Μαζεµένοι από κάθε γωνιά της Ελλάδας µε το όνειρο των σπουδών ή της αναζήτησης µιας καλύτερης ζωής. Ανυποψίαστοι 18άρηδες αναµείχθηκαν µε παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα. Στις σχολές, στα σινεµά, στις ταβέρνες, τις πρώτες διαµαρτυρίες. Σε µια χώρα που την καταπλάκωνε η απογοήτευση, «αυτοί δεν φεύγουν ούτε σε 50 χρόνια».
Ο απόηχος από τις δίκες των πρώτων αντιστασιακών, οι καταγγελίες που γίνονταν µέσα στα στρατοδικεία για βασανιστήρια –και οι απολογίες που δηµοσιεύονταν εκτενώς στον καθηµερινό Τύπο– έφταναν στα αυτιά των νέων. Ηταν µια απαραίτητη φάση που προετοίµαζε το ξέσπασµα από το 1972 και µετά.
Ένα απρόσµενο κύµα άρπαξε τους αυτούς επίδοξους επαναστάτες και τους ανάγκασε να µάθουν κολύµπι σε µια αγριεµένη θάλασσα για την οποία είχαν διαβάσει πολλά αλλά δεν ήξεραν σχεδόν τίποτα. Γενικά ουδείς υποψιαζόταν πως –όταν εκτυλίσσονταν τα γεγονότα– γραφόταν Ιστορία. Αλλιώς όλες οι παρουσίες ενός ανθρώπου στα γεγονότα θα ήταν ιστορικές. Οµως ξέρουµε ότι αυτό συµβαίνει µία φορά στη διάρκεια της ζωής του. Βρίσκεται παρών γιατί «έτσι πρέπει, γιατί έτσι έκανε και χθες, έτσι θα κάνει κι αύριο».
Στις αρχές του 1973 συλλέχθηκαν οι πρώτες υπογραφές φοιτητών της Φιλοσοφικής για έκπτωση των διορισµένων από τη δικτατορία «συνδικαλιστών» στο διοικητικό συµβούλιο της σχολής τους. Στις 3 Μαρτίου 1972, µε αφορµή την κατάργηση των επαγγελµατικών τους δικαιωµάτων που σχεδίαζε η δικτατορία, άρχισε η απεργία των σπουδαστών της Ανωτέρας Σχολής Υποµηχανικών και κράτησε ολόκληρη τη χρονιά.
Στις 15 Μαΐου 1972 η Φοιτητική Ένωση Κρητών (ΦΕΚ) διοργάνωσε συναυλία στο γήπεδο Σπόρτιγκ. Μαζεύτηκαν 3.500 άτοµα για ν’ ακούσουν τα τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου από τον µονίµως παρόντα σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις Νίκο Ξυλούρη. Τα ριζίτικα και κυρίως η «Ξαστεριά» ξεσήκωσαν το πλήθος. Οταν ολοκληρώθηκε η συναυλία, εκατοντάδες φοιτητές διαδήλωσαν στην Πατησίων, όπου δέχτηκαν επίθεση της αστυνοµίας.
Συλλήψεις
Οι αψιµαχίες κλιµακώθηκαν τον Φεβρουάριο του 1973 και ακολούθησε η δίκη των φοιτητών της ΑΣΟΕΕ. Και µετά οι καταλήψεις της Νοµικής που λειτούργησαν σαν πρόβα τζενεράλε για το Πολυτεχνείο, οκτώ µήνες αργότερα. Ξεσηκωµός των Μεγαρέων, 13 Απριλίου, για το ξερίζωµα των ελαιώνων τους στην Πάχη για χάρη των διυλιστηρίων της Petrola. Συλλήψεις αξιωµατικών του Πολεµικού Ναυτικού αλλά και φοιτητών τον Μάιο και το υπόκωφο καλοκαίρι του ’73. Η απόπειρα «πολιτικοποίησης της χούντας» µέσω της κυβέρνησης Μαρκεζίνη γοήτευσε αρχικά µερικά αυτιά. Ακόµη και αριστερών, αλλά δεν περπάτησε υπό το βάρος των παρανοµιών του δικτατορικού καθεστώτος και της χλεύης που το συνόδευε πλέον.
Στις 4 Νοεµβρίου 1973 πραγµατοποιήθηκε διαδήλωση κατοίκων εναντίον της εγκατάστασης διυλιστηρίου του Ανδρεάδη στον Σκαραµαγκά. Την ίδια µέρα στο µνηµόσυνο του Γ. Παπανδρέου στην Αθήνα η αστυνοµία κατέστειλε µε αγριότητα τη διαδήλωση που ακολούθησε. Οι αψιµαχίες ετών µετατράπηκαν σε σύγκρουση και δεν υπήρχε δρόµος επιστροφής στη χουντική «κανονικότητα».
Στην τελική ευθεία
Το πρωί της Τετάρτης 14 Νοεµβρίου πραγµατοποιήθηκαν συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων µέσα στο Πολυτεχνείο. Κυριαρχούσαν τα συνθήµατα «Κάτω η χούντα», «Θα γίνει Ταϊλάνδη», «Ψωµί, παιδεία, ελευθερία», «Εξι χρόνια αρκετά, δεν θα γίνουνε εφτά», «Εξω οι Αµερικάνοι, έξω το ΝΑΤΟ». Το βράδυ κλείνουν οι πόρτες του ΕΜΠ και δηµιουργήθηκαν επιτροπές περιφρούρησης, επισιτισµού και περίθαλψης.
Στις 9 το πρωί της Πέµπτης ξανάνοιξαν οι πόρτες, καταφτάνουν αγρότες από τα Μέγαρα και µπήκαν χιλιάδες Αθηναίοι. Η συγκοινωνία στην Πατησίων σταδιακά διακόπτεται καθώς πληµµύρισαν από κόσµο οι γύρω δρόµοι. Την Παρασκευή ο ραδιοφωνικός σταθµός του Πολυτεχνείου καλούσε τον λαό να έρθει να διαδηλώσει. Τα τρακτέρ των αγροτών από τα Μέγαρα µπλοκαρίστηκαν στην Ελευσίνα. Αντιπροσωπεία τους επιχείρησε να µπει στο υπουργείο Εθνικής Οικονοµίας για να εκθέσει τις διεκδικήσεις της. Το απόγευµα κλήθηκαν από τη συντονιστική επιτροπή του Πολυτεχνείου για ενηµέρωση εκπρόσωποι του ξένου Τύπου.

Προκήρυξη της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου που καλεί τον λαό στον αγώνα για τη δηµοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία
Όσο πύκνωνε το πλήθος, θωρακισµένα της αστυνοµίας και –µετά τα µεσάνυχτα– τανκς του στρατού περικύκλωναν το Πολυτεχνείο και στις 3.00 τα ξηµερώµατα του Σαββάτου ένα από αυτά γκρέµισε την πύλη. Το Πολυτεχνείο «είχε πέσει».
Ο εύπεπτος µύθος
Ως κατακλείδα κρατώ την ανατροπή ενός αστικού µύθου για τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Η οποία τάχα φταίει για τον ξεπεσµό της µεταπολίτευσης. Οµως πόσοι από τους χιλιάδες νέους που αναµείχθηκαν τότε στην πάλη εναντίον της δικτατορίας είναι γνωστοί στον µέσο πολίτη; ∆έκα, είκοσι, πενήντα; Αυτοί που λοξοδρόµησαν, που ακύρωσαν την προγενέστερη δράση τους. Οι άλλοι;
Η παγίδα της δηµοσιότητας είναι µεγάλη. Πράγµατι, ο πολύς κόσµος αυτούς τους 20 γνωρίζει. Και «άρα»… όλοι ίδιοι ήταν. Εξαιρετικά άδικο για χιλιάδες άλλους που δούλεψαν έντιµα πάνω στις επιστήµες τους. Γιατροί, δικηγόροι, εκπαιδευτικοί, επιχειρηµατίες, µηχανικοί, υπάλληλοι. Οι µισοί πολίτες δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγµατα της περιόδου εκείνης. Ετσι πέφτουν θύµατα µιας χειραγωγούµενης προπαγάνδας. Πιο εύπεπτη –και γι’ αυτό πιο διεισδυτική– από τη χοντροκοµµένη που ισχυρίζεται ότι «στο Πολυτεχνείο δεν υπήρξαν νεκροί».

Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου