- Ο Carney τόνισε το τέλος της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες και περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο ο Καναδάς προσαρμόζεται χτίζοντας στρατηγική αυτονομία, διατηρώντας παράλληλα αξίες όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κυριαρχία.
- Ο Καναδός πρωθυπουργός κάλεσε τις μεσαίες δυνάμεις, όπως η δική του, να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν την άνοδο της σκληρής δύναμης και της αντιπαλότητας της μεγάλης δύναμης, προκειμένου να οικοδομήσουν έναν πιο συνεργάσιμο, ανθεκτικό κόσμο.
Αυτή η απομαγνητοφώνηση παρήχθη με τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και στη συνέχεια επεξεργάστηκε για το στυλ και τη σαφήνεια. Οι επεξεργασίες δεν μεταβάλλουν την ουσία των παρατηρήσεων του ομιλητή.
Σ' ευχαριστώ πολύ, Λάρι. Θα ξεκινήσω στα γαλλικά, και μετά θα γυρίσω στα αγγλικά.
[Τα παρακάτω μεταφράζονται από τα γαλλικά]
Σ' ευχαριστώ, Λάρι. Είναι τόσο χαρά, όσο και καθήκον, να είσαι μαζί σου απόψε σε αυτή την κομβική στιγμή που περνάει ο Καναδάς και ο κόσμος.
Σήμερα θα μιλήσω για μια ρήξη στην παγκόσμια τάξη, το τέλος μιας ευχάριστης μυθοπλασίας και την αρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική, όπου η μεγάλη, κύρια δύναμη, η γεωπολιτική, δεν υποβάλλεται σε κανένα περιορισμό, κανένας περιορισμός.
Από την άλλη πλευρά, θα ήθελα να σας πω ότι οι άλλες χώρες, ειδικά οι ενδιάμεσες δυνάμεις όπως ο Καναδάς, δεν είναι ανίσχυρες. Έχουν την ικανότητα να οικοδομήσουν μια νέα τάξη που να περιλαμβάνει τις αξίες μας, όπως ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η βιώσιμη ανάπτυξη, η αλληλεγγύη, η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα των διαφόρων κρατών.
Η δύναμη της λιγότερης δύναμης ξεκινά με ειλικρίνεια.
[Ο Κάρνεϊ επιστρέφει στην ομιλία του στα αγγλικά]
Φαίνεται ότι κάθε μέρα μας υπενθυμίζεται ότι ζούμε σε μια εποχή μεγάλης αντιπαλότητας δύναμης, ότι η τάξη που βασίζεται στους κανόνες ξεθωριάζει, ότι οι ισχυροί μπορούν να κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι πρέπει να υποφέρουν από ό, τι πρέπει.
Και αυτός ο αφορισμός του Θουκυδίδη παρουσιάζεται ως αναπόφευκτος, ως η φυσική λογική των διεθνών σχέσεων που επαναβεβαιώνονται.
Και αντιμέτωπες με αυτή τη λογική, υπάρχει μια ισχυρή τάση για τις χώρες να πάνε καλά, να τα πάνε καλά, να προσαρμόσουν, να αποφύγουν τα προβλήματα, να ελπίζουν ότι η συμμόρφωση θα αγοράσει ασφάλεια.
Λοιπόν, δεν θα το κάνει.
Ποιες είναι οι επιλογές μας;
Το 1978, ο Τσέχος αντιφρονών Václav Havel, αργότερα πρόεδρος, έγραψε ένα δοκίμιο που ονομάζεται The Power of the Power of the Powerless, και σε αυτό, έκανε μια απλή ερώτηση: πώς το κομμουνιστικό σύστημα σηκώθηκε;
Και η απάντησή του ξεκίνησε με έναν μανάβη.
Κάθε πρωί, αυτός ο καταστηματάρχης τοποθετεί μια πινακίδα στο παράθυρό του: «Οι εργαζόμενοι του κόσμου ενώνονται». Δεν το πιστεύει, κανείς δεν το κάνει, αλλά τοποθετεί μια πινακίδα ούτως ή άλλως για να αποφύγει προβλήματα, να σηματοδοτήσει τη συμμόρφωση, να τα πάει καλά. Και επειδή κάθε καταστηματάρχης σε κάθε δρόμο κάνει το ίδιο, το σύστημα επιμένει – όχι μέσω της βίας και μόνο, αλλά μέσω της συμμετοχής των απλών ανθρώπων σε τελετουργίες που είναι ιδιωτικά ότι είναι ψευδείς.
Ο Χάβελ το αποκάλεσε αυτό «ζωντανά μέσα σε ένα ψέμα».
Η δύναμη του συστήματος δεν προέρχεται από την αλήθεια του, αλλά από την προθυμία του καθενός να αποδώσει σαν να ήταν αληθινή, και η ευθραυστότητά του προέρχεται από την ίδια πηγή. Όταν ακόμη και ένα άτομο σταματά να εκτελεί, όταν ο μανάβης αφαιρεί το ζώδιό του, η ψευδαίσθηση αρχίζει να σπάει. Φίλοι, είναι καιρός οι εταιρείες και οι χώρες να κατεβάσουν τα σημάδια τους.
Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς ευημερούσαν κάτω από αυτό που ονομάζαμε τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Εντάξαμε στα θεσμικά της όργανα, επαινέσαμε τις αρχές της, επωφεληθήκαμε από την προβλεψιμότητά της. Και εξαιτίας αυτού, θα μπορούσαμε να επιδιώξουμε εξωτερικές πολιτικές που βασίζονται σε αξίες υπό την προστασία της.
Γνωρίζαμε ότι η ιστορία της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδής ότι οι ισχυρότεροι θα εξαιρούνταν όταν ήταν βολικό, ότι οι εμπορικοί κανόνες εφαρμόστηκαν ασύμμετρα. Και γνωρίζαμε ότι το διεθνές δίκαιο εφαρμόζεται με διαφορετικό αυστηρότητα ανάλογα με την ταυτότητα του κατηγορουμένου ή του θύματος.
Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη και η αμερικανική ηγεμονία, ειδικότερα, βοήθησε στην παροχή δημόσιων αγαθών, των ανοικτών θαλάσσιων λωρίδων, ενός σταθερού χρηματοπιστωτικού συστήματος, της συλλογικής ασφάλειας και της υποστήριξης για πλαίσια για την επίλυση των διαφορών.
Έτσι, τοποθετήσαμε την πινακίδα στο παράθυρο. Συμμετείχαμε στις τελετουργίες, και σε μεγάλο βαθμό αποφεύγαμε να φωνάξουμε τα κενά μεταξύ ρητορικής και πραγματικότητας.
Αυτή η συμφωνία δεν λειτουργεί πλέον. Άσε με να είμαι άμεσος. Βρισκόμαστε στη μέση μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, μια σειρά κρίσεων στη χρηματοδότηση, την υγεία, την ενέργεια και τη γεωπολιτική έχουν αποκαλύψει τους κινδύνους της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης. Αλλά πιο πρόσφατα, οι μεγάλες δυνάμεις έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλα, τους δασμούς ως μόχλευση, τις χρηματοπιστωτικές υποδομές ως εξαναγκασμό, τις αλυσίδες εφοδιασμού ως τρωτά σημεία που πρέπει να αξιοποιηθούν.
Δεν μπορείτε να ζήσετε μέσα στο ψέμα του αμοιβαίου οφέλους μέσω της ολοκλήρωσης, όταν η ενσωμάτωση γίνεται η πηγή της υποταγής σας.
Οι πολυμερείς θεσμοί για τους οποίους βασίστηκαν οι μεσαίες εξουσίες – ο ΠΟΕ, ο ΟΗΕ, η COP – η αρχιτεκτονική, η ίδια η αρχιτεκτονική της συλλογικής επίλυσης προβλημάτων απειλούνται. Και ως εκ τούτου, πολλές χώρες βγάζουν τα ίδια συμπεράσματα ότι πρέπει να αναπτύξουν μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία, στην ενέργεια, τα τρόφιμα, τα κρίσιμα ορυκτά, στις χρηματοπιστωτικές και εφοδιαστικές αλυσίδες.
Και αυτή η παρόρμηση είναι κατανοητή. Μια χώρα που δεν μπορεί να τροφοδοτήσει τον εαυτό της, να τροφοδοτήσει τον εαυτό της ή να υπερασπιστεί τον εαυτό της, έχει λίγες επιλογές. Όταν οι κανόνες δεν σας προστατεύουν πια, πρέπει να προστατεύσετε τον εαυτό σας.
Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι για το πού οδηγεί αυτό.
Ένας κόσμος φρουρίων θα είναι φτωχότερος, πιο εύθραυστος και λιγότερο βιώσιμος. Και υπάρχει και μια άλλη αλήθεια. Εάν οι μεγάλες δυνάμεις εγκαταλείψουν ακόμη και το προσκύνημα των κανόνων και των αξιών για την απρόσκοπτη επιδίωξη της εξουσίας και των συμφερόντων τους, τα κέρδη από τη συναλλασσευση θα γίνουν πιο δύσκολο να αναπαραχθούν.
Οι ηγεμόνες δεν μπορούν να θρηνούν συνεχώς τις σχέσεις τους.
Οι σύμμαχοι θα διαφοροποιηθούν για να αντισταθμίσουν την αβεβαιότητα.
Θα αγοράσουν ασφάλιση, θα αυξήσουν τις επιλογές για την ανοικοδόμηση της κυριαρχίας - κυριαρχία που κάποτε βασιζόταν σε κανόνες, αλλά θα είναι όλο και περισσότερο αγκυροβολημένη στην ικανότητα να αντέχει την πίεση.
Αυτό το δωμάτιο γνωρίζει ότι πρόκειται για κλασική διαχείριση κινδύνων. Η διαχείριση του κινδύνου έρχεται με τίμημα, αλλά ότι το κόστος της στρατηγικής αυτονομίας, της κυριαρχίας μπορεί επίσης να μοιραστεί.
Οι συλλογικές επενδύσεις στην ανθεκτικότητα είναι φθηνότερες από το να χτίζουν το δικό τους φρούριο. Τα κοινά πρότυπα μειώνουν τους κατακερματισμούς. Οι ικανότητες είναι θετικό ποσό. Και το ερώτημα για τις μεσαίες δυνάμεις όπως ο Καναδάς δεν είναι αν θα προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα – πρέπει. Το ερώτημα είναι αν προσαρμοζόμαστε απλώς χτίζοντας υψηλότερους τοίχους ή αν μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο.
Τώρα ο Καναδάς ήταν από τους πρώτους που άκουσαν την κλήση αφύπνισης, οδηγώντας μας να αλλάξουμε θεμελιωδώς τη στρατηγική μας στάση.
Οι Καναδοί γνωρίζουν ότι οι παλιές μας άνετες υποθέσεις ότι η γεωγραφία και η συμμαχική μας συμμετοχή παρείχαν αυτόματα την ευημερία και την ασφάλεια – αυτή η υπόθεση δεν ισχύει πλέον. Και η νέα μας προσέγγιση στηρίζεται σε αυτό που ο Αλεξάντερ Στουμπ, ο Πρόεδρος της Φινλανδίας, έχει ονομάσει «πραγματισμό που βασίζεται στην αξία».
Ή, για να θέσουμε έναν άλλο τρόπο, στοχεύουμε να είμαστε τόσο με αρχές όσο και πραγματιστές – με βάση τη δέσμευσή μας για θεμελιώδεις αξίες, κυριαρχία, εδαφική ακεραιότητα, την απαγόρευση της χρήσης βίας, εκτός από τη συνέχιση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την πραγματιστική και την αναγνώριση ότι η πρόοδος είναι συχνά αυξητική, ότι τα συμφέροντα αποκλίνουν, ότι δεν θα μοιραστούν όλοι οι εταίροι όλες τις αξίες μας.
Έτσι, ελίσσομαι σε γενικές γραμμές, στρατηγικά με ανοιχτά μάτια. Αναλαμβάνουμε ενεργά τον κόσμο ως έχει, όχι να περιμένουμε έναν κόσμο που θέλουμε να είμαστε.
Διαβαθμίζουμε τις σχέσεις μας, οπότε το βάθος τους αντικατοπτρίζει τις αξίες μας και δίνουμε προτεραιότητα στην ευρεία δέσμευση για να μεγιστοποιήσουμε την επιρροή μας, δεδομένης και δεδομένης της ρευστότητας του κόσμου αυτή τη στιγμή, τους κινδύνους που ενέχει αυτό και το διακύβευμα για το τι θα ακολουθήσει.
Και δεν βασιζόμαστε πλέον μόνο στη δύναμη των αξιών μας, αλλά και στην αξία της δύναμής μας.
Χτίζουμε αυτή τη δύναμη στο σπίτι.
Από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά της η κυβέρνησή μου, έχουμε μειώσει τους φόρους επί των εισοδημάτων, στα κεφαλαιακά κέρδη και τις επιχειρηματικές επενδύσεις. Έχουμε καταργήσει όλα τα ομοσπονδιακά εμπόδια στο διαεπτογενές εμπόριο. Παρακολουθούμε γρήγορα ένα τρισεκατομμύριο δολάρια επενδύσεων σε ενέργεια, τεχνητή νοημοσύνη, κρίσιμα ορυκτά, νέους εμπορικούς διαδρόμους και πέρα από αυτό. Διπλασιάζουμε τις αμυντικές μας δαπάνες μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας, και το κάνουμε με τρόπους που χτίζουν τις εγχώριες βιομηχανίες μας.
Και διαφοροποιούμαστε γρήγορα στο εξωτερικό. Έχουμε συμφωνήσει μια ολοκληρωμένη στρατηγική εταιρική σχέση με την ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της ένταξης στη SAFE, των ευρωπαϊκών ρυθμίσεων για τις αμυντικές συμβάσεις. Έχουμε υπογράψει άλλες 12 συμφωνίες εμπορίου και ασφάλειας σε τέσσερις ηπείρους σε έξι μήνες. Τις τελευταίες ημέρες, ολοκληρώσαμε νέες στρατηγικές συνεργασίες με την Κίνα και το Κατάρ. Διαπραγματευόμαστε συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με την Ινδία, την ASEAN, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες και τη Mercosur.
Κάνουμε κάτι άλλο. Για να βοηθήσουμε στην επίλυση των παγκόσμιων προβλημάτων, επιδιώκουμε μεταβλητούς γεωμετρίας, με άλλα λόγια, διαφορετικούς συνασπισμούς για διαφορετικά ζητήματα που βασίζονται σε κοινές αξίες και συμφέροντα. Έτσι, για την Ουκρανία, είμαστε βασικό μέλος του Συνασπισμού των Πρόθυμων και ένας από τους μεγαλύτερους περιχαρικούς συντελεστές στην άμυνα και την ασφάλειά του.
Όσον αφορά την κυριαρχία της Αρκτικής, στεκόμαστε σταθερά με τη Γροιλανδία και τη Δανία και υποστηρίζουμε πλήρως το μοναδικό τους δικαίωμα να καθορίσουν το μέλλον της Γροιλανδίας.
Η δέσμευσή μας στο άρθρο 5 του ΝΑΤΟ είναι ακλόνητη, οπότε συνεργαζόμαστε με τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της Σκανδιναβικής Βαλτικής Πύλης, για να εξασφαλίσουμε περαιτέρω τις βόρειες και δυτικές πλευρές της συμμαχίας, μεταξύ άλλων μέσω των άνευ προηγουμένου επενδύσεων του Καναδά σε ραντάρ πάνω από το οριζόντιο, σε υποβρύχια, σε αεροσκάφη και μπότες στο έδαφος, μπότες στον πάγο.
Ο Καναδάς αντιτίθεται σθεναρά στους δασμούς για τη Γροιλανδία και καλεί σε εστιασμένες συνομιλίες για την επίτευξη των κοινών μας στόχων για την ασφάλεια και την ευημερία στην Αρκτική.
Όσον αφορά το πολυμερές εμπόριο, υπερασπιζόμαστε τις προσπάθειες για την οικοδόμηση μιας γέφυρας μεταξύ της εταιρικής σχέσης Trans Pacific και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία θα δημιουργήσει ένα νέο εμπορικό μπλοκ 1,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Στα κρίσιμα ορυκτά, σχηματίζουμε κλαμπ αγοραστών αγκυροβολημένους στην G7, ώστε ο κόσμος να μπορεί να διαφοροποιηθεί μακριά από τη συγκεντρωμένη προσφορά. Και στην τεχνητή νοημοσύνη, συνεργαζόμαστε με ομοϊδεάτες δημοκρατίες για να διασφαλίσουμε ότι δεν θα αναγκαστούμε τελικά να επιλέξουμε μεταξύ ηγεμόνων και υπερ-κλέμπορων.
Αυτό δεν είναι αφελής πολυμέρεια, ούτε βασίζεται στους θεσμούς τους. Χτίζει συνασπισμούς που λειτουργούν - ζητήματα από το θέμα, με εταίρους που μοιράζονται αρκετό κοινό έδαφος για να δράσουν από κοινού.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτή θα είναι η συντριπτική πλειοψηφία των εθνών.
Αυτό που κάνει είναι να δημιουργεί έναν πυκνό ιστό συνδέσεων σε όλο το εμπόριο, τις επενδύσεις, τον πολιτισμό, πάνω στον οποίο μπορούμε να αντλήσουμε για μελλοντικές προκλήσεις και ευκαιρίες.
Ας υποθέσουμε ότι οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού, γιατί αν δεν είμαστε στο τραπέζι, είμαστε στο μενού.
Αλλά θα έλεγα επίσης ότι οι μεγάλες δυνάμεις, οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να αντέξουν οικονομικά προς το παρόν για να το πάνε μόνοι τους. Έχουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ικανότητα και τη μόχλευση για να υπαγορεύσουν όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν το κάνουν.
Αλλά όταν διαπραγματευόμαστε μόνο διμερώς με έναν ηγεμόνι, διαπραγματευόμαστε από αδυναμία. Αποδεχόμαστε αυτό που προσφέρεται. Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για να είμαστε οι πιο εξυπηρετικοί.
Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι η απόδοση της κυριαρχίας ενώ δέχεται υποταγή. Σε έναν κόσμο μεγάλης αντιπαλότητας, οι χώρες ενδιάμεσα έχουν μια επιλογή – ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την εύνοια ή για να συνδυάσουν για να δημιουργήσουν μια τρίτη πορεία με αντίκτυπο.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε η άνοδος της σκληρής δύναμης να μας τυφλώσει στο γεγονός ότι η δύναμη της νομιμότητας, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει ισχυρή, αν επιλέξουμε να τους χειριστούμε μαζί - γεγονός που με επαναφέρει στον Χάβελ.
Τι σημαίνει οι μεσαίες δυνάμεις να ζουν την αλήθεια;
Πρώτον, σημαίνει να κατονομάζουμε την πραγματικότητα. Σταματήστε να επικαλείστε τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες σαν να εξακολουθεί να λειτουργεί όπως διαφημίζεται. Πείτε το πώς είναι - ένα σύστημα εντεινόμενης αντιπαλότητας μεγάλων δυνάμεων, όπου οι πιο ισχυροί επιδιώκουν τα συμφέροντά τους, χρησιμοποιώντας την οικονομική ολοκλήρωση ως εξαναγκασμό.
Σημαίνει να ενεργείς με συνέπεια, να εφαρμόζεις τα ίδια πρότυπα σε συμμάχους και αντιπάλους. Όταν οι μεσαίες δυνάμεις επικρίνουν τον οικονομικό εκφοβισμό από μια κατεύθυνση, αλλά παραμένουν σιωπηλές όταν προέρχεται από μια άλλη, κρατάμε την πινακίδα στο παράθυρο.
Σημαίνει να χτίζουμε αυτό που ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε, αντί να περιμένουμε να αποκατασταθεί η παλιά τάξη. Σημαίνει τη δημιουργία θεσμών και συμφωνιών που λειτουργούν όπως περιγράφεται. Και αυτό σημαίνει τη μείωση της μόχλευσης που επιτρέπει τον εξαναγκασμό - αυτό χτίζει μια ισχυρή εγχώρια οικονομία. Θα πρέπει να είναι η άμεση προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης.
Και η διαφοροποίηση διεθνώς δεν είναι μόνο η οικονομική σύνεση, είναι ένα υλικό θεμέλιο για την ειλικρινή εξωτερική πολιτική, επειδή οι χώρες κερδίζουν το δικαίωμα στις αρχές με βάση τη μείωση της ευπάθειάς τους σε αντίποινα.
Έτσι, ο Καναδάς. Ο Καναδάς έχει αυτό που θέλει ο κόσμος. Είμαστε μια ενεργειακή υπερδύναμη. Διατηρούμε τεράστια αποθέματα κρίσιμων ορυκτών. Έχουμε τον πιο μορφωμένο πληθυσμό στον κόσμο. Τα συνταξιοδοτικά μας ταμεία είναι από τους μεγαλύτερους και πιο εξελιγμένους επενδυτές στον κόσμο. Με άλλα λόγια, έχουμε κεφάλαιο, ταλέντο... έχουμε επίσης μια κυβέρνηση με τεράστια δημοσιονομική ικανότητα να δράσει αποφασιστικά. Και έχουμε τις αξίες στις οποίες φιλοδοξούν πολλοί άλλοι.
Ο Καναδάς είναι μια πλουραλιστική κοινωνία που λειτουργεί. Η δημόσια πλατεία μας είναι δυνατή, ποικιλόμορφη και ελεύθερη. Οι Καναδοί παραμένουν προσηλωμένοι στη βιωσιμότητα. Είμαστε ένας σταθερός και αξιόπιστος συνεργάτης σε έναν κόσμο που κάθε άλλο παρά. Ένας σύντροφος που χτίζει και εκτιμά τις σχέσεις μακροπρόθεσμα.
Και έχουμε κάτι άλλο. Έχουμε μια αναγνώριση του τι συμβαίνει και μια αποφασιστικότητα να ενεργήσουμε ανάλογα. Κατανοούμε ότι αυτή η ρήξη απαιτεί κάτι περισσότερο από προσαρμογή. Καλεί την ειλικρίνεια για τον κόσμο όπως είναι.
Βγάζουμε την πινακίδα από το παράθυρο. Γνωρίζουμε ότι η παλιά τάξη δεν επιστρέφει. Δεν πρέπει να το θρηνούμε. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική, αλλά πιστεύουμε ότι από το κάταγμα, μπορούμε να χτίσουμε κάτι μεγαλύτερο, καλύτερο, πιο δυνατό, πιο δίκαιο. Αυτό είναι το καθήκον των μεσαίων δυνάμεων, των χωρών που έχουν τα περισσότερα να χάσουν από έναν κόσμο φρουρίων και οι περισσότερες να κερδίσουν από την πραγματική συνεργασία.
Οι ισχυροί έχουν τη δύναμή τους.
Αλλά έχουμε και κάτι – την ικανότητα να σταματήσουμε να προσποιούμαστε, να αναφέρουμε την πραγματικότητα, να χτίσουμε τη δύναμή μας στο σπίτι και να δράσουμε μαζί.
Αυτό είναι το μονοπάτι του Καναδά. Το επιλέγουμε ανοιχτά και με αυτοπεποίθηση, και είναι ένα μονοπάτι ορθάνοιχτο σε κάθε χώρα που είναι πρόθυμη να το πάρει μαζί μας. Σας ευχαριστώ πολύ.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου