Στη Λάρισα για να παραστεί στη δίκη για τα βίντεο, βρέθηκε η Μαρία Καρυστιανού, μαζί με άλλους συγγενείς θυμάτων.
Η ίδια, σε δηλώσεις της, έκανε λόγο για μια «δίκη-παρωδία στην οποία αναγκαστικά συμμετέχουμε».
Συγκεκριμένα, είπε: «Δίκη για τα εξαφανισμένα βίντεο, απ’ τα οποία απουσιάζουν οι άνθρωποι που πρώτοι ακούμπησαν τα βίντεο, δηλαδή ο ανακριτής, οι αστυνομικοί της ΔΕΕ,
οι εισαγγελικοί λειτουργοί που συνόδευαν τους αστυνομικούς της ΔΕΕ, για να μας δώσουν τις πληροφορίες: τελικά πού πήγαν αυτά τα εξαφανισμένα βίντεο. Επίσης, λείπουν και μάρτυρες από την πλευρά της Interstar, οι οποίοι βρήκανε τα βίντεο δύο χρόνια μετά κι έκαναν όλη τη διαδικασία. Είναι δυνατόν να γίνεται μία δίκη και να απουσιάζουν αυτοί οι μάρτυρες; Τι δίκη είναι αυτή;Η μόνη λέξη που μου έρχεται είναι ότι είναι μια δίκη-παρωδία στην οποία αναγκαστικά συμμετέχουμε. Χωρίς όμως να σταματήσουμε με να καταγγέλλουμε αυτά που γίνονται. Συμμετέχουμε μεν, αλλά αντιδρούμε δε».
Ακόμα, για τις εκταφές η κ. Καρυστιανού τόνισε:
«Φανταστείτε μία εισαγγελέας, η οποία έχει επιληφθεί του θέματος των εκταφών, και η οποία πρέπει να κάνει τις εκταφές ακριβώς για να μάθουμε ποια ουσία έκαψε τους ανθρώπους μας. Έχει στα χέρια της λοιπόν, από τα ελληνικά πανεπιστήμια ότι αυτές οι εξετάσεις που χρειάζονται για να αποδειχθεί ποια ουσία έκαψε τους ανθρώπους μας δεν μπορούν να γίνουν στην Ελλάδα, έχει από εμάς τα υπομνήματα με τις συγκεκριμένες εξετάσεις που πρέπει να γίνουν και τα ειδικά εργαστήρια στην Ευρώπη που μπορούν να κάνουν αυτές τις εξετάσεις, και η ίδια αποφασίζει ότι θα κάνουμε τις εκταφές, όχι για να βρούμε την αιτία της απανθράκωσης, όχι δηλαδή να καταλάβουμε από τι πέθαναν οι άνθρωποι, αλλά να κάνουμε DNA, να δούμε τι φάγανε και τι ήπιανε αυτοί που σκοτώθηκαν.
Δεν ξέρω πώς να χαρακτηρίσω αυτό το πράγμα. Καμιά φορά νομίζω ότι όχι στην Ευρώπη, ούτε στην Ουγκάντα, ούτε στην Κολομβία, ούτε πουθενά δε θα γίνονταν τέτοια αίσχη, για να μην πω ότι βγαίνει μετά ο Άρειος Πάγος και αντί να διορθώσει τα πράγματα, στηρίζει την εισαγγελέα. Προφανώς γιατί όλα είναι ενορχηστρωμένα από ένα κακόβουλο αφεντικό που συνεχίζει να δίνει εντολές».
Τέμπη-Η Εύη Τσάπαρη επέζησε από το 3ο βαγόνι: «Η ουλή στην πλάτη μού θυμίζει τα πάντα»
«Ένιωθα να καίγονται τα σωθικά µου σε κάθε ανάσα» εξομολογείται.
Τρία χρόνια µετά το έγκληµα στα Τέµπη, επιβάτες που έζησαν τον εφιάλτη και βρέθηκαν µια ανάσα από τον θάνατο εξιστορούν µε τρεµάµενες φωνές στο Documento τι συνέβη και αποκαλύπτουν ότι µέχρι και σήµερα αντιµετωπίζουν σοβαρά αναπνευστικά και ψυχολογικά προβλήµατα. Παράλληλα, ορισµένοι από αυτούς κάνουν λόγο για καπνό που στην επαφή του µε το δέρµα τους «έµοιαζε µε καυστικό υγρό» και για εκρήξεις οι οποίες θύµιζαν ηφαίστειο, ενώ ακόµη τους στοιχειώνουν οι φωνές ανθρώπων που καίγονταν ζωντανοί.
Επιπλέον, κατακεραυνώνουν τη ∆ικαιοσύνη και το κράτος, που λάµπει διά της απουσίας του…
Διαβάστε επίσης: Τέμπη- Συγκάλυψη και Ύβρις: «Ακόμα μας στοιχειώνουν οι φωνές εκείνων που καίγονταν ζωντανοί»
«Ακούω τα ουρλιαχτά»
«Ο κόσµος πρέπει να ακούσει και να µάθει ειδικά από µας που επιβιώσαµε από εκείνο το βράδυ το τι έγινε» λέει στο Documento η Εύη Τσάπαρη, που ήταν στο τρίτο βαγόνι και τραυµατίστηκε σοβαρά. Εµφανώς φορτισµένη, αναβιώνει τις στιγµές µετά τη σύγκρουση:
«Μόλις άνοιξα τα µάτια µου, είδα το βαγόνι σκοτεινό και άκουγα τα ουρλιαχτά του κόσµου που ήταν µέσα. Νοµίζω ότι δεν µε στοιχειώνουν τόσο πολύ οι εικόνες όσο τα ουρλιαχτά που άκουγα για βοήθεια».
Στην ερώτηση αν θυµάται τη µυρωδιά του καπνού και της φωτιάς, απαντά: «Ηταν αυτό που δεν µπορείς να καταλάβεις τι µυρίζεις. Απλώς ένιωθα να καίγονται τα σωθικά µου σε κάθε ανάσα. Ηταν πολύ περίεργο».
Αφού ξεπέρασε το αρχικό σοκ της σύγκρουσης και αποµακρύνθηκε από το βαγόνι, όπως λέει, «άρχισα να καταλαβαίνω ότι τα πράγµατα δεν είναι καλά γιατί έβλεπα το τεράστιο µαύρο σύννεφο που µας είχε σκεπάσει».
Κραυγές πάνω στις ράγες
Η Εύη Τσάπαρη θυµάται κυρίως τους ανθρώπους που είχαν µαζευτεί πάνω στις ράγες και πάρα πολλούς χτυπηµένους µε αίµατα στα πρόσωπά τους. «Κάποιες µαµάδες είχαν βγάλει τα παιδιά τους από τα βαγόνια και φώναζαν, ούρλιαζαν, ενώ τα παιδάκια έκλαιγαν. Αλλοι άνθρωποι λιποθυµούσαν, έπαιρναν τηλέφωνο τους δικούς τους, άκουγα “βοήθεια” από παντού και δεν ήξερα από πού έρχονταν οι φωνές. ∆εν ήξερα τι γινόταν στην άλλη πλευρά. Ηταν ένα χάος εκείνο το βράδυ».
Υπογραµµίζει δε ότι «το µόνο που µου έχει µείνει σαν σωµατικό, να το πω έτσι, είναι ότι, επειδή έχω την µεγάλη ουλή στην πλάτη από τα ράµµατα, κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός αισθάνοµαι πόνο. Είναι και λίγο σαν να µου θυµίζει κάθε φορά το τι έγινε».
Διαβάστε επίσης: Τέμπη: «Θέλουμε ο κόσμος να είναι στο πλευρό μας»
«Λες και δεν ήµασταν εκεί»
Κι όµως, όπως σηµειώνει, υπάρχει ένα πολύ µεγάλο κοµµάτι της κοινωνίας που σκέφτεται «εντάξει, αφού ζήσατε, πείτε ευχαριστώ και µην το σκέφτεστε άλλο». «∆εν είναι καθόλου έτσι, µόνο όποιος έχει περάσει µια εµπειρία πολύ κοντά στον θάνατο µπορεί να καταλάβει ότι δεν είναι κάτι που λες “α, εντάξει, εγώ έζησα, οπότε δεν θα το ξαναθυµηθώ, δεν θα µε νοιάζει, θα ευχαριστώ τον Θεό που έζησα και θα το βουλώσω”. Εχουµε µπει σε δεύτερη µοίρα. Είναι λες και δεν ήµασταν εκείνο το βράδυ εκεί, λες και δεν έχουµε εφιάλτες από αυτά που είδαµε, που ακούσαµε. Είναι λες και κάναµε κάποιο κακό που ζήσαµε και θα έπρεπε να έχουµε σκυµµένο το κεφάλι και να µην το συζητάµε, να µη διεκδικούµε δικαιοσύνη».
Ενόψει της δίκης η Εύη Τσάπαρη αναφέρει: «∆υστυχώς ζούµε σε µια χώρα όπου δεν µπορώ να έχω εµπιστοσύνη στη ∆ικαιοσύνη, γιατί φοβάµαι ότι δεν είναι τόσο αµερόληπτη όσο θα έπρεπε. Από την άλλη βέβαια θα ήθελα να διατηρήσω και µια ελπίδα ότι ίσως και κάτι να έχει αλλάξει. Αλλά είµαι προετοιµασµένη και για το χειρότερο σενάριο».
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου