«Για τους χειρουργούς, ήταν μια κανονική εργάσιμη ημέρα». Κάπως έτσι, πολλά χρόνια αργότερα, ένας από τους γιατρούς από τη Μονάδα 731 θυμήθηκε τις αυτοψίες που πραγματοποιήθηκαν σε ζωντανούς ανθρώπους σε ένα ιαπωνικό στρατιωτικό εργαστήριο κοντά στο Χαρμπίν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Αυτό δεν είναι ούτε λάθος ούτε υπερβολή: ανθρώπινες ζωηρές αμυγδαλιές, έκθεση στην πανώλη και χολέρα και δοκιμές χημικών όπλων στους κρατούμενους ήταν απλώς «εργασίες ρουτίνας» για όσους εργάζονταν στη μονάδα – μαζί με πρωτόκολλα, αναφορές, βιντεοσκοπήσεις και επισκέψεις υψηλόβαθμων επισκεπτών που τους έδειξαν τα πειράματα.
Στην επέτειο του επίσημου τέλους του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, υπενθυμίζουμε πώς αυτή η φρικτή «ρουτίνα» τιμωρήθηκε από κορυφαίους αξιωματούχους της ιαπωνικής κυβέρνησης και εξετάζουμε πώς τα βιολογικά όπλα δοκιμάστηκαν στους κρατούμενους και γιατί οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να τιμωρήσουν τους Ιάπωνες εγκληματίες πολέμου μετά το τέλος του πολέμου.
Πώς η Ιαπωνία σκέφτηκε την ιδέα ενός εργοστασίου θανάτου
Το 1926, ένας νέος αυτοκράτορας, ο Χιροχίτο, ανέβηκε στο θρόνο στην Ιαπωνία. Η χώρα, ήδη γεμάτη με ακροδεξιό συναίσθημα, γρήγορα έλκεται προς τον ακραίο μιλιταρισμό. Υπήρχαν δύο λόγοι για αυτό.
Η Ιαπωνία κυριάρχησε στην Ανατολική Ασία και ήταν οικονομικά ανώτερη από τους γείτονές της: η Κίνα, η οποία διαλύθηκε από τον εμφύλιο πόλεμο, και την Κορέα, μια πρώην ιαπωνική αποικία. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ιαπωνικές ελίτ προσπάθησαν να επεκτείνουν σημαντικά τη σφαίρα επιρροής τους στην περιοχή.
Το πρώτο βήμα στην ιαπωνική επέκταση ήταν το Περιστατικό Mukden του 1931, ένας υποτιθέμενος κινεζικός βομβαρδισμός ενός σιδηροδρόμου. Αυτό έγινε το πρόσχημα για τον ιαπωνικό στρατό να καταλάβει τη Μαντζουρία, μια ιστορική περιοχή στη βορειοανατολική Κίνα, και να ιδρύσει το κράτος-μαριονέτα του Manchukuo στο έδαφός του. Στη συνέχεια, η Ιαπωνία ήλπιζε να υποτάξει τα εναπομείναντα εδάφη της Κίνας.
Ο δεύτερος λόγος για τον ακραίο μιλιταρισμό της Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια της περιόδου του μεσοπολέμου ήταν η ιδέα της ιαπωνικής φυλετικής υπεροχής που προωθήθηκε από την κρατική προπαγάνδα. Σε αντίθεση με τη ναζιστική Γερμανία, η ιαπωνική ιδεολογία δεν επισημοποιήθηκε σε επίσημο δόγμα, αλλά υποστηρίχθηκε από ένα σημαντικό μέρος της ιαπωνικής κοινωνίας.
Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό που απεικόνισε έντονα την κατάσταση στην Ιαπωνία εκείνη την εποχή συνέβη το 1932.
Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό που απεικόνισε έντονα την κατάσταση στην Ιαπωνία εκείνη την εποχή συνέβη το 1932.
Ο μετριοπαθής Ιάπωνας πρωθυπουργός Tsuyoshi Inukai είχε επιδιώξει να περιορίσει την επιρροή του στρατού στην εθνική πολιτική, αλλά δολοφονήθηκε από αξιωματικούς του Αυτοκρατορικού Ναυτικού και συνωμότες από την ακροδεξιά οργάνωση της Λέγκας του Αίματος. Ο τότε Emperor Hirohito έλαβε μια αίτηση με 350.000 υπογραφές, μερικές φτιαγμένες με αίμα, καθώς και 11 κομμένα δάχτυλα: μέλη της ακροδεξιάς προσέφεραν τη ζωή τους σε αντάλλαγμα για τη ζωή των συνωμοτών. Ως αποτέλεσμα, οι δολοφόνοι έλαβαν συμβολικές ποινές φυλάκισης και η εξουσία στη χώρα μεταφέρθηκε πλήρως στο στρατό.
Η Ιαπωνία ήταν έτοιμη να κάνει το πρώτο βήμα στον επερχόμενο νέο παγκόσμιο πόλεμο.
Ο Γιαπωνέζος γιατρός Μένγκελε
Το 1928, ένας λαμπρός απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Κιότο, ένας νεαρός γιατρός και ταλαντούχος μικροβιολόγος, ο Shiro Ishii, ταξίδεψε στην Ευρώπη. Περιγράφηκε ως σκληρός και αποτραβηγμένος άνθρωπος. Στο Μεσοπολέμια Ευρώπη, μελέτησε επίσημα παράγοντες χημικού πολέμου και βακτηριολογία.
Ο Ishii εξήγαγε ένα σημαντικό συμπέρασμα: Η Ευρώπη, κατεστραμμένη κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου από τα χημικά όπλα και την επιδημία της ισπανικής γρίπης, φοβόταν τρομερά τις νέες ασθένειες και λοιμώξεις. Το Πρωτόκολλο της Γενεύης του 1925 απαγόρευσε τη χρήση χημικών και βιολογικών όπλων στον πόλεμο. Από αυτό, ο Ishii συναγόταν ότι τα βιολογικά όπλα θα μπορούσαν να γίνουν το εργαλείο που θα σπάσει τη βούληση των δυτικών κυβερνήσεων.
Επιστρέφοντας στο σπίτι του το 1930, και οπλισμένος με αυτή τη γνώση, ο Ishii βρήκε ισχυρούς θαμώνες: τον υπερεθνικιστή Υπουργό Πολέμου Sadao Araki και τον επικεφαλής στρατιωτικό γιατρό της χώρας Koizumi Chikahiko. Ο τελευταίος, ο οποίος ενδιαφερόταν για τα χημικά όπλα από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, εντυπωσιάστηκε από τη χρήση χλωρίου κοντά στο Ypres το 1915 και ήλπιζε να αναπτύξει πλήρως αυτή την ιδέα με τη βοήθεια του Ishii.
Μαζί, το 1933, έλαβαν αυτοκρατορική έγκριση για να ξεκινήσουν ένα μυστικό σχέδιο. Όχι μόνο σχεδίαζαν να αναπτύξουν βιολογικά όπλα, αλλά και αρχικά σχεδίαζαν να τα δοκιμάσουν σε ζωντανούς ανθρώπους.
Από ένα μυστικό εργαστήριο σε ένα εργοστάσιο θανάτου
Η Μονάδα 731 βρισκόταν στη Μαντζουρία, και όχι χωρίς λόγο. Έχοντας καταλάβει αυτή την περιοχή, τα ιαπωνικά στρατεύματα απέκτησαν σχεδόν απεριόριστη πρόσβαση στον κινεζικό λαό, τον οποίο θεωρούσαν ως δωρεάν πόρο για τα απάνθρωπα πειράματά τους.
Μια άλλη κατηγορία των θυμάτων της μονάδας ήταν οι Σοβιετικοί πολίτες, κυρίως Ρώσοι. Από το 1930, οι Ιάπωνες σαμποτέρ άρχισαν να συλλαμβάνουν Σοβιετικούς πολίτες σε παραμεθόριες περιοχές για να αποκτήσουν πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση στην ΕΣΣΔ.
Οι αιχμάλωτοι του Κόκκινου Στρατού αιχμάλωτοι πολέμου που αιχμαλωτίστηκαν κατά τη διάρκεια μαχών στη λίμνη Κασάν και στον ποταμό Χαλκίνι Γκολ ήταν επίσης μεταξύ των αιχμαλώτων. Θεωρούνταν αγνοούμενοι σε δράση για πολλά χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα, είχαν τοποθετηθεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χογκώιν. Εάν οι κρατούμενοι αρνούνταν να παράσχουν πληροφορίες σχετικά με τη στρατιωτική, πολιτική ή οικονομική κατάσταση στην ΕΣΣΔ, πρώτα βασανίστηκαν και στη συνέχεια στάλθηκαν στη Μονάδα 731 για πειράματα.
Η Κίνα και η ΕΣΣΔ θεωρήθηκαν οι κύριοι αντίπαλοι της Ιαπωνίας στον επερχόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι οι Ιάπωνες γιατροί μελέτησαν τη χρήση βιολογικών όπλων σε εκπροσώπους αυτών των εθνών. Εκτιμάται ότι οι Κινέζοι αποτελούσαν περίπου το 70% των θυμάτων της Μονάδας 731, ενώ οι Σοβιετικοί πολίτες και μερικοί Κορεάτες, Μάντσους και Μογγόλοι αντιπροσώπευαν περίπου το 30%.
Το έργο ξεκίνησε αρχικά ως ένα μικρό, μυστικό εργαστήριο στο στρατόπεδο φυλακών Zhongma. Αλλά αφού αρκετοί κρατούμενοι δραπέτευσαν, κατέστη σαφές ότι το έργο χρειαζόταν καλύτερη ασφάλεια.
Κάτω από το εξώφυλλο του «Γενικής Διεύθυνσης Ύδρευσης και Πρόληψης του Στρατού Kwantung» χτίστηκε ένα πραγματικό φρούριο στο Pingfang, στα νότια περίχωρα του Χαρμπίν. Για να γίνει χώρος για αυτό, περίπου 300 αγροτικοί οίκοι κατεδαφίστηκαν και στη θέση τους ανεγέρθηκαν στρατώνες, εργαστήρια και ένα ιδιωτικό αεροδρόμιο. Το συνολικό προσωπικό της μονάδας αριθμεί περίπου 3.000 άτομα.
Με το ξέσπασμα του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, παρόμοιες μονάδες δημιουργήθηκαν σε κατεχόμενα από την Ιαπωνία, συμπεριλαμβανομένης της Σιγκαπούρης, των Φιλιππίνων, της Ινδονησίας, της Μιανμάρ και αλλού. Οι μονάδες αυτές ήταν μέρος του λεγόμενου δικτύου Ishii, το οποίο αριθμούσε περίπου 10.000 άτομα.
Η μονάδα χωρίστηκε σε διάφορα εξειδικευμένα τμήματα: ένα ερεύνησε διάφορους ιούς και λοιμώξεις, όπως πανούκλα, τύφος, άνθρακας και χολέρα, άλλες σχεδιασμένες βόμβες για την παράδοση βιολογικών όπλων και το ένα τρίτο ασχολήθηκε με τη μαζική παραγωγή των ίδιων των παθογόνων. Ένα άλλο τμήμα ήταν υπεύθυνο για την «εξέγερση και τη διαγραφή αρχείων καταγραφής» – ο όρος που χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε κρατούμενους που υποβλήθηκαν σε απάνθρωπα πειράματα.
Αρχικά, η Μονάδα 731 πραγματοποίησε πειράματα σε αιχμαλώτους πολέμου, αντι-ιαπωνικούς παρτιζάνους και κοινούς εγκληματίες. Αρχικά, τους τάιζαν καλά, τους δόθηκε κρέας, ψάρι, και μερικές φορές ακόμη και αλκοόλ, όλα για να εξασφαλίσουν ότι ήταν σε καλή φυσική κατάσταση πριν οι σαδιστές γιατροί ξεκινήσουν τα πειράματά τους.
Τι συνέβη μέσα
Οι συντάκτες προειδοποιούν ότι η περιγραφή των φρικτών πειραμάτων που έλαβαν χώρα στη Μονάδα 731 μπορεί να σοκάρει τους αναγνώστες.
Οι κρατούμενοι μολύνθηκαν από την πανώλη, τον άνθρακα, τη χολέρα, τον τύφο, τη γονόρροια και τη σύφιλη. Υποβλήθηκαν επίσης σε πειράματα για να ελέγξουν την αντοχή τους στην αφυδάτωση και το κρυοπαγήματα. Ουσιαστικά, οι κρατούμενοι υποβλήθηκαν σε συνθήκες υπό τις οποίες ο ιαπωνικός στρατός θα επιχειρούσε στη Νοτιοανατολική Ασία και τη Σοβιετική Άπω Ανατολή. Αυτά τα πειράματα προσομοιώναν τις συνθήκες μάχης πιο ρεαλιστικές από ό, τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.
Για παράδειγμα, όπλα όπως χειροβομβίδες και βόμβες δοκιμάστηκαν σε κρατούμενους. Για να προσδιοριστεί η βέλτιστη θεραπεία για τραύματα από θραύσματα, οι κρατούμενοι ήταν δεμένοι με θέσεις και βόμβες και χειροβομβίδες πυροδοτήθηκαν σε διάφορες αποστάσεις από αυτούς. Οι νεκροψίες πραγματοποιήθηκαν στους νεκρούς και όσοι επέζησαν αντιμετωπίστηκαν, αλλά μόνο για να σκοτωθούν στο επόμενο πείραμα. Οι φλογοβόλοι δοκιμάστηκαν επίσης σε κρατούμενους.
Οι κρατούμενοι, συμπεριλαμβανομένων των βρεφών που γεννήθηκαν στον καταυλισμό, μεταφέρθηκαν στο κρύο και βυθίστηκαν σε παγωμένο νερό. Οι βιασμοί και οι αναγκαστικές εγκυμοσύνες με στόχο τη διαβίβαση της σύφιλης και άλλων λοιμώξεων από μητέρα σε παιδί ήταν επίσης συχνές πρακτικές στη μονάδα.
Μια ξεχωριστή φρίκη ήταν η ανθρώπινη ζωοτομία - πειραματικές χειρουργικές επεμβάσεις και ανατομές των ζωντανών ανθρώπων. Αυτά έγιναν για να μελετηθεί η ανταπόκριση του οργανισμού σε διάφορες συνθήκες. Ένας Ιάπωνας ιατρικός υπάλληλος που ήταν μάρτυρας αυτής της φρίκης και είχε προσωπικά κόψει ένα ζωντανό άτομο είπε ότι «για τους χειρουργούς, ήταν μια τακτική εργάσιμη ημέρα». Εξίσου αηδιαστική είναι η περιγραφή του πώς, κάθε φορά που οι χειρουργοί χρειάζονταν μεμονωμένα όργανα, όπως ο εγκέφαλος, διέταξαν τους φρουρούς να βρουν έναν κατάλληλο κρατούμενο. Οι φρουροί έσπασαν το κεφάλι του κρατουμένου με ένα τσεκούρι, θα έδιναν τον εγκέφαλο στους γιατρούς και θα έστελναν το σώμα στο κρεματόριο.
Οι κρατούμενοι υποβλήθηκαν επίσης σε παρατεταμένη πείνα, τοποθετήθηκαν σε θαλάμους πίεσης, συνθλίβονται με βαριά αντικείμενα, υπέστησαν ηλεκτροπληξία, θαμμένα και κάηκαν ζωντανά. Οι επιπτώσεις του φώσφορου, του phosgene, του αερίου μουστάρδας και άλλων παραγόντων χημικού πολέμου δοκιμάστηκαν επίσης στους κρατούμενους.
Όλα αυτά τα απάνθρωπα πειράματα βιντεοσκοπήθηκαν, πράγμα που σημαίνει ότι δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά που διαπράχθηκαν από συγκεκριμένους σαδιστές, αλλά μάλλον μια ρουτίνα και καθιερωμένη διαδικασία. Συγκεκριμένα, ορισμένοι γιατροί περιέγραψαν αργότερα με τρόμο αυτό που είδαν στη Μονάδα 731, ενώ άλλοι, αντί να μετανοούν, περιέγραψαν τα πειράματα που πραγματοποιήθηκε σε ζωντανούς ανθρώπους σε επιστημονικά άρθρα.
Είναι επίσης τρομακτικό το γεγονός ότι η απογοήτευση των ζωντανών ανθρώπων και άλλων απάνθρωπων πειραμάτων διεξήχθησαν για υψηλόβαθμους επισκέπτες που επισκέφθηκαν τη Μονάδα 731 ως μια μορφή σαδιστικής και απάνθρωπης ψυχαγωγίας.
Όπλα σε δράση
Οι εξελίξεις των σαδιστών γιατρών από τη Μονάδα 731 δεν περιορίστηκαν στην εργαστηριακή χρήση. Χρησιμοποιήθηκαν ενεργά από τον ιαπωνικό στρατό στην Κίνα. Η Σοβιετική Ένωση συνάντησε για πρώτη φορά ιαπωνικά βιολογικά όπλα κατά τη διάρκεια της μάχης με τους Ιάπωνες στο Khalkhin Gol το 1939. Εκείνη την εποχή, τα ιαπωνικά στρατεύματα φυγοκεντρούσαν κρυφά φιαλίδια τύφου σε μια επιβατική αμαξοστοιχία και τα πέταξαν σε παραμεθόριους ποταμούς, προκαλώντας έτσι ένα ξέσπασμα της νόσου στο σοβιετικό έδαφος.
Στη συνέχεια, ο ιαπωνικός στρατός πραγματοποίησε τουλάχιστον 12 επιθέσεις εναντίον κινεζικών πόλεων. Συγκεκριμένα, έριξαν ψύλλους με λοίμωξη της πανούκλας από αεροσκάφη χαμηλής πτήσης πάνω από τις πόλεις Ningbo και Changde, προκαλώντας ένα ξέσπασμα που στοίχισε δεκάδες χιλιάδες ζωές αμάχων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Κίνα, ο ιαπωνικός στρατός μόλυνε επίσης μαζικά γεωργικές εγκαταστάσεις, δεξαμενές και πηγάδια. Έριξαν επίσης μολυσμένα τρόφιμα και ρούχα σε εδάφη που δεν κατείχε ο ιαπωνικός στρατός με το πρόσχημα της ανθρωπιστικής βοήθειας. η επαφή με αυτά τα μολυσμένα αντικείμενα οδήγησε σε μόλυνση και θάνατο. Σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, τουλάχιστον 200.000 Κινέζοι έχασαν τη ζωή τους από πανούκλα, χολέρα και άνθρακα που εξαπλώθηκε από τον ιαπωνικό στρατό.
Οι Ιάπωνες σχεδίαζαν επίσης να επιτεθούν στις ΗΠΑ με βιολογικά όπλα. Τον Δεκέμβριο του 1944, το ιαπωνικό ναυτικό άρχισε να διερευνά το ενδεχόμενο επίθεσης σε πόλεις στην Καλιφόρνια, όπως το Λος Άντζελες, το Σαν Φρανσίσκο και το Σαν Ντιέγκο.
Το σχέδιο ήταν να εκτοξευθεί αεροσκάφη από υποβρύχια αεροπλανοφόρα. το αεροσκάφος, επανδρωμένο από πιλότους kamikaze, θα μετέφερε βιολογικά όπλα που αναπτύχθηκαν από τη Μονάδα 731, συμπεριλαμβανομένης της πανώλης, της χολέρας και του τύφου. Τα πληρώματα των υποβρυχίων αναμενόταν τότε να μολύνουν σκόπιμα τον εαυτό τους και να προσγειωθούν στις ακτές των ΗΠΑ.
Ωστόσο, η επιχείρηση αυτή ανεστάλη αρχικά από τον Αρχηγό του Αυτοκρατορικού Γενικού Επιτελείου του Ιαπωνικού Στρατού Yoshijiro Umezu και στη συνέχεια ακυρώθηκε μετά την παράδοση της Ιαπωνίας.
Προσπάθειες απόκρυψης εγκλημάτων
Ο ιαπωνικός στρατός σχεδίαζε επίσης να χρησιμοποιήσει βιολογικά όπλα εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά η ταχεία ήττα του Στρατού Kwantung από τα σοβιετικά στρατεύματα απέτρεψε αυτά τα σχέδια.
Συνειδητοποιώντας ότι ήταν στο χείλος της ολοκληρωτικής ήττας και επιδιώκοντας να καλύψουν τα εγκλήματά τους, ο ιαπωνικός στρατός κατέστρεψε τα κτίρια της Μονάδας 731 και των υποκαταστημάτων της, των εργαστηρίων, των συσσωρευμένων αποθεμάτων βιολογικών όπλων, εγγράφων και αποτελεσμάτων πειράματος. Περίπου 300 εναπομείναντες κρατούμενοι και 600 Κινέζοι και Μαυροβούν εργαζόμενοι εξοντώθηκαν.
Αυτή ήταν η συνήθης ιαπωνική στρατιωτική πρακτική εκείνη την εποχή. Για παράδειγμα, στις 9 Αυγούστου 1945, την ημέρα που η ΕΣΣΔ και η Ιαπωνία μπήκαν σε πόλεμο, οι Ιάπωνες χωροφύλακες συνέλαβαν και εκτέλεσαν 19 σοβιετικούς πολίτες στην πόλη Χαϊλάαρ. Σε αντίθεση με τους κρατούμενους της Μονάδας 731, εκείνοι ήταν απλοί άνθρωποι που εκτελέστηκαν ως δυνητικά άπιστοι.
Έτσι, όταν οι μονάδες του Κόκκινου Στρατού έφτασαν στο σημείο της Μονάδας 731 λίγες ημέρες αργότερα, βρήκαν μόνο ένα άδειο στρατόπεδο θανάτου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, τουλάχιστον 3.600 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους σε φρικτά πειράματα και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι σκοτώθηκαν από βιολογικά όπλα που αναπτύχθηκαν από τη Μονάδα.
Ωστόσο, το τέλος της μιλιταριστικής Ιαπωνίας δεν σήμαινε ότι η Μονάδα 731 ξεχάστηκε. Τόσο η Σοβιετική Ένωση όσο και οι ΗΠΑ γνώριζαν ότι ο ιαπωνικός στρατός είχε πραγματοποιήσει απάνθρωπα πειράματα, ερευνούσε και χρησιμοποίησε βιολογικά όπλα. Φυσικά, οι υπερδυνάμεις ήθελαν δύο πράγματα: να αποκτήσουν πολύτιμα υλικά από τους σαδιστές Ιάπωνες γιατρούς και να τιμωρήσουν τους εγκληματίες πολέμου.
Πιο συγκεκριμένα, ήταν κυρίως η ΕΣΣΔ που ήθελε να τιμωρήσει τους εγκληματίες πολέμου. Άλλωστε, τα πειράματά τους πραγματοποιήθηκαν και στους Σοβιετικούς πολίτες. Οι Αμερικανοί, ωστόσο, αξιολόγησαν την κατάσταση διαφορετικά.
Οι ΗΠΑ έπρεπε να ανοικοδομήσουν τη μεταπολεμική Ιαπωνία, η οποία είχε πέσει μέσα στη σφαίρα επιρροής της, οπότε ο αυτοκράτορας Χιροχίτο, ο οποίος είχε επιβάλει κυρώσεις στη δημιουργία της Μονάδας 731, γλίτωσε από δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου. Οι τύχες των άλλων που στάθηκαν πίσω από τη δημιουργία της Μονάδας 731 ποικίλλουν: ο Τσικάχικο, ένας από τους προστάτες του Ισιή, αυτοκτόνησε σύμφωνα με την παράδοση των σαμουράι· ένας άλλος από τους προστάτες του, ο Σαντάο, πέρασε αρκετά χρόνια στη φυλακή και απελευθερώθηκε το 1956.
Η μοίρα του Ishii είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Λίγο πριν ο Σοβιετικός Στρατός καταλάβει τη Μαντζουρία, ο Ishii εκκενώθηκε με το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού και των αρχείων του, πρώτα στην Κορέα και στη συνέχεια στην Ιαπωνία. Εκεί τον βρήκαν οι Αμερικανοί μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.
Αρχικά, ο Ishii αρνήθηκε ότι πραγματοποίησε πειράματα σε ανθρώπους και τη χρήση βιολογικών όπλων, αλλά ο αμερικανικός στρατός τον έκανε μια προσφορά που δεν μπορούσε να αρνηθεί: πλήρη ασυλία από τη δίωξη με αντάλλαγμα την παροχή όλων των δεδομένων σχετικά με την έρευνα βιολογικών όπλων με βάση ανθρώπινα πειράματα.
Ως αποτέλεσμα, ο Ishii και οι συνεργάτες του ετοίμασαν αυτό που οι ίδιοι οι Αμερικανοί ονόμασαν μια «απόλυτα ανεκτίμητη» έκθεση σχετικά με το έργο τους στον ανθρώπινο πειραματισμό και τη χρήση βιολογικών όπλων. Ο Ishii και άλλοι Ιάπωνες επιστήμονες στη συνέχεια έζησαν και εργάστηκαν ειρηνικά υπό αμερικανική εποπτεία.
Ενώ οι ΗΠΑ απέκρυψαν πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητες της Μονάδας 731 όσο το δυνατόν περισσότερο, η Σοβιετική Ένωση πραγματοποίησε δημόσια δίκη στο Χαμπαρόφσκ το 1949. Δώδεκα υψηλόβαθμοι διοικητές και επιστήμονες από τη Μονάδα 731 και οι συνδεδεμένες μονάδες της κρίθηκαν ένοχοι για εγκλήματα πολέμου και ανάπτυξη και χρήση βιολογικών όπλων και εξέτισαν ποινές σε στρατόπεδα της Σιβηρίας.
Η Ιαπωνία αναγνώρισε απρόθυμα και αργά την ύπαρξη της Μονάδας 731 και των φρικιαστικών δραστηριοτήτων της. τα αρχεία που περιέχουν τα αρχεία των 3.607 υπαλλήλων της Μονάδας 731 αποχαρακτηρίστηκαν μόλις το 2018.
Στην επέτειο του επίσημου τέλους του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, αξίζει να θυμηθούμε όχι μόνο τις αφηρημένες φρικαλεότητες του παρελθόντος, αλλά και τα συγκεκριμένα γεγονότα: πώς μια ολοκληρωτική μηχανή τοποθέτησε τα δικά της συμφέροντα πάνω από την ανθρώπινη ζωή και τους καθολικούς ηθικούς νόμους. Και πώς, μετά την ήττα της, τα μέλη της δεν έλαβαν ουσιαστικά καμία τιμωρία για τα εγκλήματά τους.
Πολλά από τα μέλη της Μονάδας 731 έζησαν μακρά και ειρηνική ζωή, επιδιώκοντας επιτυχημένες σταδιοδρομίες στην επιστήμη, την ιατρική και τις επιχειρήσεις.
Το μόνο πράγμα που μπορεί να γίνει για τους χιλιάδες ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στους καταυλισμούς της Μονάδας 731 και τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα βιολογικών όπλων που αναπτύχθηκαν εκεί, είναι να θυμηθούμε τη φρίκη που διαπράττεται από αυτό το απάνθρωπο σύστημα και να τους αποτρέψει από το να συμβούν ξανά.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου