Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ερχόταν με μια συγκεκριμένη αισθητική. Μια γιορτή των προηγούμενων νικών και μια ματιά μπροστά σε νέες ελπίδες και προκλήσεις.
Αλλά φέτος, το vibe είναι γυναίκες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διεκδικώντας ιρανική κληρονομιά, χορεύοντας για να γιορτάσουν τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ακόμη και όταν κυκλοφορούν αναφορές ότι βόμβες είχαν σκοτώσει περίπου 160 μαθήτριες.Εν τω μεταξύ, οι δυτικές γυναίκες ηγέτες - εκείνες που μιλούν τακτικά για πράγματα όπως η φεμινιστική εξωτερική πολιτική και θεωρούνται ως η επιτομή της γυναικείας διακυβέρνησης - φάνηκε ξαφνικά να αναπτύσσουν μια οξεία ευαισθησία για τον τόνο. Οι δηλώσεις μετρήθηκαν και διατυπώθηκαν απαλά για να μην ανταγωνίζονται οι άνδρες που εκτοξεύουν τους πυραύλους.
Το ερώτημα πρακτικά γράφει τον εαυτό του: πώς ένα κίνημα που κάποτε οριζόταν από τη διαφωνία έγινε τόσο επιφυλακτικό παρουσία εξουσίας;
Η απάντηση ξεκινά με μια παρεξήγηση της ιστορίας του φεμινισμού. Σε αντίθεση με τη μυθολογία, ο φεμινισμός σπάνια ήταν τόσο ριζοσπαστικός όσο υποδηλώνει η φήμη του. Από την αρχή περιείχε ανταγωνιστικές φατρίες. Όπως και τα περισσότερα πολιτικά κινήματα, ο φεμινισμός κατέληξε να ανταμείψει την παράταξη που ήταν πιο εύκολη για τους θεσμούς να φιλοξενήσουν.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου κύματος φεμινισμού της δεκαετίας του 1960 και του 1970, οι ιδεολογικές συζητήσεις μέσα στο κίνημα ήταν σφοδρές, σε όλα, από την πορνογραφία και τον καπιταλισμό μέχρι τη λεσβιάνωση και τον γάμο. Διαφορετικές φατρίες διεκδίκησαν το φεμινιστικό πανό, αλλά μόνο μία κατέληξε τελικά με τα μικρόφωνα και τη χρηματοδότηση.
Η εκδοχή που τελικά κυριάρχησε ήταν αυτή με την οποία θα μπορούσαν να ζήσουν οι θεσμοί. Ένα που τα ιδρύματα θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν με τους σκοτεινούς υποστηρικτές τους και τα πανεπιστήμια θα μπορούσαν να πέσουν πάνω από μόνα τους για να φιλοξενήσουν. Οι εταιρείες και η κυβέρνηση έμαθαν να μιλούν τη γλώσσα της και το αντίστροφο, και ο φεμινισμός έγινε χαρακτηριστικό της ίδιας της δομής της εξουσίας.
Αυτή η εξέλιξη προκάλεσε κάποια πραγματικά επιτεύγματα, αν και υπάρχει συζήτηση για το βαθμό στον οποίο ήταν αναπόφευκτα ούτως ή άλλως, ιδιαίτερα δεδομένης της σχετικής ελευθερίας των γυναικών στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, ειδικά στο εργατικό δυναμικό με ένα αναφερόμενο 80% που απασχολείται εκτός σπιτιού μέχρι το 1983, και της επιθυμίας της Αμερικής να ανταγωνιστεί καλύτερα οικονομικά την ΕΣΣΔ αυξάνοντας το δικό της γυναικείο εργατικό δυναμικό.
Οι γυναίκες απέκτησαν οικονομική ανεξαρτησία, νομικά δικαιώματα και κοινωνικές ελευθερίες που οι προηγούμενες γενιές δεν μπορούσαν να φανταστούν. Μια γυναίκα θα μπορούσε να υποβάλει αίτηση για πιστωτική κάρτα χωρίς άνδρα συνυπογράφοντα. Θα μπορούσε να υπογράψει μίσθωση χωρίς να ερωτηθεί αν εργαζόταν ως πόρνη για να πληρώσει για αυτό. Θα μπορούσε να ανοίξει έναν τραπεζικό λογαριασμό και να χαράξει μια ζωή που δεν απαιτούσε μόνιμη ανδρική συνοδεία μέχρι την ενηλικίωση. Αν χρειαζόταν βοήθεια για τη στερέωση ενός αυτοκινήτου ή τη συναρμολόγηση επίπλων, θα μπορούσε να προσλάβει κάποιον αντί να συνάψει μια ισόβια συμβατική συμφωνία με τον πλησιέστερο άνδρα που είχε ένα κλειδί.
Αλλά αυτή η επιτυχία είχε επίσης μια παρενέργεια. Το κίνημα αισθάνθηκε άνετα μέσα στους θεσμούς που κάποτε προκαλούσε. Μόλις ο φεμινισμός έγινε μέρος του κατεστημένου, απορρόφησε τους άγραφους κανόνες του κατεστημένου, συμπεριλαμβανομένης της προσεκτικής γλώσσας, της στρατηγικής σιωπής και της κατανόησης ότι ορισμένες μορφές διαφωνίας ήταν άρρηκτα.
Το αποτέλεσμα είναι μια αντιστροφή. Οι σημερινοί φεμινιστικοί χώροι είναι οπτικά διαφορετικοί και ρητορικά περιεκτικοί, αλλά ιδεολογικά στενότεροι από πολλές προηγούμενες φεμινιστικές συζητήσεις. Παρακολουθήστε ένα σύγχρονο συνέδριο ή περιηγηθείτε στα προγράμματα επιφανών οργανισμών και θα βρείτε κάθε πιθανή ταυτότητα που αντιπροσωπεύεται με την πιο επιφανειακή έννοια. Αυτό που θα αγωνιστείτε να βρείτε είναι η γνήσια ιδεολογική ποικιλομορφία. Οι γυναίκες που απομακρύνονται από την επικρατούσα κοσμοθεωρία σπάνια εμφανίζονται, εκτός αν έχουν ελεγχθεί προσεκτικά ως ασφαλείς εξαιρέσεις.
Με άλλα λόγια, το σύγχρονο κίνημα γιορτάζει τη διαφορά παντού εκτός από τη σκέψη.
Αυτή η μείωση έχει δημιουργήσει κάποιες περίεργες προτεραιότητες. Οι φεμινιστικοί θεσμοί έχουν δαπανήσει τεράστια ενέργεια εκδικάζοντας τη γλώσσα, τις κατηγορίες ταυτότητας και την πολιτιστική εθιμοτυπία. Το αποτέλεσμα εμφανίζεται ως θεατρικό και ερμηνευτικό. Εν τω μεταξύ, τα ζητήματα του πολέμου, της εξωτερικής πολιτικής και της κρατικής εξουσίας συχνά λαμβάνουν πιο προσεκτική μεταχείριση, ανάλογα με τον υπεύθυνο. Για παράδειγμα, κάποιος θυμάται ένα φεμινιστικό κίνημα εναντίον του μη επανδρωμένου αεροσκάφους του πρώην προέδρου Μπαράκ Ομπάμα που χτυπάει τον μισό πλανήτη; Ούτε εγώ.
Η αντίδραση στο Ιράν υπογραμμίζει το ίδιο πρόβλημα. Όταν ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι η Ουάσινγκτον είχε συνταχθεί με το Ισραήλ βομβαρδίζοντας ιρανικούς στόχους, σκοτώνοντας ανώτερα στελέχη και αγνοώντας τις περιφερειακές εντάσεις, η στιγμή παρουσίασε μια προφανή δοκιμασία. Εάν ο φεμινισμός υπερασπίζεται πραγματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία των αμάχων, σίγουρα οι θάνατοι των μαθητριών σε μια εκστρατεία βομβαρδισμού θα προκαλούσαν αμείωτη δημόσια οργή.
Ωστόσο, πολλές εξέχουσες δυτικές γυναίκες σε θέσεις εξουσίας απάντησαν με μια αξιοσημείωτη λεπτότητα. Οι δηλώσεις επικεντρώθηκαν στην «περιφερειακή σταθερότητα», τις «ανησυχίες για την ασφάλεια» και τη σημασία της «αποφυγής της κλιμάκωσης». Η άμεση καταδίκη των απεργιών ήταν σπάνια. Ακόμη και οι ηγέτες που συχνά επικαλούνται τις φεμινιστικές αξίες στην εξωτερική πολιτική, φάνηκαν απρόθυμοι να επικρίνουν τις στρατιωτικές ενέργειες πολύ ωμά.
Εξετάστε την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, τον μη εκλεγμένο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια πολιτική. Οι παρατηρήσεις της για τη σύγκρουση τόνισαν τη διπλωματία και τη σταθερότητα, αλλά απέφυγαν την άμεση καταγγελία της ίδιας της επίθεσης. Παρόμοια ρητορική προειδοποίηση εμφανίστηκε σε διάφορους δυτικούς θεσμούς με επικεφαλής γυναίκες που ενσωματώνουν τακτικά ή υπερασπίζονται το ρόλο των γυναικών στην εξουσία. Ωστόσο, πού ήταν όταν αυτή η πρωταρχική ευκαιρία παρουσιάστηκε για να την ασκήσει; Είναι πάντα πρόθυμοι να διορθώσουν το λεξιλόγιο κάποιου, αλλά φαίνεται να ενδιαφέρονται λιγότερο να επικρίνουν μια εκστρατεία βομβών όταν περιλαμβάνει τη χώρα που έχουν πιάσει τον εαυτό τους να τους αρέσει μια μαστροπεία. Μπορεί να μην εκτιμούν τον ίδιο τον Τραμπ, αλλά εξαρτώνται από τη θέση που εκπροσωπεί ως αρχιστράτηγος των ΗΠΑ.
Εν τω μεταξύ, οι διαδικτυακοί εορτασμοί από τους influencers της διασποράς που χορεύουν ως απάντηση στην εκστρατεία βομβαρδισμού αντιπροσωπεύουν μια άλλη παράξενη μετάλλαξη του σύγχρονου φεμινιστικού-γεγονόπου ακτιβισμού. Ο πόλεμος επαναπροσδιορίζεται ως απελευθέρωση. Η λογική υποδηλώνει ότι οι βόμβες που έπεσαν κάτω από τη σωστή πρόσχημα με κάποιο τρόπο προωθούν τα δικαιώματα των γυναικών, ακόμη και όταν αυτές οι βόμβες πέφτουν σε κορίτσια που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ αρκετά για να απολαύσουν αυτές τις ελευθερίες. Δηλαδή, αν ποτέ έρθουν σε ύπαρξη, δεδομένου του κακού ιστορικού μέχρι στιγμής.
Ίσως το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι ο φεμινισμός σήμερα στερείται φιλοδοξίας. Συγκεκριμένα, αυτή της προκλητικής δύναμης. Κινήματα που ξεκινούν καθώς οι εξεγέρσεις συχνά γίνονται θεσμοί, οι οποίοι τελικά ευνοούν τη σταθερότητα.
Ο φεμινισμός δεν έπρεπε ποτέ να είναι απλά άλλη μια δέσμη καθισμάτων στο τραπέζι του ανθρώπου. Η αρχική του υπόσχεση ήταν η αναστάτωση και η επιμονή ότι οι γυναίκες θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν κάθε σύστημα εξουσίας που κυβερνούσε τη ζωή τους.
Αν αυτό το πνεύμα εξακολουθεί να υπάρχει, τότε αυτή η στιγμή θα πρέπει να είναι μια πρόσκληση για να το ξαναβρούμε. Ο φεμινισμός δεν χρειάζεται πιο προσεκτικά διατυπωμένες δηλώσεις από γυναίκες στην εξουσία, αλλά μάλλον θάρρος για να πει κάτι πραγματικά άβολο όταν το κατεστημένο πηγαίνει πολύ οφσάιντ.
Ένα κίνημα που μπορεί να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις με την ίδια εμπιστοσύνη που φέρνει στις κοινωνικές συζητήσεις θα ήταν ένας φεμινισμός αντάξιος της ιστορίας του. Οτιδήποτε λιγότερο κινδυνεύει να γίνει ακριβώς αυτό που οι προηγούμενες γενιές πολέμησαν: ένα demure και συμβατό αξεσουάρ στο status quo.
Οι δηλώσεις, οι απόψεις και οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτή τη στήλη είναι αποκλειστικά αυτές του συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα εκείνες του RT.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου