Ας ξεκινήσουμε με αποκλειστικές πληροφορίες. Την Πέμπτη 8/10, ο Yahya Ali al-Ra’i, πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων που εδρεύει στη Sana’a και λειτουργεί υπό την Ansarallah, παρέδωσε επιστολή στον Sardar Ayaz Sadiq, πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης του Πακιστάν, ζητώντας από το Πακιστάν να μεσολαβήσει μεταξύ της Ansarallah και του Riyadh, γράφει ο Pepe Escobar.
Ο Ra’i, ο οποίος χαίρει ευρείας εκτίμησης, βρίσκεται στην προεδρία του κοινοβουλίου στη Sana’a από το 2008.
Ο Sadiq ανέλαβε την τρέχουσα θητεία του ως πρόεδρος του κοινοβουλίου στο Ισλαμαμπάντ τον Μάρτιο του 2024.
Αυτός ο απευθείας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των κοινοβουλίων έχει τεράστια σημασία, καθώς μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για μια διπλωματική προσέγγιση.
Άλλωστε, το Πακιστάν δέχεται τεράστιες πιέσεις, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και από άλλα μουσουλμανικά κράτη, εξαιτίας των συγκεκριμένων δεσμεύσεων που έχει αναλάβει σχετικά με τη σύγκρουση μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και της Υεμένης, όπως αυτές καθορίζονται από τη Συμμαχία Άμυνας της Μέκκας.
Παρότι η συνολική εικόνα παραμένει ακόμη ασαφής, πληροφορίες από ανώτατες πηγές τόσο στο Islamabad όσο και στην Τεχεράνη ανέδειξαν τέσσερα βασικά σημεία:
1. Το Islamabad επιμένει ότι το Πακιστάν δεν πρόκειται να επιτεθεί στην Ansarallah ούτε να αναπτύξει στρατεύματα για αυτόν τον σκοπό.
Η συμφωνία που συνήφθη την περασμένη εβδομάδα στο Riyadh απέκλειε την εισβολή σε εδάφη της Υεμένης.
Οι πακιστανικές δυνάμεις θα πρέπει να παραμείνουν εκτός οποιασδήποτε χερσαίας επιχείρησης εναντίον των Houthis.
Και προς το παρόν, φαίνεται ότι αυτό ισχύει.
2. Το Πακιστάν έχει ήδη μεσολαβήσει μεταξύ του Riyadh και της Sana’a μέσω της Τεχεράνης.
Ο στρατάρχης Asim Munir ζήτησε προσωπικά από τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών, Araghchi, να αξιοποιήσει την επιρροή του Ιράν στο κίνημα Ansarallah, καθώς και τις επαφές του με το Islamabad και το Riyadh.
Το πακιστανικό υπουργείο Εξωτερικών δεν διέψευσε την ύπαρξη αυτού του διπλωματικού διαύλου.
3. Το Πακιστάν όφειλε να υπερασπιστεί το σαουδαραβικό έδαφος, βάσει των υποχρεώσεών του στο πλαίσιο της Συμμαχίας Άμυνας της Μέκκας.
Η ανάπτυξη στρατευμάτων για τη φύλαξη των συνόρων και την άμυνα απέναντι σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους των ενόπλων δυνάμεων της Υεμένης εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο.
Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, είναι αν έχουν ήδη αναπτυχθεί Πακιστανοί σύμβουλοι σε εδάφη της Υεμένης.
Εάν το Πακιστάν έχει ακόμη και λίγους «συμβούλους» στο Aden, καθώς και στρατεύματα σε κάποια περιοχή της βόρειας Υεμένης, κοντά στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία, τότε θα παραβίαζε ήδη τις δεσμεύσεις του.
4. Οι πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις πρέπει να είναι σε θέση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους — αυτό αποτελεί αυτονόητη στρατιωτική υποχρέωση.
Πρόκειται για ένα σαφώς διατυπωμένο σενάριο έκτακτης ανάγκης και όχι για πρόβλεψη αντιποίνων.
Τουλάχιστον ένας Πακιστανός αξιωματικός έχει χάσει τη ζωή του στη Σαουδική Αραβία, χωρίς το Πακιστάν να αντιδράσει.
Αυτό υποδηλώνει αυτοσυγκράτηση — τουλάχιστον προς το παρόν.
Διέλευση από τα Στενά του Hormuz: Χρησιμοποιήστε το CIPS και πληρώστε σε ριάλ
Στο ευρύτερο πλαίσιο των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, οι διπλωματικές κινήσεις επιβεβαιώνουν όσα αναφέραμε τις τελευταίες ημέρες στο Transitionprotocol.
Το Πακιστάν επιθυμεί να συνεχίσει τον διάλογο τόσο με το Riyadh όσο και με την Τεχεράνη, διατηρώντας παράλληλα τον συνεχή συντονισμό με το Πεκίνο.
Άλλωστε, η Κίνα στηρίζει πλήρως τη μεσολαβητική προσπάθεια του Πακιστάν, ενώ ο Araghchi εξακολουθεί να βρίσκεται σε επικοινωνία με τον Munir, όπως έκανε και μετά τις συνομιλίες του με τον Wang Yi στο Πεκίνο.
Την ίδια στιγμή, στην Ουάσιγκτον οργιάζουν οι εικασίες σχετικά με τις προετοιμασίες της κυβέρνησης Trump για την επανέναρξη του πολέμου.
Στα ενδεχόμενα που εξετάζονται περιλαμβάνονται επιθέσεις κατά των ενεργειακών υποδομών του Ιράν, ακόμη και —κάτι εξαιρετικά ανησυχητικό— κατά πυρηνικών στόχων.
Ο Trump δεν έχει λάβει ακόμη οριστική απόφαση, ούτε έχει ορίσει ημερομηνία έναρξης μιας τέτοιας επιχείρησης.
Σε κάθε περίπτωση, οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι.
Η διπλωματία —ακόμη και στην προσχηματική της μορφή— βρίσκεται σε πλήρες αδιέξοδο.
Η Τεχεράνη εμμένει —και αναμένεται να συνεχίσει να εμμένει— στους υφιστάμενους όρους, όπως αυτοί αποτυπώνονται στο ανούσιο μνημόνιο κατανόησης.
Παράλληλα, απειλεί να αποκλείσει τις θαλάσσιες οδούς διέλευσης κατά μήκος των ακτών του Ομάν, τις οποίες θεωρεί παράνομες.
Από την άλλη πλευρά, η Ουάσιγκτον έχει εμμονή με την εξασφάλιση εκτεταμένων πυρηνικών παραχωρήσεων από το Ιράν.
Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (SNSC) στην Τεχεράνη έλαβε δύο ιδιαίτερα σημαντικές αποφάσεις.
1. Καταβολή διοδίων στα Στενά του Hormuz αποκλειστικά σε ιρανικό νόμισμα: Η Τεχεράνη αποφάσισε να εισπράττει τα τέλη διέλευσης από τα Στενά του Hormuz αποκλειστικά σε ιρανικά ριάλ.
Δεν θα γίνονται δεκτά ούτε γιουάν ούτε κρυπτονομίσματα.
Η πληρωμή θα πραγματοποιείται μέσω μηχανισμού συνδεδεμένου με το CIPS, το κινεζικό σύστημα διασυνοριακών πληρωμών και εκκαθάρισης, παρακάμπτοντας το αμερικανικό δολάριο.
Μέσω του CIPS, οι συναλλασσόμενοι θα μπορούν να αγοράζουν ηλεκτρονικά γουάν, να τα μετατρέπουν σε ριάλ και στη συνέχεια να καταβάλλουν το τέλος διέλευσης.
Τα έσοδα από τη διέλευση των Στενών του Hormuz αποτελούν, άλλωστε, μία από τις ελάχιστες εναπομείνασες πηγές σκληρού συναλλάγματος για την Τεχεράνη.
Ο νέος μηχανισμός αναμένεται, σύμφωνα με την εκτίμηση του συντάκτη, να ενισχύσει σημαντικά την αξία του ριάλ.
2. Καμία υποχώρηση από τους ιρανικούς όρους: Μέσω του Πακιστάν, η Τεχεράνη διαμήνυσε στον Witkoff, τον άνθρωπο του Trump που ασχολείται με τις διαπραγματεύσεις, ότι το Ιράν δεν πρόκειται να υποχωρήσει ούτε κατά ένα εκατοστό από τους όρους του για μια διαπραγματευτική διευθέτηση.
Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι είναι πλήρως προετοιμασμένο για κάθε πιθανή αμερικανική επίθεση.
Η τοποθέτηση αυτή ήρθε μετά την προσθήκη ενός ακόμη όρου από τον JD Vance σχετικά με τον εμπλουτισμό ουρανίου: απαίτησε μια «ουσιαστική» και «σημαντική» μείωση. Η απαίτηση αυτή μπλοκάρει τις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό ζήτημα και καθιστά μια γρήγορη επίλυση της κρίσης σχεδόν αδύνατη.
Το συμπέρασμα είναι ότι η κλιμάκωση μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Η «Καταιγίδα της Υεμένης 1.0» βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη
Στο μέτωπο της Σαουδικής Αραβίας και της Υεμένης, οι υεμενικές ένοπλες δυνάμεις εμφανίζονται απολύτως αμείλικτες.
Η πρώτη φάση της επιχείρησης που αποκαλείται «Καταιγίδα της Υεμένης» βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη.
Οι ζημιές στο διυλιστήριο της Τζέντα, κοντά στο Yanbu, είναι, σύμφωνα με το κείμενο, τεράστιες.
Ταυτόχρονα, η Ansarallah πλήττει τόσο την ανατολική όσο και τη δυτική ακτή της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και τον πετρελαιαγωγό Ανατολής–Δύσης που συνδέει τις δύο πλευρές της χώρας.
Στην ουσία, η Sana’a στοχεύει το σύνολο των κρίσιμων υποδομών του Riyadh.
Η αμερικανική αμυντική ομπρέλα παρουσιάζεται ως εντελώς αναποτελεσματική, καθώς, σύμφωνα με τον συντάκτη, οι εναπομείνασες συστοιχίες PAC-3 και Patriot είναι άχρηστες απέναντι στους βαλλιστικούς πυραύλους της Υεμένης.
Οι σαουδαραβικές ένοπλες δυνάμεις αριθμούν, σύμφωνα με τις αναφερόμενες εκτιμήσεις, το πολύ 75.000 στρατιώτες, ενώ η Εθνική Φρουρά διαθέτει επιπλέον 125.000 μέλη. Από την άλλη πλευρά, οι υεμενικές ένοπλες δυνάμεις φέρεται να διαθέτουν τουλάχιστον 350.000 άνδρες, αριθμός που θα μπορούσε εύκολα να αυξηθεί στις 800.000.
Η προσδοκία ότι οι πετρελαιοπαραγωγοί σεΐχηδες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) θα προσφέρουν «βοήθεια» είναι, σύμφωνα με τον συντάκτη, εντελώς γελοία.
Οι υεμενικές ένοπλες δυνάμεις εκτόξευσαν επίσης δύο βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη με εκρηκτικά προς την κατεύθυνση του διεθνούς αεροδρομίου του Aden.
Η Ansarallah δήλωσε ότι στόχος ήταν στρατιωτικά εφόδια της Σαουδικής Αραβίας, τα οποία είχαν μόλις φτάσει στο στρατόπεδο Badr, έδρα των μισθοφορικών δυνάμεων που βρίσκεται δίπλα στο αεροδρόμιο.
Σύμφωνα με τις ίδιες αναφορές, σκοτώθηκε άγνωστος αριθμός υψηλόβαθμων Σαουδαράβων αξιωματικών και αξιωματούχων, ενώ δεν αποκλείεται να υπήρχαν και Πακιστανοί μεταξύ των νεκρών.
Η Τουρκία βρίσκεται ένα βήμα πριν από την ανάπτυξη στρατευμάτων, αεροσκαφών και αντιαεροπορικών συστημάτων σε σαουδαραβικό έδαφος.
Θεωρητικά, οι τουρκικές δυνάμεις θα μπορούσαν να συμβάλουν στην προστασία του Ριάντ, των ιερών πόλεων και του πετρελαιαγωγού Ανατολής–Δύσης.
Ωστόσο, η Άγκυρα, όπως και το Islamabad, τονίζει ότι δεν σχεδιάζει να συμμετάσχει στον πόλεμο στην Υεμένη.
Η ταχεία απελευθέρωση της δυτικής ακτής της Υεμένης, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα, από τις υεμενίτικες ένοπλες δυνάμεις φέρεται επίσης να αποκάλυψε με σαφήνεια την πραγματική φύση της αποκαλούμενης σαουδαραβικής «συμμαχίας».
Σύμφωνα με πληροφορίες, επρόκειτο στην πράξη για ένα δίκτυο υποτελών δυνάμεων και μισθοφόρων, το οποίο χρησιμοποιούσε τρομοκρατικές οργανώσεις.
Η Ansarallah φέρεται να κατέσχεσε μεγάλο αριθμό ξένων διαβατηρίων, κυρίως από το Κουβέιτ, το Κατάρ, την Τουρκία και τη Συρία, τα οποία ανήκαν σε μέλη του ISIS και της Al-Qaeda.
Το μοτίβο παραμένει σταθερό.
Το Κατάρ και η Τουρκία φέρονται να οργάνωσαν από κοινού, σε απόλυτο συντονισμό, τη μεταφορά μαχητών του ISIS και σαλαφιστικών τζιχαντιστικών οργανώσεων από τη Συρία και το Ιράκ στην Υεμένη, όπου τους υποδέχθηκε το κόμμα Islah.
Η Τουρκία παρουσιάζεται ως η βασική οδός διέλευσης, ενώ τουλάχιστον 2.100 από αυτούς τους μαχητές του ISIS φέρεται να προέρχονται από την Τουρκία.
Η AQAP επέστρεψε
Ήδη από το 2020, η Ansarallah είχε κατασχέσει έγγραφα, χάρτες και βίντεο που αποκάλυπταν ότι τζιχαντιστές του ISIS/Daesh και της Al Qaida, οι οποίοι υποστηρίζονταν άμεσα από το Riyadh, περιφέρονταν στην Υεμένη.
Αιχμάλωτοι μαχητές ομολογούσαν ότι λάμβαναν χρήματα, όπλα και υλικοτεχνική υποστήριξη από τους Σαουδάραβες.
Σήμερα, μια νέα εκδοχή της άλλοτε δραστήριας Al Qaida στην Αραβική Χερσόνησο (AQAP) βρίσκεται ήδη σε δράση, με τη μορφή τουλάχιστον 20.000 μαχητών του Daesh και τακφιριστών τρομοκρατών, οι οποίοι έχουν «εισαχθεί» από τη Συρία. Προορίζονται να μεταφερθούν στο κυβερνείο του Aden, κατόπιν αιτήματος —ή, για την ακρίβεια, κατ’ εντολή— του ίδιου του MbS, με την πλήρη έγκριση της κυβέρνησης Trump και του αδίστακτου υποτελούς της, του πρώην ηγέτη του ISIS, al-Jolani, ο οποίος σήμερα είναι πρόεδρος στη Δαμασκό.
Το πιο προφανές συμπέρασμα από ολόκληρη αυτή την υπόθεση είναι, ωστόσο, ότι ο Οίκος των Saud επιτίθεται στην Ansarallah προκειμένου να προστατεύσει τη λατρεία του θανάτου στη Δυτική Ασία.
Ελέγχοντας τα Στενά του Bab al-Mandab, η Ansarallah αποκόπτει ουσιαστικά το ισραηλινό λιμάνι του Eilat.
Αυτό είχε συμβεί και στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα.
Το Riyadh είχε εξοργιστεί, καθώς είχε συνάψει συμφωνίες για το έργο NEOM, το οποίο πλέον έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί και το οποίο θα εξασφάλιζε σύνδεση με το Eilat, εφόσον τίθεντο σε ισχύ οι Συμφωνίες του Abraham, που προωθούσε ο Trump.
Αν εξετάσουμε τη συνολική εικόνα, γίνεται σαφές ότι αρκεί μία και μόνο σπίθα για να προκαλέσει μια τεράστια αλυσιδωτή αντίδραση και να βυθίσει την περιοχή στο χάος.
Τα πιθανά σενάρια περιλαμβάνουν:
Μια επίθεση της Υεμένης κατά της Σαουδικής Αραβίας, με μαζικές απώλειες.
Αναταραχή γύρω από την επιβολή διοδίων στα Στενά του Hormuz.
Μια ιρανική επίθεση εναντίον στόχου που ανήκει σε κάποιο πετρελαϊκό σεΐχη του GCC, έπειτα από αμερικανική πρόκληση.
Μια επίθεση με την υποστήριξη του Ιράν εναντίον αμερικανικής στρατιωτικής βάσης, και πάλι ως απάντηση σε αμερικανική πρόκληση.
Και, πάνω απ’ όλα, μια περιπέτεια που θα επιβληθεί από κοινωνιοπαθείς και θα οδηγήσει σε στρατιωτική επιχείρηση της CENTCOM στην ξηρά, στη θάλασσα και στον αέρα.
Δέστε τις ζώνες ασφαλείας σας.
www.bankingnews.gr
Ο Ra’i, ο οποίος χαίρει ευρείας εκτίμησης, βρίσκεται στην προεδρία του κοινοβουλίου στη Sana’a από το 2008.
Ο Sadiq ανέλαβε την τρέχουσα θητεία του ως πρόεδρος του κοινοβουλίου στο Ισλαμαμπάντ τον Μάρτιο του 2024.
Αυτός ο απευθείας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των κοινοβουλίων έχει τεράστια σημασία, καθώς μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για μια διπλωματική προσέγγιση.
Άλλωστε, το Πακιστάν δέχεται τεράστιες πιέσεις, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και από άλλα μουσουλμανικά κράτη, εξαιτίας των συγκεκριμένων δεσμεύσεων που έχει αναλάβει σχετικά με τη σύγκρουση μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και της Υεμένης, όπως αυτές καθορίζονται από τη Συμμαχία Άμυνας της Μέκκας.
Παρότι η συνολική εικόνα παραμένει ακόμη ασαφής, πληροφορίες από ανώτατες πηγές τόσο στο Islamabad όσο και στην Τεχεράνη ανέδειξαν τέσσερα βασικά σημεία:
1. Το Islamabad επιμένει ότι το Πακιστάν δεν πρόκειται να επιτεθεί στην Ansarallah ούτε να αναπτύξει στρατεύματα για αυτόν τον σκοπό.
Η συμφωνία που συνήφθη την περασμένη εβδομάδα στο Riyadh απέκλειε την εισβολή σε εδάφη της Υεμένης.
Οι πακιστανικές δυνάμεις θα πρέπει να παραμείνουν εκτός οποιασδήποτε χερσαίας επιχείρησης εναντίον των Houthis.
Και προς το παρόν, φαίνεται ότι αυτό ισχύει.
2. Το Πακιστάν έχει ήδη μεσολαβήσει μεταξύ του Riyadh και της Sana’a μέσω της Τεχεράνης.
Ο στρατάρχης Asim Munir ζήτησε προσωπικά από τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών, Araghchi, να αξιοποιήσει την επιρροή του Ιράν στο κίνημα Ansarallah, καθώς και τις επαφές του με το Islamabad και το Riyadh.
Το πακιστανικό υπουργείο Εξωτερικών δεν διέψευσε την ύπαρξη αυτού του διπλωματικού διαύλου.
3. Το Πακιστάν όφειλε να υπερασπιστεί το σαουδαραβικό έδαφος, βάσει των υποχρεώσεών του στο πλαίσιο της Συμμαχίας Άμυνας της Μέκκας.
Η ανάπτυξη στρατευμάτων για τη φύλαξη των συνόρων και την άμυνα απέναντι σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους των ενόπλων δυνάμεων της Υεμένης εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο.
Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, είναι αν έχουν ήδη αναπτυχθεί Πακιστανοί σύμβουλοι σε εδάφη της Υεμένης.
Εάν το Πακιστάν έχει ακόμη και λίγους «συμβούλους» στο Aden, καθώς και στρατεύματα σε κάποια περιοχή της βόρειας Υεμένης, κοντά στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία, τότε θα παραβίαζε ήδη τις δεσμεύσεις του.
4. Οι πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις πρέπει να είναι σε θέση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους — αυτό αποτελεί αυτονόητη στρατιωτική υποχρέωση.
Πρόκειται για ένα σαφώς διατυπωμένο σενάριο έκτακτης ανάγκης και όχι για πρόβλεψη αντιποίνων.
Τουλάχιστον ένας Πακιστανός αξιωματικός έχει χάσει τη ζωή του στη Σαουδική Αραβία, χωρίς το Πακιστάν να αντιδράσει.
Αυτό υποδηλώνει αυτοσυγκράτηση — τουλάχιστον προς το παρόν.
Διέλευση από τα Στενά του Hormuz: Χρησιμοποιήστε το CIPS και πληρώστε σε ριάλ
Στο ευρύτερο πλαίσιο των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, οι διπλωματικές κινήσεις επιβεβαιώνουν όσα αναφέραμε τις τελευταίες ημέρες στο Transitionprotocol.
Το Πακιστάν επιθυμεί να συνεχίσει τον διάλογο τόσο με το Riyadh όσο και με την Τεχεράνη, διατηρώντας παράλληλα τον συνεχή συντονισμό με το Πεκίνο.
Άλλωστε, η Κίνα στηρίζει πλήρως τη μεσολαβητική προσπάθεια του Πακιστάν, ενώ ο Araghchi εξακολουθεί να βρίσκεται σε επικοινωνία με τον Munir, όπως έκανε και μετά τις συνομιλίες του με τον Wang Yi στο Πεκίνο.
Την ίδια στιγμή, στην Ουάσιγκτον οργιάζουν οι εικασίες σχετικά με τις προετοιμασίες της κυβέρνησης Trump για την επανέναρξη του πολέμου.
Στα ενδεχόμενα που εξετάζονται περιλαμβάνονται επιθέσεις κατά των ενεργειακών υποδομών του Ιράν, ακόμη και —κάτι εξαιρετικά ανησυχητικό— κατά πυρηνικών στόχων.
Ο Trump δεν έχει λάβει ακόμη οριστική απόφαση, ούτε έχει ορίσει ημερομηνία έναρξης μιας τέτοιας επιχείρησης.
Σε κάθε περίπτωση, οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι.
Η διπλωματία —ακόμη και στην προσχηματική της μορφή— βρίσκεται σε πλήρες αδιέξοδο.
Η Τεχεράνη εμμένει —και αναμένεται να συνεχίσει να εμμένει— στους υφιστάμενους όρους, όπως αυτοί αποτυπώνονται στο ανούσιο μνημόνιο κατανόησης.
Παράλληλα, απειλεί να αποκλείσει τις θαλάσσιες οδούς διέλευσης κατά μήκος των ακτών του Ομάν, τις οποίες θεωρεί παράνομες.
Από την άλλη πλευρά, η Ουάσιγκτον έχει εμμονή με την εξασφάλιση εκτεταμένων πυρηνικών παραχωρήσεων από το Ιράν.
Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (SNSC) στην Τεχεράνη έλαβε δύο ιδιαίτερα σημαντικές αποφάσεις.
1. Καταβολή διοδίων στα Στενά του Hormuz αποκλειστικά σε ιρανικό νόμισμα: Η Τεχεράνη αποφάσισε να εισπράττει τα τέλη διέλευσης από τα Στενά του Hormuz αποκλειστικά σε ιρανικά ριάλ.
Δεν θα γίνονται δεκτά ούτε γιουάν ούτε κρυπτονομίσματα.
Η πληρωμή θα πραγματοποιείται μέσω μηχανισμού συνδεδεμένου με το CIPS, το κινεζικό σύστημα διασυνοριακών πληρωμών και εκκαθάρισης, παρακάμπτοντας το αμερικανικό δολάριο.
Μέσω του CIPS, οι συναλλασσόμενοι θα μπορούν να αγοράζουν ηλεκτρονικά γουάν, να τα μετατρέπουν σε ριάλ και στη συνέχεια να καταβάλλουν το τέλος διέλευσης.
Τα έσοδα από τη διέλευση των Στενών του Hormuz αποτελούν, άλλωστε, μία από τις ελάχιστες εναπομείνασες πηγές σκληρού συναλλάγματος για την Τεχεράνη.
Ο νέος μηχανισμός αναμένεται, σύμφωνα με την εκτίμηση του συντάκτη, να ενισχύσει σημαντικά την αξία του ριάλ.
2. Καμία υποχώρηση από τους ιρανικούς όρους: Μέσω του Πακιστάν, η Τεχεράνη διαμήνυσε στον Witkoff, τον άνθρωπο του Trump που ασχολείται με τις διαπραγματεύσεις, ότι το Ιράν δεν πρόκειται να υποχωρήσει ούτε κατά ένα εκατοστό από τους όρους του για μια διαπραγματευτική διευθέτηση.
Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι είναι πλήρως προετοιμασμένο για κάθε πιθανή αμερικανική επίθεση.
Η τοποθέτηση αυτή ήρθε μετά την προσθήκη ενός ακόμη όρου από τον JD Vance σχετικά με τον εμπλουτισμό ουρανίου: απαίτησε μια «ουσιαστική» και «σημαντική» μείωση. Η απαίτηση αυτή μπλοκάρει τις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό ζήτημα και καθιστά μια γρήγορη επίλυση της κρίσης σχεδόν αδύνατη.
Το συμπέρασμα είναι ότι η κλιμάκωση μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Η «Καταιγίδα της Υεμένης 1.0» βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη
Στο μέτωπο της Σαουδικής Αραβίας και της Υεμένης, οι υεμενικές ένοπλες δυνάμεις εμφανίζονται απολύτως αμείλικτες.
Η πρώτη φάση της επιχείρησης που αποκαλείται «Καταιγίδα της Υεμένης» βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη.
Οι ζημιές στο διυλιστήριο της Τζέντα, κοντά στο Yanbu, είναι, σύμφωνα με το κείμενο, τεράστιες.
Ταυτόχρονα, η Ansarallah πλήττει τόσο την ανατολική όσο και τη δυτική ακτή της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και τον πετρελαιαγωγό Ανατολής–Δύσης που συνδέει τις δύο πλευρές της χώρας.
Στην ουσία, η Sana’a στοχεύει το σύνολο των κρίσιμων υποδομών του Riyadh.
Η αμερικανική αμυντική ομπρέλα παρουσιάζεται ως εντελώς αναποτελεσματική, καθώς, σύμφωνα με τον συντάκτη, οι εναπομείνασες συστοιχίες PAC-3 και Patriot είναι άχρηστες απέναντι στους βαλλιστικούς πυραύλους της Υεμένης.
Οι σαουδαραβικές ένοπλες δυνάμεις αριθμούν, σύμφωνα με τις αναφερόμενες εκτιμήσεις, το πολύ 75.000 στρατιώτες, ενώ η Εθνική Φρουρά διαθέτει επιπλέον 125.000 μέλη. Από την άλλη πλευρά, οι υεμενικές ένοπλες δυνάμεις φέρεται να διαθέτουν τουλάχιστον 350.000 άνδρες, αριθμός που θα μπορούσε εύκολα να αυξηθεί στις 800.000.
Η προσδοκία ότι οι πετρελαιοπαραγωγοί σεΐχηδες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) θα προσφέρουν «βοήθεια» είναι, σύμφωνα με τον συντάκτη, εντελώς γελοία.
Οι υεμενικές ένοπλες δυνάμεις εκτόξευσαν επίσης δύο βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη με εκρηκτικά προς την κατεύθυνση του διεθνούς αεροδρομίου του Aden.
Η Ansarallah δήλωσε ότι στόχος ήταν στρατιωτικά εφόδια της Σαουδικής Αραβίας, τα οποία είχαν μόλις φτάσει στο στρατόπεδο Badr, έδρα των μισθοφορικών δυνάμεων που βρίσκεται δίπλα στο αεροδρόμιο.
Σύμφωνα με τις ίδιες αναφορές, σκοτώθηκε άγνωστος αριθμός υψηλόβαθμων Σαουδαράβων αξιωματικών και αξιωματούχων, ενώ δεν αποκλείεται να υπήρχαν και Πακιστανοί μεταξύ των νεκρών.
Η Τουρκία βρίσκεται ένα βήμα πριν από την ανάπτυξη στρατευμάτων, αεροσκαφών και αντιαεροπορικών συστημάτων σε σαουδαραβικό έδαφος.
Θεωρητικά, οι τουρκικές δυνάμεις θα μπορούσαν να συμβάλουν στην προστασία του Ριάντ, των ιερών πόλεων και του πετρελαιαγωγού Ανατολής–Δύσης.
Ωστόσο, η Άγκυρα, όπως και το Islamabad, τονίζει ότι δεν σχεδιάζει να συμμετάσχει στον πόλεμο στην Υεμένη.
Η ταχεία απελευθέρωση της δυτικής ακτής της Υεμένης, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα, από τις υεμενίτικες ένοπλες δυνάμεις φέρεται επίσης να αποκάλυψε με σαφήνεια την πραγματική φύση της αποκαλούμενης σαουδαραβικής «συμμαχίας».
Σύμφωνα με πληροφορίες, επρόκειτο στην πράξη για ένα δίκτυο υποτελών δυνάμεων και μισθοφόρων, το οποίο χρησιμοποιούσε τρομοκρατικές οργανώσεις.
Η Ansarallah φέρεται να κατέσχεσε μεγάλο αριθμό ξένων διαβατηρίων, κυρίως από το Κουβέιτ, το Κατάρ, την Τουρκία και τη Συρία, τα οποία ανήκαν σε μέλη του ISIS και της Al-Qaeda.
Το μοτίβο παραμένει σταθερό.
Το Κατάρ και η Τουρκία φέρονται να οργάνωσαν από κοινού, σε απόλυτο συντονισμό, τη μεταφορά μαχητών του ISIS και σαλαφιστικών τζιχαντιστικών οργανώσεων από τη Συρία και το Ιράκ στην Υεμένη, όπου τους υποδέχθηκε το κόμμα Islah.
Η Τουρκία παρουσιάζεται ως η βασική οδός διέλευσης, ενώ τουλάχιστον 2.100 από αυτούς τους μαχητές του ISIS φέρεται να προέρχονται από την Τουρκία.
Η AQAP επέστρεψε
Ήδη από το 2020, η Ansarallah είχε κατασχέσει έγγραφα, χάρτες και βίντεο που αποκάλυπταν ότι τζιχαντιστές του ISIS/Daesh και της Al Qaida, οι οποίοι υποστηρίζονταν άμεσα από το Riyadh, περιφέρονταν στην Υεμένη.
Αιχμάλωτοι μαχητές ομολογούσαν ότι λάμβαναν χρήματα, όπλα και υλικοτεχνική υποστήριξη από τους Σαουδάραβες.
Σήμερα, μια νέα εκδοχή της άλλοτε δραστήριας Al Qaida στην Αραβική Χερσόνησο (AQAP) βρίσκεται ήδη σε δράση, με τη μορφή τουλάχιστον 20.000 μαχητών του Daesh και τακφιριστών τρομοκρατών, οι οποίοι έχουν «εισαχθεί» από τη Συρία. Προορίζονται να μεταφερθούν στο κυβερνείο του Aden, κατόπιν αιτήματος —ή, για την ακρίβεια, κατ’ εντολή— του ίδιου του MbS, με την πλήρη έγκριση της κυβέρνησης Trump και του αδίστακτου υποτελούς της, του πρώην ηγέτη του ISIS, al-Jolani, ο οποίος σήμερα είναι πρόεδρος στη Δαμασκό.
Το πιο προφανές συμπέρασμα από ολόκληρη αυτή την υπόθεση είναι, ωστόσο, ότι ο Οίκος των Saud επιτίθεται στην Ansarallah προκειμένου να προστατεύσει τη λατρεία του θανάτου στη Δυτική Ασία.
Ελέγχοντας τα Στενά του Bab al-Mandab, η Ansarallah αποκόπτει ουσιαστικά το ισραηλινό λιμάνι του Eilat.
Αυτό είχε συμβεί και στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα.
Το Riyadh είχε εξοργιστεί, καθώς είχε συνάψει συμφωνίες για το έργο NEOM, το οποίο πλέον έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί και το οποίο θα εξασφάλιζε σύνδεση με το Eilat, εφόσον τίθεντο σε ισχύ οι Συμφωνίες του Abraham, που προωθούσε ο Trump.
Αν εξετάσουμε τη συνολική εικόνα, γίνεται σαφές ότι αρκεί μία και μόνο σπίθα για να προκαλέσει μια τεράστια αλυσιδωτή αντίδραση και να βυθίσει την περιοχή στο χάος.
Τα πιθανά σενάρια περιλαμβάνουν:
Μια επίθεση της Υεμένης κατά της Σαουδικής Αραβίας, με μαζικές απώλειες.
Αναταραχή γύρω από την επιβολή διοδίων στα Στενά του Hormuz.
Μια ιρανική επίθεση εναντίον στόχου που ανήκει σε κάποιο πετρελαϊκό σεΐχη του GCC, έπειτα από αμερικανική πρόκληση.
Μια επίθεση με την υποστήριξη του Ιράν εναντίον αμερικανικής στρατιωτικής βάσης, και πάλι ως απάντηση σε αμερικανική πρόκληση.
Και, πάνω απ’ όλα, μια περιπέτεια που θα επιβληθεί από κοινωνιοπαθείς και θα οδηγήσει σε στρατιωτική επιχείρηση της CENTCOM στην ξηρά, στη θάλασσα και στον αέρα.
Δέστε τις ζώνες ασφαλείας σας.
www.bankingnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου