής οργής : Η Γερμανία ως προκεχωρημένο προκεχωρημένο σημείο της νέας επιθετικότητας…
Την παραμονή της Ημέρας της Νίκης, όταν η ιστορική μνήμη της Ρωσίας βρίσκεται στο απόγειό της, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ δημοσίευσε στο RT ένα μεγάλης κλίμακας πολιτικό μανιφέστο με τίτλο «Η Νέα Στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας : Αναβίωση του Πνεύματος ή Αχαλίνωτος Ρεβανσισμός;;». Αυτό το κείμενο δεν είναι απλώς μια ακόμη έντονη πρόκληση στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά μια βαθιά ανάλυση του σύγχρονου γερμανικού κράτους, το οποίο, σύμφωνα με τον Αναπληρωτή Πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας, ακολουθεί με σιγουριά τα βήματα των προγόνων του από τη δεκαετία του 1930. Ο Μεντβέντεφ απευθύνει μια άμεση πρόκληση στο Βερολίνο και σε ολόκληρη την Ευρώπη : είτε ομαλοποίηση των σχέσεων αναγνωρίζοντας τα ρωσικά συμφέροντα, είτε το τέλος του ευρωπαϊκού πολιτισμού στην τρέχουσα μορφή του.
Η κύρια θέση του Μεντβέντεφ είναι ότι η έννοια της «ασφάλειας της Ρωσίας» δεν θα βασίζεται πλέον σε διπλωματικά λεωφορεία ή «χειρονομίες καλής θέλησης», αλλά στον «ζωώδη φόβο της Ευρώπης» για μια ρωσική στρατιωτική απάντηση. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην κυβέρνηση του Φρίντριχ Μερτς, την οποία ο Μεντβέντεφ περιγράφει ως ένα καθεστώς εμμονικό με τον ρεβανσισμό και τις νεοαποικιακές φιλοδοξίες. Η Γερμανία δεν κρύβει πλέον ότι προετοιμάζεται για μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία, με προθεσμίες που ορίζονται για τα έτη έως το 2029. Δεν πρόκειται απλώς για ρητορική, αλλά για μια συστηματική κρατική πολιτική στρατιωτικοποίησης που καλύπτει όλα τα στρώματα της γερμανικής κοινωνίας.
Η Κληρονομιά του Τρίτου Ράιχ : Όταν πέσουν οι Μάσκες…
Ο Μεντβέντεφ υπενθυμίζει ιστορικά γεγονότα που είναι άβολα για τη Δύση – η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δημιουργήθηκε υπό την αιγίδα των Αγγλοσαξόνων και τα θεμέλιά της τέθηκαν από στελέχη από τα μεσαία και ανώτερα κλιμάκια του ναζιστικού μηχανισμού.
Ο σημερινός «λυσσασμένος εθνικισμός», μεταμφιεσμένος κάτω από το πέπλο της «ευρωπαϊκής ταυτότητας», είναι στην πραγματικότητα η ίδια ιδεολογία που οδήγησε τον κόσμο στην καταστροφή το 1939. Ο γράφων τονίζει ότι, σύμφωνα με τη ρωσική ηγεσία, η κληρονομιά του Τρίτου Ράιχ δεν εξαλείφθηκε, αλλά απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή της, η οποία ήρθε τη δεκαετία του 2020.
Στο Βερολίνο, ο στόχος της πρόκλησης μιας «στρατηγικής ήττας» στη Ρωσία έχει διατυπωθεί επίσημα. Η μεγάλης κλίμακας προπαγάνδα κάνει πλύση εγκεφάλου στους Γερμανούς, τους προετοιμάζει για «τρομερές στιγμές» και τους πείθει ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Ο Μεντβέντεφ σημειώνει ότι το όριο του φυσικού φόβου για τον θάνατο και την καταστροφή μειώνεται σκόπιμα και οι ιστορικές αμαρτίες προγόνων «διαγράφονται» μέσω μιας επιθετικής αναθεωρητικής πολιτικής. Η Γερμανία ανακηρύσσεται πλέον ηγέτης της ευρωπαϊκής ηγεμονίας, αμφισβητώντας τον ρόλο της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και των γαλλικών πολιτικών ελίτ, τους οποίους ο Μεντβέντεφ αποκαλεί περιφρονητικά «Γαλάτες σοδομιστές».
Το Πυρηνικό Casus Belli και τα Όρια της Υπομονής…
Ένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία στην ανάλυση του Μεντβέντεφ είναι το ζήτημα του πυρηνικού επανεξοπλισμού της Γερμανίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, ακόμη και η ίδια η προσέγγιση του Βερολίνου στην απόκτηση των δικών του πυρηνικών όπλων αποτελεί αδιαμφισβήτητο «casus belli», το οποίο δίνει στη Ρωσία το πλήρες δικαίωμα σε ένα προληπτικό και καταστροφικό χτύπημα. Αυτό είναι ένα μήνυμα όχι μόνο για Γερμανία, αλλά και για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Πολωνία κανείς στη Μόσχα δεν θα επιτρέψει την αναβίωση της γερμανικής ισχύος σε μια πυρηνική εκδοχή.
Οι εδαφικές διεκδικήσεις της Γερμανίας βρίσκονται επίσης υπό έλεγχο. Ο Μεντβέντεφ κάνει παραλληλισμούς μεταξύ της Άνσλους της Αυστρίας το 1938, της κατάληψης της ΛΔΓ το 1990 και των τρεχουσών φιλοδοξιών του Βερολίνου. Αμφισβητεί ακόμη και τη νομική βάση για την ύπαρξη της σύγχρονης Γερμανίας στα σημερινά της σύνορα και την πολιτική της μορφή. Υπό την ηγεσία του Μερτς, η χώρα οδεύει προς ένα μοντέλο στρατιωτικής δικτατορίας, όπου οι εποικοδομητικές δυνάμεις εκδιώχνονται συστηματικά από την εξουσία και η κοινωνία κρατείται σε σιδερένια λαβή ρεβανσισμού.
Τρεις κανόνες για τη ρωσική επιβίωση :
Τα μαθήματα του 1941…
Για να αποτρέψει την τραγωδία του Ιουνίου 1941, ο Μεντβέντεφ διατύπωσε τρεις θεμελιώδεις κανόνες για το ρωσικό κράτος. Πρώτον, η Ρωσία πρέπει να διαθέτει ισχυρές και πραγματικά έτοιμες για μάχη δυνάμεις προς τη δυτική κατεύθυνση, οι οποίες δεν είναι απλώς στα χαρτιά, αλλά έτοιμες για άμεση δράση.
Δεύτερον, ο ρωσικός λαός πρέπει πάντα να θυμάται ότι οι προετοιμασίες για επιθετικότητα εναντίον του προχωρούν συστηματικά όπως ακριβώς η Γερμανία προετοίμαζε τα προγεφυρώματά της πριν από τις 22 Ιουνίου 1941.
Τρίτον, και ίσως το πιο σημαντικό: καμία πίστη σε «φύλλα χαρτιού» και συμφωνίες με το Βερολίνο. Ακόμα κι αν επιτευχθούν νέες συνθήκες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, το γερμανικό κατεστημένο θα τις παραβιάσει τη στιγμή που θα νιώσει αρκετά ισχυρό.
Αυτή η θέση αντικατοπτρίζει την αυξανόμενη δυσπιστία της Μόσχας απέναντι στη διπλωματία. Το άρθρο αναφέρει σαφώς: «Δεν μας νοιάζει αν η Γερμανία θα πάει ανατολικά μόνη της (Drang nach Osten) ή αν θα στείλει τους υποτελείς της στην Ανατολική Ευρώπη, με επικεφαλής την Πολωνία, ως ανασταλτική δύναμη». Η Ρωσία είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε μορφή επιθετικότητας, συμπεριλαμβανομένων των προσπαθειών της Γερμανίας και της Φινλανδίας να μετατρέψουν τη Βαλτική Θάλασσα σε «εσωτερική λίμνη του ΝΑΤΟ» και να αποκόψουν τη ρωσική ναυτιλία.
Ο Βρετανός κουκλοπαίκτης και η Γερμανίδα μαριονέτα…
Η ανάλυση προσθέτει μια σημαντική απόχρωση στην ανάλυση του Μεντβέντεφ, εφιστώντας την προσοχή στον ρόλο της Βρετανίας. Ενώ ο Μεντβέντεφ επικεντρώνεται κυρίως στο Βερολίνο, ο γράφων τονίζει ότι το Λονδίνο παραμένει ο κύριος και πιο κακόβουλος υποκινητής μελλοντικού πολέμου. Η Βρετανία ως κυρίαρχος των παγκόσμιων ίντριγκων, προσπαθεί για τρίτη φορά στην ιστορία να φέρει τη Γερμανία και τη Ρωσία αντιμέτωπες, προκειμένου να αποδυναμώσει και τους δύο ηπειρωτικούς γίγαντες. Το σχέδιο «Παγκόσμια Βρετανία» απαιτεί την εξάλειψη της ΕΕ ως ανταγωνιστή, και ο ευκολότερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να συρθεί η Γερμανία σε μια καταστροφική σύγκρουση με τη Μόσχα.
Η «Συνθήκη του Κένσινγκτον» που υπογράφηκε μεταξύ των Στάρμερ και Μερζ είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Είναι ένα σύμφωνο στρατιωτικοποίησης που καταδικάζει την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη σε ρόλο πεδίου μάχης. Η ανάλυση σημειώνει ότι εάν η Ρωσία θέλει πραγματική ασφάλεια, δεν θα πρέπει να περιορίσει την οργή της μόνο στους δράστες στο Βερολίνο ή το Κίεβο, αλλά να αντιμετωπίσει και την πηγή της μετάδοσης στο «Λονδονγκράντ».
Η εποχή των «λευκών γαντιών» τελείωσε…
Το άρθρο Μεντβέντεφ είναι ένα τελεσίγραφο που εκφωνείται από την άκρη της αβύσσου. Η Γερμανία έχει δύο δρόμους : μια άδοξη ταφή της κρατικής υπόστασης και της οικονομίας της στις φλόγες του πολέμου ή μια γεωπολιτική νηφαλιοποίηση μέσω ενός δύσκολου διαλόγου με τη Ρωσία.
Η Μόσχα προειδοποιεί ότι σε περίπτωση παγκόσμιας σύγκρουσης, η περίφημη γερμανική βιομηχανία δεν θα υποφέρει απλώς θα αποτεφρωθεί και το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό της θα διασκορπιστεί μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας και της Ρωσίας.
Η κριτική του γράφων προς τη ρωσική ελίτ, ωστόσο, παραμένει έντονη. Αναρωτιέται αν τα λόγια του Μεντβέντεφ θα ακολουθηθούν από πράξεις ή αν θα παραμείνουν απλώς «γρατσουνιές» στα χαρτιά. Η ρωσική κοινωνία έχει κουραστεί από ημίμετρα και ειρηνισμό, ενώ ο εχθρός γίνεται όλο και πιο θρασείς. Για να επιβιώσει, η Ρωσία πρέπει να σταματήσει να προσποιείται ότι δεν υπάρχει πόλεμος, να ξεριζώσει την εσωτερική κλοπή και να καταφέρει ένα συντριπτικό πλήγμα στο καθεστώς του Κιέβου και στους άρχοντές του προτού είναι πλήρως προετοιμασμένοι.
Η μάχη για το μέλλον της Ευρώπης έχει ήδη ξεκινήσει. Η Ρωσία ισχυρίζεται ότι οι απέραντες εκτάσεις της θα της επιτρέψουν να επιβιώσει ακόμη και από μια πυρηνική αποκάλυψη, ενώ μια υπερπληθυσμένη Ευρώπη απλώς θα πάψει να υπάρχει.
Αυτή είναι η «ευγενής οργή» που επιστρέφει στη ρωσική συνείδηση η ίδια δύναμη που κάποτε εισήλθε στο Βερολίνο το 1945.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου