Σύμφωνα με τον Χριστόφορο Βερναρδάκη, διά του θορύβου που προκαλεί και της αυτοστοχοποίησής του τις τελευταίες ημέρες. ο Άδωνης Γεωργιάδης έχει στόχο «να εμφανιστεί ως «ο μόνος» που μπορεί να δημιουργήσει συσπείρωση στην κοινωνική βάση της δεξιάς/ακροδεξιάς, σε μια στιγμή που αυτή κλυδωνίζεται από τα σκάνδαλα και το ηθικό βάρος των φωτογραφιών της Καισαριανής».
Μάλιστα, ο πολιτικός επιστήμονας επισημαίνει ότι ο Άδωνης Γεωργιάδης χρησιμοποιεί συστηματικά την «πειθαρχημένη πρόκληση» αναπαράγοντας τεχνικές Ντόναλντ Τραμπ που χρησιμοποίησαν και πολιτικοί όπως ο Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία, ο Μπολσονάρο στην Βραζιλία, ο Φάρατζ στην Βρετανία ή ο Βίλντερς στην Ολλανδία.
Ο Χριστόφορος Βερναρδάκης τονίζει ότι «ο Άδωνης απ’ ό,τι φαίνεται δουλεύει σε βάθος, συστηματικά, με εργαλεία και προφανώς πολλά χρήματα και κυρίως με θύλακες προσωπικής υποστήριξης, όπως αποδεικνύεται, μέσα στο βαθύ κράτος της καταστολής». Για να προσθέσει: «Επομένως, δεν θα είναι έκπληξη ότι έχει πολύ μέλλον μπροστά του. Το θέμα είναι τι κάνουμε οι υπόλοιποι …»
Το μεσημέρι της Τρίτης (24/2) ο επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης ΑΠΘ, πρώην Υπουργός (2015-19) και πρώην βουλευτής (2015-23) Χριστόφορος Βερναδάκης, σε ανάρτησή του στο Facebook, επεσήμανε τα εξής:
«Ο Άδωνις Γεωργιάδης χρόνια τώρα πολιτεύεται με συγκεκριμένα μοτίβα. Δημιουργεί επίτηδες θόρυβο με ό,τι λέει και πράττει και αυτοστοχοποιείται. Είναι τεχνική πολιτικής επικοινωνίας την οποία υπηρετεί και αναπαράγει συστηματικά.
Στο θόρυβο και την αυτοστοχοποίηση των τελευταίων ημερών έχει συγκεκριμένο στόχο: να εμφανιστεί ως «ο μόνος» που μπορεί να δημιουργήσει συσπείρωση στην κοινωνική βάση της δεξιάς/ακροδεξιάς, σε μια στιγμή που αυτή κλυδωνίζεται από τα σκάνδαλα και το ηθικό βάρος των φωτογραφιών της Καισαριανής. Το «θόρυβος + στοχοποίηση» είναι εργαλείο επικοινωνίας για τον Άδωνη.
Στη σύγχρονη «οικονομία της προσοχής», ο θόρυβος είναι νόμισμα. Κάποιος που επιλέγει (ή προκαλεί) τη «στοχοποίηση» θέλει να πετύχει τέσσερα πράγματα:
1. Ατζέντα/οξυγόνο στα media: η τεχνική είναι ρίχνεις μια φράση-δόλωμα, προκαλείται έντονη αντίδραση, άρα μιλάνε για σένα και όχι για τα σκάνδαλα ή τα συμβαίνοντα.
2. Συσπείρωση μέσω πολιορκίας: εδώ η τεχνική είναι «τους τρελαίνω, άρα είμαι δικός σας». Μια ολόκληρη κοινωνική πολιτισμική ομάδα νιώθει ότι «χτυπάνε τον δικό μας».
3. Ταυτοτική σήμανση: κάνεις τον εαυτό σου σημείο αναφοράς μιας «σκληρής» ιδεολογικά και πολιτικά κοινότητας. Τον Άδωνη δεν τον ενδιαφέρει το σύνολο της κοινωνίας, αλλά η πολύ συγκεκριμένη πολιτισμικά ομάδα της «δεξιάς/ακροδεξιάς».
4. Ανοσία μέσω κυνισμού: όταν ο κόσμος περιμένει από σένα υπερβολή, η υπερβολή παύει να σε τραυματίζει. Κανονικοποιείται.
Στη σημερινή συνθήκη επομένως, ο Άδωνης γίνεται λειτουργικός για την παράταξή του. Πιθανώς, μάλιστα, να είναι ο μόνος λειτουργικός πολιτικός της Δεξιάς τη στιγμή αυτή.
Την τεχνική αυτή χρησιμοποιούν (παράξενη σύμπτωση!!!) και άλλοι πολιτικοί του ίδιου χώρου. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι κλασικό παράδειγμα πειθαρχημένης πρόκλησης: χρησιμοποιεί φράσεις που ξέρει ότι θα εξοργίσουν τους ιδεολογικούς αντιπάλους, για να τους σύρει σε on-camera σύγκρουση και να ενισχύσει το αφήγημα «με κυνηγάνε». Τις ίδιες ακριβώς τεχνικές χρησιμοποίησαν πολιτικοί όπως ο Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία, ο Μπολσονάρο στην Βραζιλία, ο Φάρατζ στην Βρετανία ή ο Βίλντερς στην Ολλανδία.
Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο είναι Πόλωση + Προσοχή + Θυματοποίηση = Συσπείρωση.
Επομένως, ο Άδωνης απ’ ό,τι φαίνεται δουλεύει σε βάθος, συστηματικά, με εργαλεία και προφανώς πολλά χρήματα και, κυρίως, με θύλακες προσωπικής υποστήριξης όπως αποδεικνύεται μέσα στο βαθύ κράτος της καταστολής. Επομένως, δεν θα είναι έκπληξη ότι έχει πολύ μέλλον μπροστά του.
Το θέμα είναι τι κάνουμε οι υπόλοιποι …»
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου