Νέες συνταρακτικές
πληροφορίες για το παρασκήνιο των δυτικών συζητήσεων σχετικά με τη
στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία έρχονται στο φως της
δημοσιότητας καθώς ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Benjamin
Netanyahu, άσκησε veto στην προτεινόμενη μεταφορά συστημάτων
αντιπυραυλικής άμυνας Iron Dome στο Κίεβο.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Washington Post, η πρόταση είχε κατατεθεί το 2023 από τον Αμερικανό γερουσιαστή Lindsey Graham, όμως δεν προχώρησε, καθώς το Ισραήλ έκανε χρήση του δικαιώματος που διαθέτει στο πλαίσιο της συμφωνίας κοινής παραγωγής του συγκεκριμένου οπλικού συστήματος με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το ισραηλινό veto
Η Washington Post αναφέρει ότι η μεταφορά των συστημάτων Iron Dome απαιτούσε την έγκριση της ισραηλινής κυβέρνησης, λόγω των όρων της διμερούς συμφωνίας συμπαραγωγής.
Κατά το δημοσίευμα, ο Benjamin Netanyahu δεν έδωσε τη συγκατάθεσή του, με αποτέλεσμα η πρόταση να μην υλοποιηθεί.
Η εξέλιξη αυτή δείχνει ότι, παρά τη στενή συνεργασία μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ στον τομέα της άμυνας, η τελική απόφαση για την εξαγωγή συγκεκριμένων συστημάτων παραμένει αντικείμενο κοινής έγκρισης.
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που επικαλείται η Washington Post, η βασική ανησυχία του Ισραήλ ήταν το ενδεχόμενο η τεχνολογία του Iron Dome να περιέλθει τελικά στα χέρια του Ιράν.
Όπως ανέφεραν εκπρόσωποι της ισραηλινής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον, ο φόβος αυτός αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα στην απόφαση να μη δοθεί άδεια για τη μεταφορά των συστημάτων στην Ουκρανία.
Το Ισραήλ αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια την προστασία των αμυντικών του τεχνολογιών ως ζήτημα ύψιστης εθνικής ασφάλειας, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για συστήματα που αποτελούν βασικό πυλώνα της αντιπυραυλικής του άμυνας.
Αντί για Iron Dome, Patriot
Παρά την άρνηση για το Iron Dome, η ισραηλινή πλευρά φέρεται να διευκόλυνε με διαφορετικό τρόπο τη δυτική υποστήριξη προς το Κίεβο.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το Ισραήλ επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες συστοιχίες Patriot που διέθετε, επιτρέποντας έτσι στην Ουάσιγκτον να τις διαθέσει στην Ουκρανία.
Η κίνηση αυτή παρουσιάζεται ως μια εναλλακτική μορφή συνεισφοράς, χωρίς να μεταφερθεί η τεχνολογία του Iron Dome εκτός ισραηλινού ελέγχου.
Η θέση του Marco Rubio
Η Washington Post αναφέρει επίσης δηλώσεις του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Marco Rubio, ο οποίος υποβάθμισε τις ανησυχίες σχετικά με το δικαίωμα του Ισραήλ να μπλοκάρει εξαγωγές οπλικών συστημάτων.
«Σε κάθε πρόγραμμα κοινής παραγωγής ισχύουν αντίστοιχοι περιορισμοί», δήλωσε ο Rubio, επισημαίνοντας ότι τέτοιου είδους διαδικασίες αποτελούν συνήθη πρακτική στις αμυντικές συνεργασίες μεταξύ συμμάχων.
Το στρατηγικό δίλημμα
Η υπόθεση αναδεικνύει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι δυτικοί σύμμαχοι όταν επιχειρούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ενίσχυση της Ουκρανίας και στην προστασία ευαίσθητων στρατιωτικών τεχνολογιών.
Για το Ισραήλ, η διατήρηση του τεχνολογικού πλεονεκτήματος του Iron Dome θεωρείται κρίσιμη, ιδιαίτερα σε μια περίοδο αυξημένης έντασης με το Ιράν και τους περιφερειακούς συμμάχους του.
Από την άλλη πλευρά, η Ουκρανία συνεχίζει να ζητά περισσότερα αντιαεροπορικά και αντιπυραυλικά συστήματα, υποστηρίζοντας ότι αποτελούν βασική προϋπόθεση για την προστασία κρίσιμων υποδομών και μεγάλων αστικών κέντρων από τις ρωσικές επιθέσεις.
Οι σχέσεις Ρωσίας – Ισραήλ πίσω από την απόφαση για το Iron Dome
Η απόφαση του Benjamin Netanyahu να μην εγκρίνει τη μεταφορά του συστήματος Iron Dome στην Ουκρανία δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκλειστικά μέσα από στρατιωτικά ή τεχνολογικά κριτήρια.
Πίσω από αυτήν βρίσκεται μια σύνθετη γεωπολιτική εξίσωση, στην οποία καθοριστικό ρόλο διαδραματίζουν οι σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Ρωσίας.
Παρά το γεγονός ότι το Ισραήλ αποτελεί έναν από τους στενότερους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών, τα τελευταία χρόνια έχει επιδιώξει να διατηρήσει ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τη Μόσχα.
Η στρατηγική αυτή διαμορφώθηκε κυρίως μετά τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία το 2015, όταν η Ρωσία εγκατέστησε σημαντικές αεροπορικές και αντιαεροπορικές δυνάμεις στη χώρα.
Για το Ισραήλ, η παρουσία της Ρωσίας στη Συρία δημιούργησε μια νέα πραγματικότητα.
Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία πραγματοποιεί επί σειρά ετών επιχειρήσεις εναντίον στόχων που συνδέονται με το Ιράν, τη Hezbollah και άλλες φιλοϊρανικές οργανώσεις στο συριακό έδαφος.
Για να συνεχιστούν αυτές οι επιχειρήσεις χωρίς άμεση σύγκρουση με τις ρωσικές δυνάμεις, δημιουργήθηκε ένας μηχανισμός στρατιωτικής αποτροπής και συνεννόησης μεταξύ Μόσχας και Tel Aviv.
Παρότι η Ρωσία έχει επανειλημμένα καταδικάσει ισραηλινές επιθέσεις στη Συρία, στην πράξη διατήρησε επί χρόνια έναν μηχανισμό αποφυγής επεισοδίων, επιτρέποντας στις δύο χώρες να αποφεύγουν μια ευθεία στρατιωτική αντιπαράθεση.
Το Ισραήλ δεν έστειλε ποτέ όπλα στην Ουκρανία
Η έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία άλλαξε σημαντικά το διπλωματικό περιβάλλον.
Το Ισραήλ καταδίκασε τη ρωσική στρατιωτική επιχείρηση και παρείχε ανθρωπιστική βοήθεια στην Ουκρανία, ωστόσο απέφυγε για μεγάλο χρονικό διάστημα να αποστείλει προηγμένα οπλικά συστήματα ή να συμμετάσχει ενεργά στις δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας.
Η στάση αυτή ερμηνεύθηκε από πολλούς αναλυτές ως προσπάθεια διατήρησης μιας εύθραυστης ισορροπίας.
Από τη μία πλευρά, το Ισραήλ δεν μπορούσε να αγνοήσει τις στρατηγικές του υποχρεώσεις απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και στους δυτικούς συμμάχους του.
Από την άλλη, δεν επιθυμούσε να προκαλέσει μια πλήρη ρήξη με τη Μόσχα, η οποία εξακολουθεί να διατηρεί σημαντική στρατιωτική παρουσία στη Συρία και να ασκεί επιρροή σε κρίσιμες εξελίξεις της Μέσης Ανατολής.
Η ενδεχόμενη αποστολή του Iron Dome στην Ουκρανία θεωρούνταν από αρκετούς αναλυτές ένα βήμα που θα μπορούσε να εκληφθεί από τη Ρωσία ως άμεση στρατιωτική εμπλοκή του Ισραήλ στον πόλεμο. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιδείνωση των διμερών σχέσεων και να περιορίσει την ελευθερία δράσης της ισραηλινής αεροπορίας στη Συρία.
Διαχρονική ανησυχία
Ταυτόχρονα, το Ισραήλ αντιμετωπίζει έναν ακόμη σοβαρό προβληματισμό: τον κίνδυνο διαρροής προηγμένης τεχνολογίας.
Το Iron Dome αποτελεί ένα από τα πλέον εξελιγμένα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας παγκοσμίως και η ισραηλινή κυβέρνηση θεωρεί ότι η προστασία των τεχνολογικών του χαρακτηριστικών αποτελεί ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Στο Tel Aviv υπάρχει διαχρονική ανησυχία ότι οποιοδήποτε τέτοιο σύστημα αναπτυχθεί σε εμπόλεμη ζώνη ενδέχεται να καταστραφεί, να καταληφθεί ή να μελετηθεί από αντίπαλες χώρες, γεγονός που θα μπορούσε να επηρεάσει το στρατηγικό πλεονέκτημα του Ισραήλ.
Η υπόθεση του Iron Dome αναδεικνύει τελικά τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται το Ισραήλ.
Παρά τη στενή στρατηγική του σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, εξακολουθεί να λαμβάνει αποφάσεις με γνώμονα τις ιδιαίτερες ανάγκες ασφαλείας του στη Μέση Ανατολή και τη διατήρηση μιας λειτουργικής –έστω και περιορισμένης– σχέσης με τη Ρωσία.
Αυτή η πολιτική ισορροπιών εξηγεί γιατί, μέχρι σήμερα, το Tel Aviv έχει επιλέξει να στηρίζει την Ουκρανία κυρίως με ανθρωπιστική και περιορισμένη αμυντική βοήθεια, αποφεύγοντας την αποστολή στρατηγικών οπλικών συστημάτων που θα μπορούσαν να αλλάξουν τις ισορροπίες στο πεδίο των επιχειρήσεων.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Washington Post, η πρόταση είχε κατατεθεί το 2023 από τον Αμερικανό γερουσιαστή Lindsey Graham, όμως δεν προχώρησε, καθώς το Ισραήλ έκανε χρήση του δικαιώματος που διαθέτει στο πλαίσιο της συμφωνίας κοινής παραγωγής του συγκεκριμένου οπλικού συστήματος με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το ισραηλινό veto
Η Washington Post αναφέρει ότι η μεταφορά των συστημάτων Iron Dome απαιτούσε την έγκριση της ισραηλινής κυβέρνησης, λόγω των όρων της διμερούς συμφωνίας συμπαραγωγής.
Κατά το δημοσίευμα, ο Benjamin Netanyahu δεν έδωσε τη συγκατάθεσή του, με αποτέλεσμα η πρόταση να μην υλοποιηθεί.
Η εξέλιξη αυτή δείχνει ότι, παρά τη στενή συνεργασία μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ στον τομέα της άμυνας, η τελική απόφαση για την εξαγωγή συγκεκριμένων συστημάτων παραμένει αντικείμενο κοινής έγκρισης.
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που επικαλείται η Washington Post, η βασική ανησυχία του Ισραήλ ήταν το ενδεχόμενο η τεχνολογία του Iron Dome να περιέλθει τελικά στα χέρια του Ιράν.
Όπως ανέφεραν εκπρόσωποι της ισραηλινής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον, ο φόβος αυτός αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα στην απόφαση να μη δοθεί άδεια για τη μεταφορά των συστημάτων στην Ουκρανία.
Το Ισραήλ αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια την προστασία των αμυντικών του τεχνολογιών ως ζήτημα ύψιστης εθνικής ασφάλειας, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για συστήματα που αποτελούν βασικό πυλώνα της αντιπυραυλικής του άμυνας.
Αντί για Iron Dome, Patriot
Παρά την άρνηση για το Iron Dome, η ισραηλινή πλευρά φέρεται να διευκόλυνε με διαφορετικό τρόπο τη δυτική υποστήριξη προς το Κίεβο.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το Ισραήλ επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες συστοιχίες Patriot που διέθετε, επιτρέποντας έτσι στην Ουάσιγκτον να τις διαθέσει στην Ουκρανία.
Η κίνηση αυτή παρουσιάζεται ως μια εναλλακτική μορφή συνεισφοράς, χωρίς να μεταφερθεί η τεχνολογία του Iron Dome εκτός ισραηλινού ελέγχου.
Η θέση του Marco Rubio
Η Washington Post αναφέρει επίσης δηλώσεις του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Marco Rubio, ο οποίος υποβάθμισε τις ανησυχίες σχετικά με το δικαίωμα του Ισραήλ να μπλοκάρει εξαγωγές οπλικών συστημάτων.
«Σε κάθε πρόγραμμα κοινής παραγωγής ισχύουν αντίστοιχοι περιορισμοί», δήλωσε ο Rubio, επισημαίνοντας ότι τέτοιου είδους διαδικασίες αποτελούν συνήθη πρακτική στις αμυντικές συνεργασίες μεταξύ συμμάχων.
Το στρατηγικό δίλημμα
Η υπόθεση αναδεικνύει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι δυτικοί σύμμαχοι όταν επιχειρούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ενίσχυση της Ουκρανίας και στην προστασία ευαίσθητων στρατιωτικών τεχνολογιών.
Για το Ισραήλ, η διατήρηση του τεχνολογικού πλεονεκτήματος του Iron Dome θεωρείται κρίσιμη, ιδιαίτερα σε μια περίοδο αυξημένης έντασης με το Ιράν και τους περιφερειακούς συμμάχους του.
Από την άλλη πλευρά, η Ουκρανία συνεχίζει να ζητά περισσότερα αντιαεροπορικά και αντιπυραυλικά συστήματα, υποστηρίζοντας ότι αποτελούν βασική προϋπόθεση για την προστασία κρίσιμων υποδομών και μεγάλων αστικών κέντρων από τις ρωσικές επιθέσεις.
Οι σχέσεις Ρωσίας – Ισραήλ πίσω από την απόφαση για το Iron Dome
Η απόφαση του Benjamin Netanyahu να μην εγκρίνει τη μεταφορά του συστήματος Iron Dome στην Ουκρανία δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκλειστικά μέσα από στρατιωτικά ή τεχνολογικά κριτήρια.
Πίσω από αυτήν βρίσκεται μια σύνθετη γεωπολιτική εξίσωση, στην οποία καθοριστικό ρόλο διαδραματίζουν οι σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Ρωσίας.
Παρά το γεγονός ότι το Ισραήλ αποτελεί έναν από τους στενότερους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών, τα τελευταία χρόνια έχει επιδιώξει να διατηρήσει ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τη Μόσχα.
Η στρατηγική αυτή διαμορφώθηκε κυρίως μετά τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία το 2015, όταν η Ρωσία εγκατέστησε σημαντικές αεροπορικές και αντιαεροπορικές δυνάμεις στη χώρα.
Για το Ισραήλ, η παρουσία της Ρωσίας στη Συρία δημιούργησε μια νέα πραγματικότητα.
Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία πραγματοποιεί επί σειρά ετών επιχειρήσεις εναντίον στόχων που συνδέονται με το Ιράν, τη Hezbollah και άλλες φιλοϊρανικές οργανώσεις στο συριακό έδαφος.
Για να συνεχιστούν αυτές οι επιχειρήσεις χωρίς άμεση σύγκρουση με τις ρωσικές δυνάμεις, δημιουργήθηκε ένας μηχανισμός στρατιωτικής αποτροπής και συνεννόησης μεταξύ Μόσχας και Tel Aviv.
Παρότι η Ρωσία έχει επανειλημμένα καταδικάσει ισραηλινές επιθέσεις στη Συρία, στην πράξη διατήρησε επί χρόνια έναν μηχανισμό αποφυγής επεισοδίων, επιτρέποντας στις δύο χώρες να αποφεύγουν μια ευθεία στρατιωτική αντιπαράθεση.
Το Ισραήλ δεν έστειλε ποτέ όπλα στην Ουκρανία
Η έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία άλλαξε σημαντικά το διπλωματικό περιβάλλον.
Το Ισραήλ καταδίκασε τη ρωσική στρατιωτική επιχείρηση και παρείχε ανθρωπιστική βοήθεια στην Ουκρανία, ωστόσο απέφυγε για μεγάλο χρονικό διάστημα να αποστείλει προηγμένα οπλικά συστήματα ή να συμμετάσχει ενεργά στις δυτικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας.
Η στάση αυτή ερμηνεύθηκε από πολλούς αναλυτές ως προσπάθεια διατήρησης μιας εύθραυστης ισορροπίας.
Από τη μία πλευρά, το Ισραήλ δεν μπορούσε να αγνοήσει τις στρατηγικές του υποχρεώσεις απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και στους δυτικούς συμμάχους του.
Από την άλλη, δεν επιθυμούσε να προκαλέσει μια πλήρη ρήξη με τη Μόσχα, η οποία εξακολουθεί να διατηρεί σημαντική στρατιωτική παρουσία στη Συρία και να ασκεί επιρροή σε κρίσιμες εξελίξεις της Μέσης Ανατολής.
Η ενδεχόμενη αποστολή του Iron Dome στην Ουκρανία θεωρούνταν από αρκετούς αναλυτές ένα βήμα που θα μπορούσε να εκληφθεί από τη Ρωσία ως άμεση στρατιωτική εμπλοκή του Ισραήλ στον πόλεμο. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιδείνωση των διμερών σχέσεων και να περιορίσει την ελευθερία δράσης της ισραηλινής αεροπορίας στη Συρία.
Διαχρονική ανησυχία
Ταυτόχρονα, το Ισραήλ αντιμετωπίζει έναν ακόμη σοβαρό προβληματισμό: τον κίνδυνο διαρροής προηγμένης τεχνολογίας.
Το Iron Dome αποτελεί ένα από τα πλέον εξελιγμένα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας παγκοσμίως και η ισραηλινή κυβέρνηση θεωρεί ότι η προστασία των τεχνολογικών του χαρακτηριστικών αποτελεί ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Στο Tel Aviv υπάρχει διαχρονική ανησυχία ότι οποιοδήποτε τέτοιο σύστημα αναπτυχθεί σε εμπόλεμη ζώνη ενδέχεται να καταστραφεί, να καταληφθεί ή να μελετηθεί από αντίπαλες χώρες, γεγονός που θα μπορούσε να επηρεάσει το στρατηγικό πλεονέκτημα του Ισραήλ.
Η υπόθεση του Iron Dome αναδεικνύει τελικά τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται το Ισραήλ.
Παρά τη στενή στρατηγική του σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, εξακολουθεί να λαμβάνει αποφάσεις με γνώμονα τις ιδιαίτερες ανάγκες ασφαλείας του στη Μέση Ανατολή και τη διατήρηση μιας λειτουργικής –έστω και περιορισμένης– σχέσης με τη Ρωσία.
Αυτή η πολιτική ισορροπιών εξηγεί γιατί, μέχρι σήμερα, το Tel Aviv έχει επιλέξει να στηρίζει την Ουκρανία κυρίως με ανθρωπιστική και περιορισμένη αμυντική βοήθεια, αποφεύγοντας την αποστολή στρατηγικών οπλικών συστημάτων που θα μπορούσαν να αλλάξουν τις ισορροπίες στο πεδίο των επιχειρήσεων.
www.bankingnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου