Μία νέα πραγματικότητα διαμορφώνεται στον Περσικό Κόλπο και τα στρατηγικής σημασίας Στενά του Hormuz.
Για δεκαετίες οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν την περιοχή ως δική τους ζώνη στρατηγικής κυριαρχίας, στηρίζοντας την παρουσία τους σε αεροπλανοφόρα, στρατιωτικές βάσεις και δίκτυα συμμαχιών.
Ωστόσο οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν πως η εποχή της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής ηγεμονίας αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο.
Το Ιράν, αξιοποιώντας τη γεωγραφική του θέση, τις στρατιωτικές του δυνατότητες και τη στρατηγική αντοχή του απέναντι στις κυρώσεις, έχει μετατρέψει τα Στενά του Hormuz σε βασικό μοχλό πίεσης απέναντι στη Δύση και ειδικά στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Η νέα ιρανική στρατηγική στα Στενά του Hormuz – Απόλυτοι κυρίαρχοι οι IRGC
Μετά την έναρξη του πολέμου και την κλιμάκωση της έντασης με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, στην Τεχεράνη διαμορφώθηκε μια νέα φιλοσοφία διαχείρισης των Στενών του Hormuz.
Ιρανοί αξιωματούχοι και στρατιωτικοί κύκλοι άρχισαν να μιλούν ανοιχτά για ένα νέο «καθεστώς διέλευσης».
Το μήνυμα ήταν σαφές: τα Στενά δεν είναι κλειστά συνολικά, αλλά ανοικτά μόνο για φίλες ή ουδέτερες χώρες.
Για τους εχθρούς του Ιράν, το πέρασμα μπορεί να καταστεί απροσπέλαστο.
Η θέση αυτή σηματοδοτεί μια ιστορική αλλαγή ισορροπιών.
Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, μια περιφερειακή δύναμη αμφισβητεί ανοιχτά το δικαίωμα των ΗΠΑ να επιχειρούν ανεμπόδιστα σε έναν από τους πιο κρίσιμους εμπορικούς θαλάσσιους διαδρόμους του πλανήτη.
Παράλληλα, οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης — οι γνωστοί IRGC — ανακοίνωσαν ότι κάθε διέλευση από τα Στενά του Hormuz θα πρέπει να πραγματοποιείται σε συντονισμό με την ιρανική πλευρά και ειδικότερα με τους ίδιους.
Η δήλωση αυτή έχει τεράστια γεωπολιτική σημασία.
Στην ουσία, η Τεχεράνη επιδιώκει να επιβάλει de facto καθεστώς ελέγχου στο πέρασμα, υποχρεώνοντας ξένες δυνάμεις να αναγνωρίσουν έμμεσα την ιρανική κυριαρχική επιρροή στην περιοχή.
Έτοιμος ο μηχανισμός για την είσπραξη των διοδίων - Αυταπάτες Trump
Το Ιράν έχει ετοιμάσει έναν νέο επαγγελματικό μηχανισμό για τη διαχείριση της θαλάσσιας κυκλοφορίας στα Στενά του Hormuz, σύμφωνα με τον Ebrahim Azizi, επικεφαλής της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του ιρανικού κοινοβουλίου.
Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, ο Azizi (16/5) ανέφερε ότι η πρωτοβουλία αναπτύσσεται «στο πλαίσιο της άσκησης της εθνικής κυριαρχίας και της διασφάλισης της ασφάλειας του διεθνούς εμπορίου» και θα παρουσιαστεί σύντομα.
Η πρόταση προβλέπει τη δημιουργία συγκεκριμένης διαδρομής διέλευσης μέσω του στρατηγικής σημασίας θαλάσσιου περάσματος, ενώ μόνο εμπορικά πλοία και πλευρές που συνεργάζονται με το Ιράν θα μπορούν να επωφελούνται από το σύστημα.
Σύμφωνα με τη δήλωση του Azizi, ο μηχανισμός θα περιλαμβάνει επίσης την επιβολή τελών για «εξειδικευμένες υπηρεσίες» που θα παρέχονται στα πλοία που χρησιμοποιούν τη διαδρομή.
Η ασφάλεια των Στενών υπό ιρανικό έλεγχο. Iran, within the framework of its national sovereignty and the guarantee of international trade security, has prepared a professional mechanism to manage traffic in the Strait of Hormuz along a designated route, which will be unveiled soon. In this process, only commercial… — ابراهیم عزیزی (@Ebrahimazizi33) May 16, 2026 Ο Azizi πρόσθεσε ότι το σύστημα δεν θα είναι ανοιχτό στους συμμετέχοντες του λεγόμενου «Project Freedom» (Σχέδιο Ελευθερία), αναφερόμενος στη ναυτική επιχείρηση που είχε ανακοινώσει ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump και η οποία ανεστάλη 48 ώρες μετά την ανακοίνωσή της στις 4 Μαΐου.
Μετά την ανακοίνωση του Trump, ο Azizi είχε τονίσει ότι το Ιράν δεν θα αποδεχθεί εξωτερικό έλεγχο στα Στενά, δηλώνοντας ότι η διαχείριση της περιοχής του Κόλπου «δεν θα καθορίζεται από τις αυταπάτες που εκφράζονται στις αναρτήσεις του Trump».
Το Ιράν έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι ασκεί ουσιαστικό έλεγχο στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην περιοχή, προειδοποιώντας παράλληλα ότι η παρουσία ξένων στρατιωτικών δυνάμεων — και ειδικά αμερικανικών βάσεων — αποσταθεροποιεί τον Περσικό Κόλπο.
Οι ΗΠΑ και η αποτυχία της πολιτικής πίεσης
Η αμερικανική στρατηγική απέναντι στο Ιράν βασίστηκε επί χρόνια στην οικονομική ασφυξία, στις κυρώσεις και στη στρατιωτική αποτροπή.
Ωστόσο, αντί να οδηγήσει σε κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η πολιτική αυτή φαίνεται ότι παρήγαγε το αντίθετο αποτέλεσμα.
Το Ιράν όχι μόνο άντεξε, αλλά προσαρμόστηκε.
Η Τεχεράνη ανέπτυξε νέες εμπορικές διαδρομές, ενίσχυσε τις σχέσεις της με χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και το Πακιστάν, ενώ παράλληλα επένδυσε σε εγχώρια αμυντική παραγωγή και σε ασύμμετρες στρατιωτικές δυνατότητες.
Η αμερικανική πολιτική μέγιστης πίεσης δεν κατάφερε να υποτάξει το Ιράν.
Αντίθετα, οδήγησε στη μετατροπή του σε μία από τις πιο ανθεκτικές γεωπολιτικές δυνάμεις της περιοχής.
Αυτό εξηγεί γιατί οι ιρανικές αρχές πλέον μιλούν με πολύ πιο επιθετικούς όρους απέναντι στις ΗΠΑ και στους συμμάχους τους.
Το οικονομικό όπλο του Ιράν
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εξελίξεις είναι η συζήτηση στην Τεχεράνη για επιβολή χρεώσεων διέλευσης σε πλοία, δεξαμενόπλοια και εμπορικά σκάφη που περνούν από τα Στενά του Hormuz.
Η ιδέα αυτή δεν αφορά μόνο οικονομικά έσοδα.
Πρόκειται για πολιτικό μήνυμα.
Το Ιράν επιδιώκει να καταστήσει σαφές ότι το πέρασμα δεν μπορεί πλέον να θεωρείται «ουδέτερος διεθνής διάδρομος» υπό αμερικανική προστασία, αλλά μια περιοχή όπου η ιρανική ισχύς παίζει καθοριστικό ρόλο.
Ακόμη πιο σημαντική είναι η ιρανική θέση ότι στρατιωτικά πλοία δεν θα πρέπει να επιτρέπεται να διέρχονται από τα Στενά του Hormuz.
Αυτό αποτελεί άμεση πρόκληση προς το αμερικανικό ναυτικό, το οποίο εδώ και δεκαετίες θεωρούσε την παρουσία του στην περιοχή δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη.
Για την Τεχεράνη, όμως, η παρουσία αμερικανικών πολεμικών πλοίων δεν θεωρείται παράγοντας σταθερότητας, αλλά απειλή.
Η ιρανική οικονομία υπό πίεση αλλά όχι υπό κατάρρευση
Παρά τις κυρώσεις και τις συνέπειες του πολέμου, οι ιρανικές αρχές αναγνωρίζουν ανοιχτά τα οικονομικά προβλήματα της χώρας, χωρίς όμως να αποδέχονται το αφήγημα δυτικών μέσων περί «κατάρρευσης».
Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εσωτερικών, Ali Zeinivand, παραδέχθηκε ότι οι αυξήσεις τιμών σε ορισμένα προϊόντα είναι σοβαρές και ότι δεν μπορούν όλα να αποδοθούν αποκλειστικά στον πόλεμο.
Η δήλωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς δείχνει ότι η Τεχεράνη επιχειρεί να εμφανιστεί ως κυβέρνηση που αναγνωρίζει τις δυσκολίες και προσπαθεί να τις αντιμετωπίσει, αντί να αποκρύπτει την πραγματικότητα.
Ο ίδιος ανέφερε ότι οι αρχές έχουν εντοπίσει φαινόμενα τεχνητών ελλείψεων, αισχροκέρδειας και αποθεματοποίησης προϊόντων, ενώ η κυβέρνηση εξετάζει αύξηση επιδοτήσεων για να μειώσει την πίεση στους πολίτες.
Σε αντίθεση με την εικόνα που παρουσιάζουν συχνά δυτικά μέσα ενημέρωσης, το Ιράν δεν εμφανίζεται ως κράτος υπό διάλυση, αλλά ως χώρα που επιχειρεί να διαχειριστεί συνθήκες πολέμου και οικονομικού αποκλεισμού διατηρώντας κοινωνική συνοχή.
Η διπλωματική αντεπίθεση της Τεχεράνης
Ιδιαίτερα σκληρή ήταν και η απάντηση της ιρανικής αποστολής στον ΟΗΕ απέναντι στις ΗΠΑ.
Η Τεχεράνη κατηγόρησε ανοιχτά την Ουάσιγκτον ότι επιχειρεί να κατασκευάσει ψευδή εικόνα «διεθνούς υποστήριξης» για τις μονομερείς και παράνομες ενέργειές της μέσω πολιτικά κατευθυνόμενων ψηφισμάτων.
Το μήνυμα προς τις χώρες που συντάσσονται με τις ΗΠΑ ήταν σαφές: όποιος στηρίζει αμερικανικές στρατιωτικές ενέργειες θα θεωρείται συνυπεύθυνος για τις διεθνείς συνέπειες.
Η ιρανική διπλωματία επιχειρεί έτσι να μετατρέψει την αμερικανική πίεση σε διεθνές πολιτικό κόστος για την ίδια τη Δύση.
Abbas Araghchi και το μήνυμα προς Ουάσιγκτον και Tel Aviv
Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Abbas Araghchi, έστειλε επίσης ιδιαίτερα σκληρό μήνυμα προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Μιλώντας στο περιθώριο της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών των BRICS στο Νέο Δελχί, δήλωσε ότι το Ιράν έχει συνηθίσει τις αμερικανικές απειλές και ότι η Ουάσιγκτον δεν πέτυχε τίποτα ούτε μέσω των απειλών ούτε μέσω του πολέμου.
Η αναφορά αυτή αντικατοπτρίζει τη γενικότερη αίσθηση στην Τεχεράνη ότι η αμερικανική στρατηγική απέτυχε να επιβάλει πολιτική ή στρατιωτική συνθηκολόγηση.
Το Ιράν θεωρεί ότι όχι μόνο επέζησε, αλλά κατάφερε να επιβάλει κόστος στους αντιπάλους του και να ανατρέψει την εικόνα της αμερικανικής παντοδυναμίας.
Η σύγκρουση και η ιρανική απάντηση
Σύμφωνα με την ιρανική αφήγηση, η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση κατά του Ιράν ξεκίνησε με αεροπορικά πλήγματα που οδήγησαν στη δολοφονία ανώτερων Ιρανών αξιωματούχων και στρατιωτικών διοικητών, συμπεριλαμβανομένου του Ayatollah Seyyed Ali Hosseini Khamenei.
Η απάντηση της Τεχεράνης ήταν άμεση.
Οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις εξαπέλυσαν καθημερινές επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον στόχων στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, αλλά και κατά αμερικανικών βάσεων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή.
Παράλληλα, η απόφαση του Ιράν να κλείσει το Hormuz προκάλεσε εκτόξευση των διεθνών τιμών πετρελαίου.
Το γεγονός αυτό υπενθύμισε σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η παγκόσμια οικονομία παραμένει εξαιρετικά ευάλωτη στις εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο.
Ο ρόλος του Πακιστάν και οι αποτυχημένες διαπραγματεύσεις
Σαράντα ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου, τέθηκε σε ισχύ προσωρινή εκεχειρία με τη μεσολάβηση του Πακιστάν.
Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις στο Islamabad, οι οποίες όμως δεν οδήγησαν σε συμφωνία.
Η Τεχεράνη κατηγόρησε την Ουάσιγκτον για μαξιμαλιστικές απαιτήσεις και παράλογες θέσεις, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ δεν επιδιώκουν πραγματικά ισότιμο διάλογο αλλά επιβολή όρων υποταγής.
Από τότε, το Ιράν ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει σε διαπραγματεύσεις όσο παραμένει σε ισχύ ο αμερικανικός αποκλεισμός εις βάρος ιρανικών πλοίων και λιμανιών.
Η στάση αυτή ενισχύει την εικόνα ενός Ιράν που αρνείται να διαπραγματευτεί υπό πίεση και επιχειρεί να εμφανιστεί ως δύναμη αντίστασης απέναντι στη δυτική επιβολή.
Η νέα πραγματικότητα στη Μέση Ανατολή
Το μεγαλύτερο ίσως γεωπολιτικό συμπέρασμα από όλες αυτές τις εξελίξεις είναι ότι η Μέση Ανατολή αλλάζει.
Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διαθέτουν τεράστια στρατιωτική ισχύ, όμως η δυνατότητά τους να επιβάλλουν πολιτικές εξελίξεις μονομερώς μειώνεται.
Το Ιράν, παρά τις κυρώσεις, τον οικονομικό πόλεμο και τη στρατιωτική πίεση, όχι μόνο δεν κατέρρευσε αλλά φαίνεται να αποκτά αυξημένη στρατηγική αυτοπεποίθηση.
Τα Στενά μετατρέπονται πλέον σε σύμβολο αυτής της νέας πραγματικότητας.
Η Τεχεράνη επιχειρεί να δείξει ότι μπορεί να επηρεάζει την παγκόσμια οικονομία, να αμφισβητεί την αμερικανική ναυτική παρουσία και να επιβάλλει όρους σε μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του κόσμου.
Ασύμμετρη γεωπολιτική πίεση
Η κρίση γύρω από τα Στενά του Hormuz δεν αφορά μόνο μία περιφερειακή αντιπαράθεση μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ.
Αποτελεί μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης γεωπολιτικής μετάβασης, όπου η αμερικανική μονοπολική κυριαρχία αμφισβητείται από νέες περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις.
Το Ιράν αξιοποιεί τη γεωγραφία, την ανθεκτικότητα και την ασύμμετρη στρατηγική του για να αντισταθεί σε μια υπερδύναμη που επί δεκαετίες θεωρούσε ότι μπορεί να επιβάλλει τη θέλησή της χωρίς σοβαρό κόστος.
Η Τεχεράνη δείχνει πλέον αποφασισμένη να μετατρέψει τα Στενά του Hormuz όχι μόνο σε ενεργειακό κόμβο, αλλά και σε γεωπολιτικό εργαλείο πίεσης απέναντι στη Δύση.
Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία στην Ουάσιγκτον.
Με άδεια χέρια έφυγε ο Trump από την Κίνα
Εν τω μεταξύ ο Donald Trump πήγε στο Πεκίνο πιστεύοντας ότι η περίφημη θεωρία του περί «art of the deal» θα μπορούσε για ακόμη μία φορά να του εξασφαλίσει μια μεγάλη γεωπολιτική νίκη.
Η εικόνα που προσπάθησε να χτίσει πριν από το ταξίδι ήταν αυτή ενός ηγέτη που μπορεί να επιβάλει όρους ακόμη και απέναντι στη μεγαλύτερη ανερχόμενη δύναμη του πλανήτη.
Όμως η πραγματικότητα που συνάντησε στην Κίνα ήταν εντελώς διαφορετική.
Μετά από δύο ημέρες συνομιλιών με τον Xi Jinping στο Μεγάλο Παλάτι του Λαού, ο Trump αποχώρησε χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα, χωρίς μεγάλες συμφωνίες και χωρίς κανένα χειροπιαστό γεωπολιτικό κέρδος που να δικαιολογεί τις τεράστιες προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί πριν από την επίσκεψη.
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, παρά τις προσπάθειες του Λευκού Οίκου να παρουσιάσει θετική εικόνα, περιέγραψαν τη σύνοδο περισσότερο ως μια προσπάθεια «διαχείρισης εντάσεων» παρά ως πραγματική διπλωματική επιτυχία.
Η Κίνα δεν μπήκε στη διαπραγμάτευση από θέση αδυναμίας
Αυτό που έγινε ξεκάθαρο στο Πεκίνο είναι ότι οι διεθνείς ισορροπίες έχουν αλλάξει δραματικά από το 2017, όταν ο Trump είχε πραγματοποιήσει την πρώτη του επίσκεψη στην Κίνα.
Τότε, οι ΗΠΑ εξακολουθούσαν να θεωρούνται η αδιαμφισβήτητη υπερδύναμη του πλανήτη.
Σήμερα όμως, η εικόνα είναι διαφορετική.
Η Κίνα δεν εμφανίζεται πλέον ως μια δύναμη που πιέζεται από την Ουάσιγκτον, αλλά ως κράτος που γνωρίζει πολύ καλά τη στρατηγική του ισχύ και διαπραγματεύεται από θέση αυτοπεποίθησης.
Αμερικανοί αναλυτές παραδέχθηκαν ότι το Πεκίνο μπήκε στις συνομιλίες έχοντας σαφές πλεονέκτημα.
Η Κίνα διαθέτει πλέον ισχυρότερη οικονομική αντοχή, βαθύτερες σχέσεις με πολλές χώρες του Παγκόσμιου Νότου και σημαντικά εργαλεία πίεσης απέναντι στις ΗΠΑ.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η Ουάσιγκτον εμφανίζεται ολοένα και πιο επιβαρυμένη από πολλαπλές διεθνείς κρίσεις.
Ο πόλεμος με το Ιράν αποδυνάμωσε τη θέση των ΗΠΑ
Ένας από τους βασικούς λόγους που ο Trump βρέθηκε σε δυσκολότερη θέση ήταν ο πόλεμος με το Ιράν το 2026.
Η σύγκρουση όχι μόνο αύξησε δραματικά τις αμερικανικές στρατιωτικές δαπάνες, αλλά περιόρισε και την ικανότητα των ΗΠΑ να επικεντρωθούν στη στρατηγική αντιπαράθεση με την Κίνα στην Ασία.
Οι πιέσεις στο Hormuz, οι αναταράξεις στην αγορά ενέργειας και η ανάγκη συνεχούς στρατιωτικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή δημιούργησαν τεράστιο πολιτικό και οικονομικό κόστος για την Ουάσιγκτον.
Το Πεκίνο γνώριζε πολύ καλά αυτή την αδυναμία.
Και αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί η Κίνα δεν έδειξε διάθεση να προσφέρει ουσιαστικές παραχωρήσεις στις ΗΠΑ.
Η αποτυχία της αμερικανικής στρατηγικής απέναντι στο Ιράν
Ένα από τα βασικά ζητήματα της επίσκεψης ήταν η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να πείσει την Κίνα να πιέσει το Ιράν.
Σύμφωνα με διεθνείς αναφορές, οι ΗΠΑ ήθελαν το Πεκίνο να χρησιμοποιήσει την επιρροή του ώστε να περιοριστεί η ιρανική στάση στο Hormuz και να μειωθούν οι εντάσεις στην περιοχή.
Όμως η Κίνα αρνήθηκε ουσιαστικά να αλλάξει τη στάση της.
Το Πεκίνο γνωρίζει ότι το Ιράν αποτελεί κρίσιμο γεωπολιτικό και ενεργειακό εταίρο και δεν έχει λόγο να θυσιάσει αυτή τη σχέση για να εξυπηρετήσει αμερικανικούς στόχους.
Η εξέλιξη αυτή θεωρήθηκε μία από τις μεγαλύτερες αποτυχίες του ταξιδιού Trump.
Παρά τις πιέσεις, οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να αποσπάσουν καμία ουσιαστική κινεζική δέσμευση απέναντι στην Τεχεράνη.
Οι ΗΠΑ εμφανίζονται πιο απομονωμένες
Ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα για την Ουάσιγκτον είναι η σταδιακή φθορά των σχέσεών της με παραδοσιακούς συμμάχους.
Δυτικά μέσα ενημέρωσης σημείωσαν ότι αρκετές χώρες πλέον βλέπουν την Κίνα περισσότερο ως παράγοντα σταθερότητας παρά ως απειλή.
Η εικόνα αυτή αποτελεί σοβαρό πλήγμα για την αμερικανική διπλωματία.
Για δεκαετίες οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να παρουσιάσουν τον εαυτό τους ως τη μοναδική δύναμη που εγγυάται τη διεθνή σταθερότητα.
Σήμερα όμως, πολλές χώρες θεωρούν ότι η αμερικανική εξωτερική πολιτική δημιουργεί περισσότερες κρίσεις από όσες επιλύει.
Οι πόλεμοι, οι κυρώσεις και η συνεχής στρατιωτική πίεση έχουν κουράσει μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας.
Ο Trump έδωσε παραχωρήσεις πριν καν διαπραγματευτεί
Αμερικανικά δημοσιεύματα αποκάλυψαν επίσης ότι λίγο πριν από το ταξίδι, ο Trump είχε ήδη εγκρίνει σημαντικές κινήσεις καλής θέλησης προς το Πεκίνο.
Μεταξύ αυτών ήταν η έγκριση πώλησης προηγμένων chips στην Κίνα και η αναστολή μέρους των εξοπλιστικών πωλήσεων προς την Ταϊβάν.
Οι κινήσεις αυτές προκάλεσαν αντιδράσεις ακόμη και μέσα στις ΗΠΑ, καθώς πολλοί τις θεώρησαν παραχωρήσεις χωρίς ανταλλάγματα.
Αναλυτές υποστήριξαν ότι ο Trump εισήλθε στις διαπραγματεύσεις έχοντας ήδη μειώσει σημαντικά τα αμερικανικά διαπραγματευτικά χαρτιά.
Αυτό έδωσε στην Κίνα ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
www.bankingnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου